nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (4)
algemeen (4)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (15)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (2)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (26)
internet (5)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (24)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (14)
milieu (1)
misdaad (18)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (9)
overig (2)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (7)
voedsel (5)
vriendschap (15)
vrijheid (1)
vrouwen (6)
welzijn (12)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 3):

Wist ik veel, Johnny zei: ik kan niet fietsen hoor, een buurjongen van het volkstuinencomplex waar mijn ouders indertijd een tuintje hadden. Het was warm, we zeurden om een ijsje, dat je natuurlijk niet kreeg, je kon een rabarber stengel nemen en dat deden we nog ook. Johnny zei, ik ga even fietsen en ik vroeg "mag ik achterop", had zelf geen fiets en als we naar de "tuin" moesten, waren we verplicht te lopen, drie kwartier heen, drie kwartier terug.

Maar je deed het, want je wist niet beter. Johnny zegt, ik kan niet fietsen hoor, maar met een elegante snoekduik beland ik op de bagagedrager. Hij slingert behoorlijk en ik zeg, joh doe even gewoon, echt An, ik kan niet.......hij kan een kuil niet omzeilen en knalt er doorheen!

Ik stuiter achterlangs van de fiets af, zo op mijn zitvlak, oh wat had ik een pijn. Krom gebogen deed ik over 500 meter lopen meer dan een uur, om bij mijn tuin te komen, Johnny was nergens meer te bekennen. Bij mijn ouders aangekomen, moest ik maar even gaan zitten, ze waren bezig! Ik kon niet zitten, kon eigenlijk niks.

Een geluk die dag dat mijn pa met de auto was, lopend was ik nooit thuisgekomen, waarschijnlijk NU nog onderweg geweest! Ik kon alleen met veel pijn liggen op de achterbank, elke hobbel kreunend. Wel langs de dokter, die me pijnstillers voorschreef en bedrust. Ik kon ook niet anders, maar als de nacht valt, iedereen slaapt, dan moet ik plassen, niemand hoorde me, niemand hielp me en zo kroop ik centimeter voor centimeter uit bed, op mijn knieën naar de wc.

Hoe lang ik erover gedaan heb om er ook op te komen, dat weet ik niet meer, maar het was de langste kruip- partij uit mijn bestaan! Jaren later, bij het bevallen van mijn eerste kind bleek: mijn stuitje was indertijd gebroken!

schrijver

Schrijver: An Terlouw, 25-04-2015


Geplaatst in de categorie: familie

Deze inzending is 140 keer bekeken

3/5 sterren met 4 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Alexander
Datum:28-04-2015
Bericht:Leuk en vlot geschreven. Met de nodige zelfspot!




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl