Alle inzendingen, jaar 2007, week 29

Hoe bedriegelijk kan een kop wel niet zijn. Neem de kop op de voorpagina van de Volkskrant vandaag: ‘Geen opvang voor 10.000 kinderen’ Opgelucht haal ik adem – het probleem is door een breed gelezen medium gesignaleerd. Vannacht zag ik het op de Belgische tv. In Manilla, op straat minstens 10.000 zwerfkinderen tussen 0 en 6 jaar zonder enig houvast…

Nee, dit wordt geen stukje over de dopingperikelen uit de Tour de France. Ik heb echt geen belangstelling voor de laatste onthullingen van Mart Smeets en consorten. De Tour kan mij op dit moment gestolen worden. Die wereld van leugen en bedrog, van grote en kleine machtsspelletjes, die wereld kan niet op tegen de fantastische avond die wij hebben gehad…

(Deze column gaat over wielrennen, maar niet over sport, dus ook de intellectuelen onder u kunnen gerust verder lezen.) De Tour de France is een mini-maatschappij waar sociologen, psychologen, criminologen (en andere gogen) in drie weken tijd meer over de mens te weten komen dan in zes jaar universiteit. Allereerst is daar de drang tot vooruitgang…

Sommige verhalen verzín je niet. Ze gebeuren gewoon, met het dagelijkse leven als regisseur en jezelf als onderdeeltje ervan. Men hoeft ze slechts op te schrijven, de vermeende humor iets te belichten en namen of privacygevoelige gegevens een fictief karakter te geven. Dinsdag 17 juli 2007: ik lig in een kamer van het MCRZ in Rotterdam, afdeling…

Niezen is goor. Zo is het gewoon. Niet voor jezelf; meestal is zo'n plotselinge bevrijdingsstorm wel lekker. Mits je niet tijdens het opkomen getwijfeld hebt hoe je de aanval gaat weerstreven. Laat je de golf lekker komen, hooguit een beetje afgeschermd door het heffen van de elleboog? Kun je op tijd je zakdoek tevoorschijn halen om meekomende semi-vloeistoffen…

Vorige week was de waarheid aan de beurt, nu de leugen. Als er één reden is om aan het bestaan van de waarheid te twijfelen dan is het wel dat het leven van leugens aan elkaar hangt. Wielrenners zijn schone jongens. Ze slikken niet en spuiten doen ze evenmin. De Kazachstaan die met dertig hechtingen én bloeddoping werd betrapt, is een domme eenling…

Ik open mijn ogen en knipper een paar keer. Ik probeer te wennen aan het donker. Ik zie de silhouetten van de andere vrouwen op de zaal. Ik hoor hun regelmatige ademhaling. in...uit...in...uit. Totdat ook zij, een voor een, wakker zullen worden. Van binnen is het een chaos, ik ben mezelf kwijt. Aan alles wat mij gebonden houdt. Het straatleven, de…

De LPF is nog niet van zichzelf af. Dit weekend waren leden van de Lijst Pim Fortuyn bij elkaar om over de opheffing van de partij te praten, maar wat denk je wat? Ruzie. Wat de allerlaatste vergadering had moeten worden, eindigde zoals destijds de eerste begon: in wanorde. Er waren te weinig leden aanwezig. En de LPF'ers die zich nog wel durfden te…

Het gesprek met Cornelis verloopt moeizaam. Ik kan het niet laten om hem te plagen. Cornelis houdt daar niet van. Het is een man die graag serieus genomen wil worden. Een belangrijk man, ooit, vroeger. Humor heeft hij zeker, maar zelfspot nee, dat kent hij niet. ´Ik ga opruimen´ beweert hij met grote stelligheid. Nu heb ik hem dat eerder horen zeggen…

Mijn lage landje glijdt in rap tempo af naar normen en waarden die alleen nog maar gelden als je iets in de melk te brokkelen hebt. En dat is aan een quotum gebonden. De taal, die men soms bezigt, stuitend gewoon. Meerdere betekent tegenwoordig niet meer superieur, er boven staand, neen, Dikkie van Dale loopt onder de tram omdat diverse/verscheidene…

Je ziet ze in elke drukke winkelstraat. Ze zijn met hun vrouw de stad ingegaan en van de nood een deugd makende, staan ze steevast met de rug naar de etalage te bewonderen wat aan de keerzijde van de winkelruit tentoon wordt gespreid. Zij is al in het winkelpad verdwenen en hij wacht geduldig op wat er komen gaat. Het maakt niet uit of de etaleur zijn…