nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (4)
algemeen (4)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (15)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (2)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (26)
internet (5)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (24)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (13)
milieu (1)
misdaad (18)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (9)
overig (2)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (7)
voedsel (5)
vriendschap (15)
vrijheid (1)
vrouwen (5)
welzijn (12)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 134):

Bedevaartstocht naar Paray-le-Monial

Mijn meter, een non in het Sint-Lioba klooster, trakteerde me op een weekje naar Frankrijk. Dat was na mijn kloostertijd. Het was een roomsgetint evenement naar het bedevaartsoord Paray-le-Monial.

Midden in de nacht stopte de bus bij een wegrestaurant, waar ik ineens mijn eerste liefde zag zitten, d.w.z. ik was smoorverliefd op haar, maar voor haar was ik slechts één van haar vele vriendjes. Ze had niet meer die betoverende macht over mij. Ik noem haar Julia, maar zo heette ze niet echt. Ze had nog steeds lang, blond haar en die Friese nuchterheid. Zij sliep op een camping, ik in een groot gebouw. Na iets van zes jaar lag ik ineens naast haar op het grasveld bij een zwembad. Ik had haar destijds nooit in bikini gezien, maar ik deed alsof ik het heel gewoon vond. Ondertussen onderzocht ik iedere porie van haar blote huid met mijn microscoop-ogen. In het zwembad dartelden we om elkaar heen, maar we raakten elkaar niet meer aan. Ze was ineens een gewone jongedame voor me geworden. Een andere jongedame zei me, dat Julia en ik helemaal niet bij elkaar pasten en toen viel de puzzel in elkaar en voelde ik me logisch bevrijd van het juk van de eerste liefde.

Het was een mooi, oud plaatsje met een riviertje. In een grote tent werd er gezongen en in groepjes gepraat. Ik onttrok me daar al snel aan, omdat ik niet veel meer van het roomse gedoe wilde weten, laat staan er aan mee doen. Op een brug liet ik me fotograferen tussen twee schoonheden in, een Limburgse en een Aziatische. Met de Limburgse ging ik 's avonds op het terras zitten en er kwam een oudere Fransman bij zitten, die exact op Louis de Funes leek en hij was net zo grappig. Ik kwam bijna elke avond dronken op de slaapzaal aan. In een oude kerk heb ik één keer geknield voor een beeld, maar dat was het wel qua rooms gedoe. Het was voor mij een welverdiende vakantieweek, waarvan ik volop heb genoten. In een broodjeszaak at ik een stuk gevuld stokbrood, waar ik wel een uur over heb gedaan. Zelfs het aanlengen met de koffie maakte geen verschil. Het mooiste was toch wel een nachtelijke processie met allemaal fakkels, een lange stoet vlammen, die zich door het stadje slingerde.

Op een nacht kwam ik weer dronken terug en knoopte ik rond tweeën een gesprek met twee jongedames aan. De één ging slapen en de ander ging met mij een nachtwandeling doen. Op een heuveltje begonnen we elkaar te kussen en te betasten. Op een open terrein langs de autowegen leek het er van te komen, maar door de drank wist ik niets meer te presteren. Daarna wist ik de weg terug niet meer en waren we een blauwtje rijker. Voor de disco schold ze me uit, waardoor ik naar binnen liep en meteen 'Unchain my heart' van Joe Cocker aanvroeg. Verbazingwekkend hoe snel mensen anderen denken te kunnen claimen.

De laatste nacht was een witte nacht bij enkele Franse jongemannen thuis en enkele jongedames. Ook de Limburgse jongedame, die ondanks onze vrije opvattingen over erotiek keurig bij haar standpunten bleef. De volgende ochtend waren we nog maar net op tijd voor de bus. Iemand had leugenachtig over mij geroddeld, want de buschauffeur weigerde naar Nederland te rijden, zolang ik in de bus bleef zitten. Na veel geruzie met de reisbegeleiding ging hij eindelijk overstag. De dolk in mijn rug was één van de vele, die ik met gemak wist te chargeren en als een volleerd dolkwerper ver van mij af wierp.


Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=Tpz1Rsiw0AU

Illustratie: bedevaartsoord Paray-le-Monial.

schrijver

Schrijver: Joanan Rutgers, 16-01-2016


Geplaatst in de categorie: reizen

Deze inzending is 105 keer bekeken

4/5 sterren met 4 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl