nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (4)
algemeen (4)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (15)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (2)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (26)
internet (5)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (24)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (13)
milieu (1)
misdaad (18)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (9)
overig (2)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (7)
voedsel (5)
vriendschap (14)
vrijheid (1)
vrouwen (5)
welzijn (12)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 238):

Kinderen

"Mijn hondjes zijn mijn kindjes", zeg ik sinds ik kleine viervoeters in huis heb. Dat is niet omdat ze voor mij een substituut voor kinderen zijn. Mijn vader zei over zijn hond ook dat die het vierde kind was. Dus ook voor hem voelde dat zo. Maar naast mijn hondjes heb ik dus geen andere kinderen gehad. Of je zou de kinderen moeten meerekenen waar ik in de jeugdhulpverlening mee gewerkt heb. Dan heb ik vele kinderen gehad. Alleen was ik dus niet hun moeder. De buurtkinderen in Leeuwarden gaven mij de naam 'Mama Bas'. Als ik met mijn lieve viervoeter wandelde, riepen ze al zwaaiend zijn naam: "Bas!, Bas!, Mama Bas!", en dan was het de bedoeling dat ik terug zou zwaaien, wat ik uiteraard graag deed. Dus was en ben ik toch een mama. Eerst van Bas, later van hem en zijn zusje Kwispel, en nu van Kwispel. Maar van een mensenkind ben ik in dit leven geen moeder geweest.

Dat had ik me vroeger anders voorgesteld. Ik wist zeker dat ik moeder worden zou. Het is ook wel aan de orde geweest, maar het heeft niet zo mogen zijn. Mijn eerste liefde ontmoette ik toen ik te jong was om aan een gezin te beginnen. Bovendien ging ik net studeren, dus was het logisch eerst een studie te voltooien. Ook was het voor mij geen gezonde relatie, en heb ik achteraf vaak gezegd dat het maar goed was dat we geen kinderen hadden gekregen. Misschien heb ik dat te vaak gezegd. Misschien heeft het universum mijn wens uitgelegd als wou ik helemaal geen kinderen. Maar dat was niet het geval. Wel heb ik lange tijd geen relatie meer gewild. En tegen de tijd dat ik dat wel weer wilde, was het qua kinderwens vijf voor twaalf.

Negenendertig was ik toen mijn tweede liefde me vertelde een kind met mij te willen. Een beetje mijn laatste kans om moeder te worden, want veel later begin je daar als vrouw niet meer aan. Het mocht echter niet zijn. Een paar maanden later stierf hij door alcoholvergiftiging. In één klap moest ik afscheid nemen van mijn grote liefde, van mijn beste vriend, en van mijn kans om moeder te zijn. Er volgde een aantal jaren waarin ik overwoog om een kind te adopteren. Daar had ik toen de leeftijd nog voor. Je mag veertig jaar ouder zijn dan het kind dat je adopteert. Ik hoefde geen baby, ik wilde graag een moeder zijn voor een kind dat geen ouders meer had. Beter één ouder in een liefdevol nest dan geen ouders in een weeshuis. Maar ik heb die molen nooit echt in werking gezet, hoewel het verlangen groot was.

De realiteitszin was groter. Als kostwinner in je eentje een kind opvoeden valt al niet mee als je in goede gezondheid verkeert. Met mijn frequente migraines, die mij bij tijd en wijle uitschakelen te functioneren, vond ik dat ik de zorg voor een kind beter kon delen met een partner. Had ik toen iemand ontmoet die dat avontuur met mij had willen delen, dan had ik het zeker gedaan. Met een bloedend hart nam ik rond mijn vijfenveertigste afscheid van het idee ooit nog moeder te zijn. Ik kwam in die tijd wel nog een weduwnaar tegen met een dochtertje dat, zoals hij mij vertelde, graag wilde dat hij een nieuwe vrouw vond, omdat ze zo graag een nieuwe moeder wilde. Ik had die rol graag op me genomen, maar het kind bleek leuker dan de man in kwestie, dus was het met de liefde snel gedaan.

Nu ben ik 'officieel' peetmoeder van een prachtig kind, dat inmiddels tot een prachtige jonge vrouw is uitgegroeid. Helaas heb ik die rol slechts de eerste zes jaren van haar leven kunnen vervullen. Een breuk met haar moeder betekende dat ik het kind niet meer te zien kreeg. Hoewel ik jarenlang kaarten en cadeautjes bleef sturen en iedere verjaardag belde. Maar ik kreeg haar niet meer te spreken. Vorig jaar ontmoette ik haar voor het eerst na lange tijd en er was meteen weer een goed gevoel, alsof die eerste zes jaren van haar leven, waarin het contact heel liefdevol was geweest, toch een basis hebben gelegd. Ik hoop haar nog vaker te ontmoeten, maar helaas zal de verloren tijd niet meer in te halen zijn.

Een soort van 'onofficiële' peetmoederrol heb ik wel nog naar twee andere prachtige mensenkinderen, die beiden inmiddels tot twee prachtige jonge mannen zijn uitgegroeid. Ik ben in ieder geval hun tante, en met deze twee jongens heb ik gelukkig van baby tot nu die rol met veel plezier mogen vervullen. Ik vertel ze regelmatig hoeveel ik van ze hou, zoveel alsof ze mijn eigen zonen zijn. En dat vinden ze prima, want ze weten wie ik ben, en ze zien mij gelukkig ook altijd graag. Zo kwam de oudste in zijn tienerleeftijd een aantal keren bij mij in Groningen logeren. Hij mocht alleen met de trein, en dat was een hele wereldreis vanuit het Limburgse heuvelland! We gingen naar Zeehondencrèche Pieterburen, naar de kartbaan, speelden het bordspel 'In de Ban van de Ring', en zetten filosofische bomen op tot diep in de nacht. "Weet je nog, dat we 's nachts om drie uur broodjes met leverworst gingen smeren?", vraagt hij nog wel eens om te laten weten dat hij die logeerpartijtjes zo tof vond.

Ik heb van begin af aan gewild dat ze me 'gewoon' Gabriëla noemen, niks geen tante, dat vond ik oud en oubollig klinken. Overigens zorgde dat wel nog even voor enige verwarring, toen de jongste als kleine jongen op school vertelde dat hij met zijn vader, moeder en broertje een paar dagen naar 'Lela in Lelawarden' zou gaan. Mijn naam was natuurlijk lastig uitspreken voor zo'n kleine dreumes, dus heette ik in die tijd 'Lela'. De schooljuffrouw begreep nog wel dat hij met Lelawarden die stad in het hoge noorden van het land bedoelde, maar wie was Lela, zo vroeg ze hem. Had hij nou 'tante Lela' gezegd, dan had ze het wel begrepen! Hij dacht heel diep na. Tja, wie was Lela nou toch... ze was iets van zijn vader, want die twee gaven elkaar altijd een stevige knuffel als ze elkaar zagen... eureka, hij wist het! "Dat is de vriendin van pappa!", vertelde hij trots en vrolijk. De schooljuffrouw keek hem enigszins onthutst aan en had even later een goed gesprek met zijn moeder die hem na schooltijd ophaalde. Umm.... wie Lela was.... ? Ooohh.... het was de ZUS van pappa! Opluchting alom!

Gelukkig hebben beide jongens - pardon: jonge mannen(!) - met hun beide ouders een prima contact. Dus hoef ik geen moederrol te vervullen, maar ik mag wel net zoveel van ze houden. En zij hebben op hun beurt iemand waar ze weer heel andere dingen mee doen en heel andere gesprekken mee hebben dan met hun eigen ouders. Want bij 'de vriendin van pappa', daar kun je om drie uur 's nachts nog broodjes leverworst smeren!

schrijver

Schrijver: Gabriëla Mommers, 22-09-2016

gabrielamommersatyahoo.com



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: kinderen

Deze inzending is 130 keer bekeken

5/5 sterren met 6 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:Han Messie
Datum:02-10-2016
Emailadres:hmessieatlive.nl
Bericht:Meid, je hebt het reuze gelukkig getroffen met jouw twee neven. Broodjes met leverworst... Wat kleine dingen toch tot grote vreugde en diepzinnigheid kunnen leiden.



Naam:Hanneke van Almelo
Datum:22-09-2016
Bericht:Dank je voor dit kijkje in je leven, Gabriëla. Met heel veel plezier en inleving gelezen!




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl