nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (4)
algemeen (4)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (15)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (2)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (26)
internet (5)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (24)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (14)
milieu (1)
misdaad (18)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (9)
overig (2)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (7)
voedsel (5)
vriendschap (15)
vrijheid (1)
vrouwen (6)
welzijn (12)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 150):

Citroenijs

M'n opa, m'n opa, m'n opa
In heel Europa was er niemand zoals hij
M'n opa, m'n opa, m'n opa
En niemand was zo aardig voor mij
In heel Europa, m'n ouwe opa
Nergens zo iemand als hij
Niemand zo aardig voor mij
M'n ouwe ooopaaa

Als kind zong ik dit liedje uit volle borst mee, in de stellige overtuiging dat het ècht over 'mijn' opa ging. Het werd niet alleen op de radio gespeeld, maar mijn ouders hadden ook een elpee waar het opstond. Oorspronkelijk komt het liedje uit de tv serie 'Ja Zuster, Nee Zuster', en het is geschreven door Annie M.G. Schmidt.

Mijn opa overleed toen ik zes jaar was. Mijn kindertijd bestond uit een tijd vóór opa en een tijd na opa. De tijd erna wist ik me te herinneren, en lange tijd was het overlijden van mijn opa het eerste wat ik mij herinneren kon. De eerste zes jaren van mijn leven leken uitgewist te zijn in mijn geheugen. Lange tijd ben ik op zoek geweest naar de reden daarvan. Er moest wel iets verschrikkelijks gebeurd zijn, zo leerde ik uit alle boeken die gingen over verdringing van gebeurtenissen uit de vroege jeugd, dat ik me helemaal niets meer herinneren kon.

Mijn eerste poging om met regressietherapie terug te gaan in de tijd, resulteerde in een ervaring weer in de baarmoeder te zijn. Dat was een behoorlijk vreemde ervaring. Het was de bedoeling naar de kindertijd terug te gaan, maar ik schoot gewoon de baarmoeder in, als vroege foetus. Of ik dat kon beschrijven, vroeg de therapeut. Nou nee, niet echt. Of ik het dan kon tekenen. Ja, en dat heb ik ook gedaan. De tekening ligt nog ergens in een doos op zolder. Kom ik vast nog een keer tegen in mijn levenopruimproject. Inmiddels, dertig jaren later, weet ik waarom ik in die regressiesessie de baarmoeder ben ingeschoten, want ook daar lag een onverwerkt trauma, waar ik onlangs zicht op heb gekregen met het boek 'Het drama in de moederschoot' van Austerman & Austerman. Wat het verhaal verklaart van de tweede vruchtzak die leeg was, en tevens mijn gevoel bevestigt, waar ik mijn hele leven al mee rondloop, dat ik eigenlijk een tweeling had moeten zijn. Dat is blijkbaar dus ook zo geweest. Heel even dan.

Het zou vijftien jaar duren voordat ik opnieuw een poging zou wagen terug te gaan naar mijn kindertijd. Na inmiddels een agogische opleiding te hebben afgerond, waarin alle nare redenen van het waarom van de lege plek in mijn geheugen, uitvoerig waren langs gekomen, en een bezoek aan een medium die me vertelde dat er niet echt heel ernstige dingen waren gebeurd, maar wel dingen die ik als kind niet had kunnen begrijpen en verwerken, maakte ik opnieuw een afspraak met een therapeut, die ik bij 'toeval' ontmoette bij een lezing over Maria Magdalena. Ik wist dat wat het medium me verteld had, kloppen moest. En dat het zeker niets te maken kon hebben met dingen die mijn opa zou hebben gedaan, want ik was gek op de heerlijke Maastrichtse vierkante appelflappen van Crème de la Crème en nog gekker op het niet te evenaren citroenijs van Venezia. Beide lekkernijen die mijn opa vaak meebracht als hij op bezoek kwam. Dan moest het wel een lieve opa zijn geweest, want anders zou ik dat ijs niet zo heerlijk vinden.

Deze keer lukte het om de tijd wat meer gecontroleerd terug te laten lopen en op tijd te stoppen in mijn eerste kinderjaren. Er ging een deur open in mijn geheugen die drieëndertig jaar gesloten was geweest. Voor het eerst kon ik weer ervaren hoe het was mijn opa levend te zien, bij hem op schoot te zitten, hem te horen praten, lachen, en hoe zijn snor kriebelde als hij een kus gaf. Dat gaf een veel blijer gevoel dan hem alleen maar dood te zien liggen, opgebaard, wat al die jaren mijn eerste en enige bewuste herinnering aan mijn opa was geweest. Het verschil in beleving van geluk bij zijn leven, en verdriet na zijn dood, was immens groot. Hoewel het doel om de herinnering terug te krijgen was bereikt in die ene sessie, wisten de therapeut en ik allebei dat het daarmee niet klaar was. Er was duidelijk meer aan de hand, meer dan in dit leven gespeeld had. Want opa had wel in die eerste jaren een belangrijke rol gespeeld in mijn leven, en ook mijn gevoel van veiligheid vergroot, omdat hij het altijd goed door had als mijn zus gemeen tegen mij was, wat mijn ouders niet altijd even goed in de gaten hadden. Daarom was het zo fijn als mijn opa er was, want dan klom ik op zijn schoot en dan was ik veilig.

Maar er was dus meer. En daar kwam ik achter in mijn eerste reïncarnatiesessie. Die bracht mij naar een leven in Parijs. Ik was een vrouw, maar wel heel anders dan hoe ik er nu uitzie. En mijn opa zag er ook onherkenbaar anders uit. Hij was toen ook mijn opa niet maar wel iemand waar ik heel veel van hield. En ook in dat leven stierf hij onverwacht en liet mij ontroostbaar achter. L'Histoire se répète. Het trauma uit dat leven had zich in dit leven herhaald, zij het in een andere soort relatie. Een trauma dat zich herhaalt, biedt een kans om het dit keer wel te verwerken en te helen. Ik weet nog hoe het voelde toen ik na die sessie naar buiten liep. Als een ander mens. Er was iets van me afgevallen, iets wat ik jaren, en zelfs levens lang met me had meegedragen. Opeens waren ook zoveel dingen duidelijk geworden, was zoveel op zijn plaats gevallen. Waarom ik bijvoorbeeld altijd de weg lijk te weten in een stad waar ik in dit leven nog maar drie keer kort geweest ben. Maar toen ik er de eerste keer kwam, kende ik alle straten als de binnenkant van mijn broekzak. Dat voelde raar, voor iemand die meestal in alle andere plaatsen snel de weg kwijt is. En de tweede keer zag ik de plek waar ik in dat vorige leven gewoond heb, maar dat wist ik toen nog niet. Ik moest wel huilen, maar wist niet waarom. En de derde keer kwam ik aan die plek aan de Seine waar ik altijd in dat vorige leven met hem op een bankje zat, maar ook dat wist ik toen niet. Ik wist alleen dat het als een bijzondere plek voelde waar ik het liefst voor altijd wilde blijven. En opeens wist ik dus waarom ik in dit leven altijd zo graag op bankjes zit aan water, en dan altijd rechts op het bankje ga zitten. Nooit links of in het midden, altijd rechts, alsof er iemand nog links van mij naast me zal komen zitten, alsof ik dat onbewust altijd verwacht. En opeens word ik me daarvan bewust. Dat is wat teruggaan naar een ander leven met je doen kan. Dat opeens alle puzzelstukjes passen.

Soms krijg je als mens berichten door van gene zijde. Dan zet je de radio aan en hoor je de boodschap in het liedje. Of soms door een boek of film. Of iemand die bij de bushalte iets tegen je zegt. In alles kan een boodschap zitten, voor wie er open voor staat. Onlangs moest ik bloed laten prikken, een hele lijst aan zaken die onderzocht moest worden. Ik moest ook nog nuchter zijn, dat valt niet mee. Zonder ontbijt de deur uit is niet echt gezond. Nadat mijn bloed naar de buisjes was verhuisd, snakte mijn lijf naar een kop koffie en een broodje. Ik loop naar de hal van het grote medische gebouw waar naast de ingang een mogelijkheid is precies dat te nuttigen. Na mijn verlate ontbijt valt mijn oog op het ijs dat naast de gewone toonbank verkocht wordt. Italiaans ijs. Altijd als ik Italiaans ijs zie, moet ik even kijken of ze misschien het 'echte' witte, zoetzure citroenijs hebben. Hetzelfde ijs van Venezia in Maastricht. Het citroenijs van opa. Meestal hebben ze het niet. Meestal zit er wit ijs in de bak dat yoghurtijs is, of citroenijs dat geel is en heel anders smaakt. Misschien deze keer... je weet het maar nooit. Ik kom dichterbij de bakken en zie de benaming van de ijssoort boven de ijsbak met wit ijs staan. Citroenijs. Zou het echt 'het' citroenijs kunnen zijn? Ik vraag een bolletje ijs op een hoorntje. Nee, twee bolletjes, want stel je voor dat het echt het citroenijs is dat ik hoop dat het is... Ik reken af en bekijk het ijs goed van dichtbij. Dezelfde structuur. Ik reuk eraan. Dezelfde geur. Ik neem een likje, doe mijn ogen dicht en proef... jaaaaaa! Citroenijs van opa! Als een kind zo blij loop ik met mijn ijsje naar een bankje in de grote hal en ga uitgebreid van mijn ijsje genieten. De boodschap is duidelijk. Waar ik ook ben, al ben ik 350 km van Maastricht en 700 km van Parijs, mijn opa is altijd en overal bij me.


Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=kFXpVvOlD34

schrijver

Schrijver: Gabriëla Mommers, 02-03-2016

gabrielamommersatyahoo.com



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: psychologie

Deze inzending is 240 keer bekeken

4/5 sterren met 9 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:Han Messie
Datum:02-04-2016
Emailadres:hmessieatlive.nl
Bericht:Een kunst van jou om je opa, die je toch maar zo kort hebt meegemaakt, steeds voor de geest te kunnen halen.
Mijn dochters hebben tot hun 27e en 25e jaar van hun opa kunnen houden, die op 10 maart 2016 op de leeftijd van 92 jaar is overleden.
Nou, zij hielden onnoemelijk veel van hun opa. Ook al hebben ze bovenstaand liedje nooit gezongen, hun hart had alle reden om het te doen.



Naam:An Terlouw
Datum:03-03-2016
Bericht:Gab, wat maf, ik zit voor ik de site verder bekeken had deel 2 van 'verdwaald' te schrijven, kom je tegen en das dan een déjà vu, want mijn hoofd zei, ga lezen want ze vertelt je iets, en verdorie, je HEBT ME IETS VERTELD, hartstikke gaaf.
Heel, heel graag gelezen.




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl