nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (4)
algemeen (4)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (15)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (2)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (26)
internet (5)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (24)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (13)
milieu (1)
misdaad (18)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (9)
overig (2)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (7)
voedsel (5)
vriendschap (14)
vrijheid (1)
vrouwen (5)
welzijn (12)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 137):

Helemaal weg en nooit meer aan denken!

33.

Als ik een jaar of veertien ben, ben ik met mijn ouders en zusje op vakantie in Denemarken.
Twee weken houden mijn ouders het vol. Dan hoor ik mijn moeder zeggen dat ze dat nooit weer doen, alleen met de kinderen weg. Vreselijk, ze hebben helemaal niemand om mee te praten of gezellige dingen mee te doen. Nee, dit is eens maar nooit weer. In het vervolg gaan ze weer met kennissen op vakantie. Ik voel me totaal overbodig en kan wel door de grond zakken als ik mijn moeder dat hoor zeggen.

We staan met de caravan op een camping aan een meer. Op de camping is een groep Deense jongens van een jaar of achttien. Ik vind het leuke, spannende jongens. Vooral één vind ik heel knap om te zien. Hij heeft half lang blond haar en een mooie lach. De jongens zitten vaak op de speelweide bij het meer, waar ze wat gitaar spelen en voetballen. Als ze gaan zwemmen houden ze hun spijkerbroek aan.
Ik merk dat ze aandacht voor me hebben. Soms fluiten ze als ik langsloop of zeggen iets in het Engels tegen me. Ik reageer nergens op, daar ben ik veel te verlegen voor, maar stiekem vind ik het heel spannend.
Door de aandacht van die jongens word ik me meer bewust van mezelf, van mijn lichaam. Ik ben blij met mijn nieuwe roze bikini.

Dobberend in een rubberbootje kijk ik veilig van een afstand naar die jongens en naar die ene leuke in het bijzonder. In de verte hoor ik hun stemmen en voel de zon op mijn huid. Ik voel me loom en prettig. Door de aandacht van die leuke Deense jongens komen er ontluikende seksuele gevoelens boven waar ik me nauwelijks van bewust ben.

Vanuit een ooghoek zie ik Meester op de steiger staan. Hij duikt het water in en even later hijst hij zich lachend in mijn bootje.
Heel verwarrend. Opeens is daar “papa” die plotseling aandacht heeft voor mij. Voor mij alleen. Ongelooflijk.
Maar eigenlijk wil ik dit helemaal niet. Hij verstoort ruw mijn dagdromen en het voelt ongemakkelijk, die grote bijna blote man in mijn kleine rubberbootje.
Maar ja, ik voel me nooit op mijn gemak bij Meester, dus zo alarmerend is dat gevoel nou ook weer niet.
Als ik eerlijk ga zeggen dat ik het niet wil, verlies ik zijn aandacht. Dan maar niet eerlijk. Want een vader die zomaar opeens aandacht voor me heeft, me ziet staan, aardig doet… a dream come true!

Daarom doe ik wat hij vraagt en roei een eindje richting het riet. En ach, eigenlijk is het best gezellig. Hij vertelt over de vissen en over de natuur… Later wordt het gesprek minder onschuldig en dat vind ik niet prettig, maar ik weet niet wat ik er aan moet doen en negeer het daarom maar.
Plotseling begint hij met zijn voet tegen mijn bikinibroekje aan te wrijven. Ik schrik en hij lacht en doet alsof het per ongeluk gebeurt. Als hij door blijft gaan schrik ik zo erg dat ik in het water spring. Ik schrik van de heftigheid van het gevoel. Het voelde spannend en dat wil ik niet! Niet met hem! Ik schaam me er voor.
Op dat moment heb ik niet precies in de gaten wat er gebeurt. Ik heb er de woorden niet voor om het te benoemen.
Aan mijn moeder vertellen is ondenkbaar. Als ze het op kan brengen om te luisteren zou ze me niet geloven. Ze zou boos worden en zeggen dat ik het verzonnen heb of gedroomd. Nee, van mijn moeder heb ik niets te verwachten.

Het is gebeurd en het moet zo snel mogelijk weg. Weg uit mijn hoofd, weg uit mijn gedachten, gewoon helemaal weg en nooit meer aan denken!

schrijver

Schrijver: Lone Wills, 27-01-2016


Geplaatst in de categorie: misdaad

Deze inzending is 423 keer bekeken

5/5 sterren met 8 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:Lone Wills
Datum:28-01-2016
Bericht:Dank Joanan, voor je reactie.
In krachtige bewoordingen sla je de spijker op z'n kop.



Naam:Joanan Rutgers
Datum:28-01-2016
Bericht:Deze rubriek is niet voor niets dunbevolkt, omdat het nogal wat moed vergt om er iets op te schrijven. Jij bent een ware heldin om je incestverleden op deze beeldende manier onder de aandacht te brengen. Teveel (net wel) incest blijft onbesproken. De zielsmatige gevolgen zijn intens en kunnen mensen in diepe depressies storten en zelfs tot suïcide bewegen, omdat het verzwegen wordt en als taboe gezien wordt. Je geeft ook vlijmscherp aan hoe je in je prille, seksueel getinte verliefdheidsfase bruutweg door je vader bent 'verkracht'. Veertien jaar nota bene. Onthoud van mij één ding goed, je vader was/is zwaar geestesgestoord en hij heeft ernstige misbruik van jou gemaakt! In die kwetsbare en verwarrende levensfase komt dat ook nog eens extra hard aan. Je schaamte is begrijpelijk, maar juist hij zou zich dood moeten schamen! Ik hoop dat je tegenwoordig geen last meer van die misdadige grensoverschrijdingen ondervindt. Dat je die ziekelijke pogingen tot incestueuze aanranding bij je seksueel-gefrustreerde vader kunt laten!...




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl