nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (4)
algemeen (4)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (15)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (2)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (26)
internet (5)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (24)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (14)
milieu (1)
misdaad (18)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (9)
overig (2)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (7)
voedsel (5)
vriendschap (15)
vrijheid (1)
vrouwen (6)
welzijn (12)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 127):

Puppy Liefde

'And they call it Puppy Love', zong Donny Osmond. Een grote poster had ik van hem boven mijn bed hangen. Tien jaar was ik. Het was begin jaren zeventig en de hele klas was verliefd op iemand van The Osmonds. Ik was op Donny. Met mijn vriendinnetje Diana deed ik rollenspel spelen. De ene keer was zij Donny en ik mezelf, en de andere keer andersom. Mijn babypop, die net zo echt als een echte baby leek, was ons kindje. We stapten in de bus, het gezichtje van de pop dicht tegen ons aan, zodat ze die niet konden zien, en we beeldden ons in dat iedereen zou denken dat het echt ons kindje was.

Nog voordat ik op Donny was, was er een jongen in mijn klas op mij. Ik ben zijn naam vergeten. Maar hij was wel een slimmerik. Hij had een voorstel. Ik mocht zijn beide borsten zien als hij er ééntje van mij mocht zien. Ik zal een jaar of negen geweest zijn, dus veel was er nog niet te zien. Maar het was wel een spannend idee. Dus bekeken we elkaar achter een struik. Dat was ons geheimpje. Hij ging met me mee naar de tandarts. "Is dat jouw vriendje?", vroeg de tandarts. En ik knikte, want ik kon niks zeggen met die metalen enge haakdingen die hij langs mijn tanden haalde. Ik weet nog precies hoe die jongen eruit zag, hij had een Indonesisch uiterlijk, maar zijn naam weet ik niet meer.

Mijn eerste echte vriendje kreeg ik toen ik veertien jaar was. Nou ja, 'echt'. In die zin dat hij de eerste was met wie ik tongzoende. De eerste keer dat een jongen dat probeerde, met Carnaval in een kuskring, ging ik er als een haas vandoor. Ik zal toen twaalf of dertien zijn geweest. Mijn vriendje, laten we hem Paul noemen, leerde ik ook kennen met Carnaval. In een kuskring ook, maar toen durfde ik wel. Hij zoende eerst met mijn buurmeisje, daarna met mij. En toen wilde hij met mij 'gaan'. Dat heette zo. Mijn buurmeisje was toen zo jaloers dat ze een jaar niet meer met me sprak. Ze wilde zelfs niet meer met me naar het honkbalveld waar we altijd de voor ons veel te 'oude' jongens gingen kijken. Die waren al zeventien of achttien jaar, en dus volkomen onbereikbaar. Maar dat maakt op die leeftijd niet uit. Het ging om de spanning.

Met Paul ben ik maar een paar weken 'gegaan'. Want toen moest hij het uitmaken van zijn ouders. Die vonden dat hij geen tijd had voor een vriendinnetje, want hij speelde ook al muziek, en dan zou hij te weinig tijd voor school overhouden. De laatste keer zag ik hem samen met zijn hond. Hij kwam mij van de bus halen, ik reisde naar zijn woonplaats. Hij woonde even buiten mijn geboortestad. Ik rende op hem toe en knuffelde zijn hond. Dat vond hij maar niks, dat ik zijn hond eerder begroette dan hem. Nou ja, alsof hij mij zo belangrijk vond. Hij gaf zijn muziek ook niet op om bij mij te blijven. Niet dat ik dat wilde of gewild had. Maar hij deed wel raar over dat ik zijn hond eerder knuffelde dan dat ik hem zoende.

Twintig jaar later kwam ik hem nog een keer tegen in de trein. We gingen een kop koffie drinken. Hij zei dat hij even naar huis bellen moest. Toen hij terugkwam, vroeg ik hoe laat hij gezegd had thuis te zijn. Hij zei dat hij niet naar huis ging. Ik verbaasd vragen of hij dan nog ergens heen moest. Hij zou met mij mee naar huis gaan, zei hij. Ik keek hem stomverbaasd aan. Hoezo dacht hij dat ik dat zou willen, vroeg ik. We hadden het daar namelijk helemaal niet over gehad. Maar ik wilde toch met hem een kopje koffie drinken, zei hij. Ja, en dat deden we toch, zei ik. Hij had zijn vrouw verteld dat hij bij een vriend bleef slapen. Ga dan maar naar die vriend, zei ik, want met mij ga je niet mee naar huis. Waarom denken mannen dat je als alleengaande vrouw genoegen zou nemen met een avontuurtje met een vent die al bezet is? Dat mijn allereerste vriendje zo'n bedrieger geworden was, dat was een enorme afknapper voor me. Ik had echt wel gelijk toen ik twintig jaar eerder die hond het eerste knuffelde.

Ik werd zestien en op een fuif ontmoette ik mijn tweede tienervriendje, laten we hem Peter noemen, die twee jaar ouder was. Hij kon heel lekker zoenen en dat deden we dan ook veel. Hij was er ook heel goed in me overal te betasten, maar verder dan dat ging ik niet, want meer was ik nog niet aan toe. Hij had 'het' met een vorig vriendinnetje wel al 'gedaan'. Daar mocht hij ook blijven slapen van haar ouders. Tja, dat lag bij mij thuis toch even anders. We stonden een keer heftig te vrijen in de garage, toen plotsklaps de deur open ging. Mijn pa. "Ik dacht al dat ik iets hoorde", zei hij. Hij zag heel goed wat we aan het doen waren, maar zei verder niks en deed de deur weer dicht. Hij vertrouwde er ongetwijfeld op dat ik 'verstandig' zou zijn. Want hij zei altijd tegen me als ik op zaterdagavond uitging: "Denk erom, als er iets gebeurt, kapotje gebruiken." Mijn moeder ging er ook vanuit dat ik 'verstandig' zou zijn. Want zij zei als ik op zaterdagavond uitging: "Doe niets wat ik ook niet zou doen." Ik wist heel goed wat mijn moeder bedoelde, ondanks het feit dat ze drie kinderen had. Mijn pa was iets realistischer in zijn inschatting over zijn jongste dochter. Hoewel het wel nog een paar jaren zou duren voordat ik mijn maagdelijkheid verliezen zou.

Op een middag kwam Peter mij ophalen voor een wandeling. Ik was boven en mijn pa deed beneden de deur open. Terwijl ik de trap afliep, hoorde ik mijn vader tegen mijn vriendje zeggen: "Nu ben je een man naar mijn hart!" De schrik sloeg mij om het hart dat te horen, want wat had mijn vriendje in hemelsnaam gedaan dat hij opeens zo in de smaak bij mijn vader viel? Peter stapte schaapachtig lachend de hal binnen en keek me twijfelachtig glimlachend aan. Hij was naar de kapper geweest.. Zijn mooie lange haren waren kort geknipt! Zijn lieve kriebelende baardje was afgeschoren! Waar was mijn vriendje gebleven? Tijdens die wandeling hebben we het samen uitgemaakt. Hij had wel door dat ik nog niet toe was aan wat hij wilde. En ik had op die leeftijd een sterke voorkeur voor jongens met halflang haar en baardjes. We zijn als vrienden uit elkaar gegaan en hebben elkaar daarna niet meer gezien. Maar wat kon hij lekker zoenen!

Ik heb ook nog een vakantievriendje gehad. Een Spanjaard, Joseppe, ook wel Giuseppe geschreven, en door mijn broer plagend 'Sjefke' genoemd. Joseppe was roeier, heel erg knap, met zwart krulletjeshaar, en hij had alle Zweedse meiden die daar op vakantie waren achter hem aan hangen. Maar hij bleek belangstelling voor mij te hebben. Ik was dertien toen we elkaar de eerste keer ontmoetten. Hij was een paar jaren ouder, maar mijn ouders vonden het goed dat ik met hem ging dansen in de discotheek. Mijn zus was daar hevig jaloers op en probeerde nog te stoken dat mijn vader het zou verbieden. Maar mijn moeder zorgde ervoor dat ik toch gaan mocht, want mijn broer ging mee als chaperonne. We zijn een paar jaren naar dezelfde plaats terug gegaan en steeds ging ik weer met Joseppe dansen. Zoenen deden we ook, maar verder dan dat gingen we niet. Joseppe was niet als zijn vrienden, die de ene Zweedse blonde na de andere versierden. Als we maar lang genoeg op vakantie gegaan waren naar diezelfde plaats, was het misschien nog wat geworden. Maar na een paar jaar gingen we naar Frankrijk. En daarna volgden geen brieven meer.

Op mijn achttiende ging ik op vakantie naar Rhodos met mijn moeder, die met ieder kind een vliegreis wilde maken voordat ze het nest uitvlogen. Ik maakte een verkeerde inschatting door op de laatste dag van een mooie vakantie met de receptionist van het hotel uit te gaan. In het vliegtuig naar huis huilde ik, en zei tegen mijn moeder dat het was omdat de vakantie voorbij was. Pas jaren later durfde ik de echte reden te vertellen. Ik dacht dat het mijn schuld was, omdat ik zo stom was geweest mee te gaan naar zijn appartement. Mijn maagdelijkheid was ik niet verloren, maar dat was alleen omdat ik me heftig verzet had, waardoor hij uiteindelijk weer bij zinnen kwam, en zijn zaad over me heen leegde. De tranen in het vliegtuig waren, omdat ik na die aanranding iets anders was kwijt geraakt op het Griekse eiland: het vertrouwen dat mannen het respecteren als ik als vrouw iets niet wil. Wat tot dan toe wel zo geweest was.

Na die zomer ging ik het huis uit. Op kamers wonen. Als Roodkapje de grote wijde wereld in. De periode van serieuze, volwassen relaties brak aan. Met 'puppy love' was het voorlopig gedaan. Totdat ik vele jaren later een echte pup als huisgenoot in huis haalde. Maar dat is weer een heel ander verhaal. Een verhaal over echte ware liefde, dat dan weer wel. Want als een hond van je gehouden heeft, dan weet je wat onvoorwaardelijke universele liefde is.


Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=zI2hgm65WhE

schrijver

Schrijver: Gabriëla Mommers, 20-12-2015

gabrielamommersatyahoo.com



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: liefde

Deze inzending is 195 keer bekeken

5/5 sterren met 11 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn 5 reacties op deze inzending:

Naam:An Terlouw
Datum:23-12-2015
Bericht:Hoi lieverd, je hebt ons meegenomen op een tripje door je jeugd en weet je: stiekem benijd ik je...hartstikke goed geschreven en ik wou dat IK zo'n jeugd gehad had.



Naam:Gabriëla Mommers
Datum:21-12-2015
Bericht:Dank voor je compliment, Len. Een autobiografie leent zich wel voor een directe aanpak. Mijn spiritualiteit verweef ik meestal in gedichten en verhalen, al zal er altijd wel een sterrendraad te vinden zijn in al mijn schrijven; het is wie ik ben. Filosofische overwegingen en kosmische zaken pen ik graag in een column of hartenkreet neer. Gelukkig is voor al deze, en nog veel meer thema's en schrijfstijlen, ruimte op deze mooie schrijfsite. Ik hoop jou ook weer wat vaker te lezen.



Naam:Len Cornelis
Datum:21-12-2015
Bericht:Mooi persoonlijk verhaal in heldere stijl, met in de aanpak toch voldoende afstand van al te overdadig sentiment. Naast spirituele, filosofische, of planetaire vergezichten op deze mooie site, erg goed om ook deze heldere verhalen te lezen. Als u mij deze waarneming toestaat.



Naam:Gabriëla Mommers
Datum:21-12-2015
Bericht:Ik las jouw verhaal een paar weken geleden, Joanan. Dat was nog moediger, omdat het voor mannen vaak nog meer taboe is erover te praten. Maar het blijft belangrijk de verhalen te vertellen. In het licht brengen wat in het duister bleef. In het licht krijgt het lucht, kunnen we weer ademen.



Naam:Joanan Rutgers
Datum:20-12-2015
Bericht:Ik heb je goudeerlijke, moedige bekentenisverhaal graag gelezen. Ik zag duidelijke vergelijkingen met mezelf. Ik hoop dat je ontmaagding liefdevol is geweest. Dat is belangrijk na zoveel teleurstellingen. Honden zijn vaak trouwer en onvoorwaardelijk liever dan al die bezitterige, egoïstische, overdreven op seks gerichte mannen. Ga zo door!...




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl