nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (4)
algemeen (4)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (15)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (2)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (26)
internet (5)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (24)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (15)
milieu (1)
misdaad (18)
moraal (2)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (9)
overig (2)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (7)
voedsel (5)
vriendschap (15)
vrijheid (1)
vrouwen (6)
welzijn (12)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 73):

Salade

Toen Emma Petronella die vrijdagavond terugkeerde uit Parijs, lag ik met Frits op de bank in de kleinste woonkamer te slapen. Waarschijnlijk wekte dit vertedering op bij mijn beeldschone hospita, want plotseling voelde ik haar vochtige lippen tegen mijn nog half slapende wang. Terwijl mijn ogen naar het licht zochten zag ik haar bij Frits hetzelfde doen. Ze was in het echt veel mooier dan op de schilderijen, ze had een sportief mantelpak aan, met een handtas in dezelfde kleursetting.

Uit dat handtasje, dat even mijn aandacht trok, haalde ze een vierkant kartonnen doosje met een glimmend mozaïekpatroon op de voorkant. “Kijk eens wat ik voor je heb meegenomen uit Parijs, Bjarne, mannen aftershave!“
Nog voor ik iets terug kon zeggen haalde ze het glazen flesje uit het glimmende doosje en spoot ze met de verstuiver de geurige vloeistof in mijn nek. “Nu hoor je er helemaal bij Bjarne!” zei ze terwijl ze aan haar mantelpak plukte.

Het late zonlicht viel geheimzinnig door de kamer, de schaduw van de boekenkast raakte de vloer naast de bank waarop ik met verbazing naar de verleidelijke Emma Petronella keek. “Ik ben moe van de reis Bjarne, ik ga slapen, ik zie je morgen na je werk, we kunnen samen eten als je het leuk vindt, je moet morgen toch werken?”
“Ja, ik moet morgen weer werken in het tuincentrum Emma, er is een heel gedoe over de verkoop van een onkruidbestrijdingsmiddel. Er komt een actiegroep, ik ben er zelf ook op tegen, maar ik ga daar helaas niet over. Ik werk daar alleen maar om de planten te verzorgen. Was het leuk in Parijs?”
“Ja, het was erg leuk in Parijs Bjarne, je krijgt de groeten van Victoria Martin, tot morgenavond, zullen we om zeven uur hier eten?”
“Ja. Leuk Emma, tot morgen en welterusten.”

Emma knikte en verliet met haar feeërieke bewegingen gracieus de kamer. Ik nam het flesje aftershave uit Parijs in mijn handen en spoot een beetje op mijn kin, waar zich stoppels van drie dagen niet scheren bevonden.

De volgende dag:

De stress op mijn werk in het tuincentrum was meegevallen, na overleg met de actievoerders besloot de baas om het gewraakte onkruidverdelgingsmiddel uit het assortiment te halen. Ik was na mijn werk in bad gegaan om fris voor de dag te komen om zeven uur voor het eten met Emma.

Toen ik om zeven uur de eetkamer binnenging zag ik dat Emma was gekleed in een zonnige zomerjurk. Ze had een schaal met gesneden stokbrood op tafel gezet in een strokleurig mandje, en er stond een bontgekleurde salade in een porseleinen schaal in het midden van de tafel.
“Ik heb Emma Petronella salade gemaakt Bjarne!” zei ze met ondeugende ironie in haar stem. Ik keek belangstellend naar de door Emma Petronella gemaakte salade.
“Wil je een glaasje witte wijn?” Ik knikte omdat ik een brok in mijn keel had. Ze schonk een glas koele witte wijn voor me in.
“Ik heb het recept van Victoria, maar er een eigen Emma Petronella twist aangegeven.”
Ik hoorde haar stem en keek naar de salade, het verbaasde me dat ze zo uitgebreid over haar eigen salade wist te vertellen.
Het was lekker, niet alleen vanwege het verhaal er omheen, maar ook door de smaak en het simpele feit dat ik honger had. Maar mijn honger beperkte zich helaas niet tot het verorberen van een maaltijd, er zat ook een hunkering naar liefde in mijn jeugdige gespierde lijf. Zolang Emma Petronella bleef praten, hoefde ik er niet over te beginnen. Ik luisterde, gaf daar waar ik kon af en toe een antwoord, terwijl de ruimte zich bleef vullen met haar verhalen.

Er ontstond een enorme fantasiewereld in mijn hoofd over Emma Petronella, deze fantasiewereld begon zich steeds meer te verplaatsen van mijn hoofd naar mijn hart. Ik raakte gefascineerd door deze vrouw, en deze fascinatie nam enorme vormen aan.
Het was maar goed dat ik die week een rustige week op school had, zodra ze de kans kreeg begon Emma Petronella tegen me te praten. Ze had een brede belangstelling voor literatuur, ze vertelde over de gedichten uit de bundel 'Het zingend hart' van de schrijver Gerard Reve en over de verhalen van de Amerikaanse schrijver James Purdy, ze wist veel te vertellen over de dichters Fernando Pessoa en Arthur Rimbaud. Ze vertelde over de kunst van Giacometti, en over die van de Nederlandse kunstenaar Henk Visch. Ze vertelde over de zanger Bob Dylan, en over de zangeres Billie Holiday en haar liedje Love for sale, ze had het uitgebreid over het lied “a gift“ van de zanger Lou Reed, en over de rocksong “Radar love“ van de Golden Earring. Ze vertelde over l’Arc de Triomphe aan de Champs d’Elysées, en over de De Sacré-Cśur in Monmartre. Ze had eigenlijk overal wel iets over te vertellen, en ik luisterde ademloos naar wat ze te verkondigen had.
Dit was heel iets anders dan hetgeen waarover ik op school aan het leren was, maar door de manier waarop Emma Petronella kon vertellen, hing ik voortdurend aan haar lippen.

Zolang Emma Petronella bleef praten, hoefde ik niets uit te kramen over mijn geheime verlangen naar haar lichaam, haar ziel en haar liefde.
Ik had haar nog niet verklapt dat ik het boek “De mecenas en de kunstverslaafde“ aan het lezen was, en zij had nog niets verteld over haar favoriete schrijver Karel Krampkop.

Er waren drie dagen voorbij gevlogen toen ze weer weg moest voor haar werk. Ze moest twee dagen naar Antwerpen voor een reportage over een bekende kunstenaar. Toen ze wegging gaf ze me trots het recept voor de Emma Petronella salade. Ik hoopte op een kus, maar ze had haast en ze kreeg de rits van haar handtas niet dicht.


Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=5GFYS43-D4w

schrijver

Schrijver: Bjarne Gosse, 14-08-2015


Geplaatst in de categorie: voedsel

Deze inzending is 142 keer bekeken

5/5 sterren met 5 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl