nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (4)
algemeen (4)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (15)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (2)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (26)
internet (5)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (24)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (14)
milieu (1)
misdaad (18)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (9)
overig (2)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (7)
voedsel (5)
vriendschap (15)
vrijheid (1)
vrouwen (6)
welzijn (12)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 213):

Lucht

Precisiebombardementen, dat was het toverwoord in die tijd. Alsof er zoiets als een schone oorlog bestond. Alsof er in een oorlog niet altijd onschuldige slachtoffers vielen.
Ik had al moeite om het huis van mijn knappe hospita schoon te houden, het was veel te groot voor een jongeman en een kater, maar ik had het haar beloofd in ruil voor een korting op de huurprijs van de kamer die steeds gezelliger werd door toedoen van Peter Halm, een kunstenaar met wie ik een platonische vriendschap had.

Ik wilde het huis luchten, mijn vervelende leven laten uitwaaien, zodat mijn lieve hospita het huis in frisse staat zou aantreffen. In het gezin waarin ik opgroeide keken we toen we klein waren naar televisiebeelden zonder kleuren, als je die indianen door het eindeloze grijze gras zag draven om de blanke boeven te verslaan, ging je dat als kleine jongen nadoen, om het groene van het gras te beleven, want in het echt had alles kleur. Alsof de werkelijkheid iets voor had op de grijze televisiebeelden.

En dan die eindeloze luchten boven de grijze prairie, dat had iets magisch, dat maakte me nog meer een indiaan, wanneer ik het echte blauw zag, van onze Hollandse polder luchten. Ik verzon een vriend, die noemde ik Totem.

De zoon van de actrice noemde ik Neil. Ik kende wel zijn echte naam, maar die hoorde hij niet graag, zijn moeder had hem een belachelijke naam gegeven. Een gewoonte van actrices die moeder werden in die tijd. Toen ik Neil aan de telefoon had over het anti-regen-parfum moest ik aan die luchten denken. Die luchten boven het polderlandschap van mijn jeugd.

Ik had niet zo veel met luchtjes. Ik was er niet ongevoelig voor, maar het wekte geen enthousiasme bij me op. Als er ergens een luchtje aan zat, dan liep ik graag een blokje om. Er waren wel uitzonderingen, de aftershave die Emma Petronella mij had gegeven toen ik mijn baard liet staan, de geur van haar haren na de extase van de liefde, verse kippengroentesoep net tegen het kookpunt aan, rozen die aarzelen om te gaan bloeien. Er waren wel uitzonderingen, maar die waren op de vingers van een hand te tellen.
Ik kon met Neil minder goed praten dan met Peter Halm. Hij was opgegroeid in Amerika omdat zijn moeder een hoofdrol in een filmserie had gekregen.

“Een belangrijke uitvinding, waar iedereen iets aan heeft, en ik ben beroemd!” had de zoon van de actrice gezegd toen ik aan de luchten dacht. Hij hield zich steeds intensiever bezig met het uitvinden van nieuwe praktisch bruikbare producten. Ik had zo mijn twijfels of hij daarmee de goede weg was ingeslagen.

Die avond kwamen de nieuwsberichten binnen, burgerdoden in Irak, vergissing van de piloten.
Ik miste mijn lieftallige hospita, waarom moest zij zo lang in Amerika blijven.
Ik was in mijn Hector Havermout schrift met een verhaal bezig, het ging over een filosoof, die heel zinnige dingen opschreef, maar deze teksten nooit door iemand liet lezen.
En ik schreef af en toe wat flauwe gedichtjes met een serieuze ondertoon om mijn gevoelens te verwerken.
De volgende dag werd ik om drie uur in het Wilhelminapark in Utrecht verwacht voor het testen van het anti-regen-parfum.
Ik had niet zo veel met luchtjes, maar ik wilde de zoon van de actrice niet teleurstellen. Ik deed voor de zekerheid een regenjas aan, en ik nam ook een paraplu mee. Ik had met een schrijfwedstrijd een paraplu gewonnen. Een paraplu met in grote blauwe letters mijn naam er op: Bjarne Gosse.

schrijver

Schrijver: Bjarne Gosse, 10-08-2016


Geplaatst in de categorie: vriendschap

Deze inzending is 61 keer bekeken

4/5 sterren met 3 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl