nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (4)
algemeen (4)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (15)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (2)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (26)
internet (5)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (24)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (14)
milieu (1)
misdaad (18)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (9)
overig (2)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (7)
voedsel (5)
vriendschap (15)
vrijheid (1)
vrouwen (6)
welzijn (12)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 194):

Madrid

Emma Petronella, de hospita waar ik verliefd op was, vertrok naar het 667 meter boven zeeniveau liggende Madrid, de hoofdstad en de grootste stad van Spanje, met meer dan drie miljoen inwoners. Ik was nog nooit in deze Spaanse stad geweest, maar Emma Petronella had me er over verteld voordat ze vertrok met de trein naar Schiphol, om daar met een vliegtuig te vertrekken, 1.462,16 km naar het Zuiden. Ze ging naar een symposium over beeldende kunst, dus ik had weer tijd om te lezen in het boek dat nog steeds mijn aandacht trok.

Het laatste hoofdstuk van het boek “De mecenas en de kunstverslaafde” had ik nog niet gelezen. Ik was er niet aan toe gekomen door al het praten van Emma Petronella. Ik kreeg veel informatie te verwerken in een korte tijd.
Blij was ik dat Frits de kater niet kon praten, zijn miauwen en geknor waren goed te begrijpen, de theorieën van Emma Petronella begreep ik niet altijd.
Zij was een gedreven vrouw, ze zag allerlei verbindingen tussen beeldende kunst en geletterde kunst, ik kon er vaak geen touw aan vast knopen omdat ik mij met mijn examen bodemkunde moest bezighouden.

Ik leefde, na het lezen van de eerdere hoofdstukken, in de veronderstelling dat de Parijse kunstschilder Ancel Favre, in het boek van de bekende schrijver Karel Krampkop zijn afperser in het laatste hoofdstuk om het leven zou brengen door middel van vergiftiging, op dezelfde manier als twintig jaar eerder zijn beide ouders.

Toen ik eindelijk aan het laatste hoofdstuk begon werd ik geconfronteerd met een lugubere ontknoping. Ancel Favre vergiftigde niet zijn afperser, maar zichzelf en de laatste bladzijde was een gedetailleerde omschrijving van zijn doodskramp en vernederende pijn.
Het kwam bij mij binnen als een schok, dagenlang had ik gedacht dat Ancel Favre met zijn afperser zou afrekenen, maar hij kwam tenslotte zelf op een gruwelijke manier aan zijn einde. Het was alsof ik het boek wilde verscheuren, kwaad en gefrustreerd was ik

Was dit dat de literatuur die Emma Petronella zo geweldig vond? Een zelfmoordenaar die twintig jaar eerder zijn beide ouders had vermoord. Dat er nog een vervolg op het boek was geschreven wist ik niet.
Een paar uur lang bevond ik me in een diepe put, waar zelfs Frits de kater me niet uit kon krijgen. Het boek had me gefascineerd, maar het hele verhaal was eigenlijk van een wrede werkelijkheid, waar ik niet in wilde geloven. Ik dacht dat ik een goede lezer was, maar de schrijver had me op het verkeerde been gezet.

Na het gekookte visje dat ik klaargemaakt had voor Frits ging ik in bad, ik probeerde me te ontspannen. Ik fantaseerde dat Emma Petronella op datzelfde moment in een hotel in Madrid in bad lag, en dat ze aan mij dacht terwijl de badschuimbubbels rond haar fraaie tieten dreven. Maar Emma Petronella zat op dat moment in La Casa del Abuelo, een bekende tapasbar in Madrid om te genieten van pittige garnalenhapjes, met een donkere Spaanse kunstenaar, die er op uit was om haar voor de liefde te versieren, een wilde nacht in zijn luxueuze appartement, dat voorzien was van een zwembad.

Terwijl Emma Petronella zich in Madrid vermaakte met haar warmbloedige minnaar begaf ik mij geregeld naar de tweede woonkamer, alwaar een levensgroot naaktportret van mijn aanbiddelijke hospita boven de luie stoel regeerde als een godin die mij mijn kleinheid liet zien. Mijn verliefdheid werd hopelozer wanneer ik naar de verflagen keek. Haar geschilderde pose werd wilder dan dat die door de kunstenaar was bedoeld, het verbaasde me dat een kunstenaar zo goed de intieme details van deze dames had weten te schilderen.
De tepels waren een ware delicatesse als toefjes karamelroom met een subtiele penseel. Ik voelde mijn liefde heiliger worden in de luie stoel die mijn geest activeerde.
De tweede woonkamer werd voor mij een pelgrimsoord.
Hier heerste mijn naakte godin en hospita, geschilderd door misschien wel de beste schilder ter wereld.

Soms zat ik met een glas cognac in mijn hand naar haar ogen te staren.
Dan kwamen er verhalen in mijn geest, ik schreef ze op en bewaarde ze in een map die eigenlijk voor school was bedoeld. Het waren vreemde verhalen, de personages leken niet op mezelf, en niet op Emma Petronella, het waren wezenloze wezen die dwaalden en vreemde verhalen schreven.

Het was stom dat ik van de cognac dronk, dat had ik aan Emma Petronella moeten vragen.
Ik was van plan om een nieuwe fles te kopen, er was een slijterij in de buurt. Terwijl ik struikelde over mijn gedachten vond ik een krantenartikel over de schilder Christiaan Buurtveen. Ik begon nieuwsgierig te lezen:

“Ik bereid me meestal voor op een schilderssessie met een glas oude jenever en het lezen van een stuk of wat gedichten van de Portugese dichter Pessoa. Ik nodig mijn modellen meestal uit om te komen eten. Ik zet dan muziek op, dikwijls Spaanse gitaarmuziek, niet te hard, maar net hoorbaar zodat we verstaanbaar blijven. Tegen de tijd dat ik begin te schilderen verkeer ik in een aangename roes, en vermaak ik mijn modellen met sfeervolle anekdotes. Ze moeten zich volledig op hun gemak voelen. Ik ben op zoek naar een spirituele band wanneer ik hen schilder.”

schrijver

Schrijver: Bjarne Gosse, 30-06-2016


Geplaatst in de categorie: liefde

Deze inzending is 68 keer bekeken

4/5 sterren met 5 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl