nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (4)
algemeen (4)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (15)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (2)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (26)
internet (5)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (24)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (14)
milieu (1)
misdaad (18)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (9)
overig (2)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (7)
voedsel (5)
vriendschap (15)
vrijheid (1)
vrouwen (6)
welzijn (12)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 130):

Echte Liefde

Twee grote liefdes heb ik in mijn leven gekend. De eerste verzoop de relatie met Bavaria bier. De tweede verzoop zijn eigen leven met Russische wodka. Sindsdien verkies ik een hond als huisgenoot. Die zijn trouw en drinken niet.

Wat valt er meer over te zeggen...

Het verhalen over verliefdheden schrijft zoveel leuker dan over mislukte liefdesrelaties. Het laatste wordt zo snel treurig en meelijwekkend. Ach, er zijn ook leuke momenten geweest. De vakanties met de eerste liefde waren altijd heel mooi. Romantisch en liefdevol zelfs, ja, gek genoeg dan wel. Maar eenmaal thuis was het weer hel op aarde. Hij was ouder en droeg beschadigingen uit zijn jeugd met zich mee. Ik hield zielsveel van hem en wilde graag helpen. Maar ik kon zijn therapeut niet zijn. Bovendien was ik nog heel jong en wist ik zelf nauwelijks wie ik was en wat ik wilde. Hij reageerde zijn onvrede met zichzelf en het leven op mij af. En ik trok het niet, ging van binnen helemaal kapot.

De relatie duurde vijf jaren waarvan we vier jaren hebben samengewoond. De laatste twee jaar waren mijn tranen opgedroogd, kon ik niet meer huilen, en was ik eenzamer in die relatie dan ik ooit alleen in mijn leven geweest ben. Ik werd ernstig ziek en kon niet meer studeren. In een poging mijn leven te redden, koos ik voor mezelf en ging bij hem weg. Van binnen was ik dood. De winter die volgde was de koudste ooit. Urenlang lag ik in een bad zo heet dat het water bijna brandde, maar van binnen bleef ik koud. Alsof de bevroren pijn nooit meer dooien zou.

Ik nam me voor om nooit meer zoveel van iemand te houden. Dat is ook wel redelijk goed gelukt. Want ik heb nog wel opnieuw gehouden van, maar nooit meer zoveel. En dat is maar goed ook, want je kunt ook teveel van iemand houden. Ja, dat kan. En dat is dus niet goed. Want dat gaat ten koste van jezelf. Ik nam me voor om tenminste vijf jaar geen nieuwe relatie meer aan te gaan. Ook dat is gelukt. Inmiddels lukt dat al dertig jaar. Want de tweede liefde is nooit een partnerrelatie geweest. Wel was hij zestien jaar lang mijn beste vriend. Mijn maatje. Degene met wie ik eigenlijk alles deelde op emotioneel gebied. Die ik als eerste belde met goed of slecht nieuws. En andersom was dat ook zo.

Hij was getrouwd. En ik heb geen talent voor stiekem gedoe en bedriegen. Dat is niet wie ik ben. Dus kozen we, ondanks de hevige verliefdheid, voor vriendschap. Ik koos voor dat wat openlijk kon. Vriendschap met niet alleen hem, maar ook met zijn vrouw en kind. We brachten veel tijd door met zijn vieren en ik was de familievriendin. Hij kampte met beschadigingen uit zijn jeugd die veel leken op die van mijn eerste liefde. Om die reden worstelde hij al zijn hele leven met een alcohol probleem.

Toen zijn vrouw veertien jaar later van hem scheidde, veranderde de situatie. Nadat hij eerst twee jaren tijd nam om de scheiding te verwerken, was hij weer vrij. Maar hij koos niet voor mij. Ondanks dat we zielsveel van elkaar hielden, koos hij voor een Colombiaanse die vijfentwintig jaar jonger was. Zij verdoofde zijn pijn. En met een paar flessen wodka doodde hij een paar maanden later zijn levenspijn voorgoed, op een hotelkamer in Moskou. Zijn ex-vrouw en dochter zeiden dat hij een relatie met mij niet aan zou hebben gekund. Dat hij daarom voor die jongere vrouw gekozen had. Want ik zou zijn drinken niet accepteren en ook zijn relaties niet die hij als zakenman met vele vrouwen in vele andere landen onderhield. En dat klopt.

Dus was ik voor hem niet de juiste vrouw. En hij was voor mij ook niet de juiste man. Hij was wel de beste vriend die ik ooit had. En in zijn vriendschap was hij wel trouw. Want hij deed dingen voor me die een ander nooit gedaan heeft. Bijvoorbeeld zestien jaar lang naar me toekomen op de dag van mijn verjaardag, die op eerste kerstdag valt. Ook dat is liefde. Want ook vriendschap is liefde. Maar ondanks die trouwe vriendschap zou hij voor mij niet de juiste partner zijn geweest, en dat wist hij zelf ook. Hoewel hij, vlak voor zijn reis naar Colombia in april 2001, nog zei samen met mij een kind te willen. En dat hij zou stoppen met drinken. En dat hij zou stoppen met al die andere vrouwen. Maar hij wist wellicht dat hij dat niet waarmaken kon.

Misschien was zijn keuze voor die andere vrouw zijn manier om mij voor een relatie te behoeden met de pijn van zijn verslavingen aan alcohol en vrouwen. Misschien was dat de enige tragische manier waarop hij de liefde die hij voor mij voelde in daden omzetten kon. Ik weet het, dat klinkt krom. En het klinkt wellicht pathetisch. Maar soms leidt liefde over rare, kronkelende wegen. En soms is liefde ook pathetisch. Want soms wil je als mens gewoon blijven geloven dat er wel van je gehouden is.

Waarom juist mijn twee grote liefdes zo beschadigd waren vanuit hun jeugd, ik heb het lange tijd niet begrepen. Ik was immers zelf opgegroeid in een liefdevol nest, met liefdevolle ouders. Maar ook dan kun je als kind toch beschadigingen oplopen, zoals ook bij mij gebeurd is. Dat hoeft niet altijd door de ouders veroorzaakt te zijn. Anderen in of buiten de familie kunnen ook schade aanrichten. En laten we eerlijk zijn, wie heeft er nou een jeugd gehad die helemaal schadevrij is verlopen. Ik ken niemand die dat zeggen kan. Dus denk ik dat we moeten leren in de pijnlijke spiegels te kijken om onszelf en elkaar te helen. We zijn de generatie die de pijn helen kan. We zijn de generatie die vrede en rust kan brengen in onze eigen en elkaars harten. Het begint met liefde. Echte liefde. Voor onszelf. En voor elkaar.


... Link: 'The Book of Love' gezongen door Peter Gabriel, Live in Londen met het New Blood Orchestra. ...


Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=drAG4asyyp8

Illustratie: The Book of Love. Bron: weheartit.com

schrijver

Schrijver: Gabriëla Mommers, 29-12-2015

gabrielamommersatyahoo.com



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: liefde

Deze inzending is 293 keer bekeken

4/5 sterren met 8 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:Jacob
Datum:15-03-2016
Bericht:Dit stuk had ik dus net even eerder moeten lezen ...



Naam:Annejan Kuperus
Datum:29-12-2015
Bericht:Liefde kan lastig en misschien zelfs (vaak) een last zijn; overigens feliciteer ik jou, op de grens van Oud naar Nieuw, nog van harte met jouw verjaardag van afgelopen Eerste Kerstdag. 'k Zal jou blijven lezen. Alleen al vanwege het feit dat ik nu weet dat jij als Kerstkind letterlijk het licht in de duisternis zal zijn/bent. Om misverstanden te voorkomen: mijn leven is niet alleen maar duisternis, maar het is prettig dat jij (met jouw schrijfwerk) als een aangenaam licht kan functioneren...!




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl