nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (4)
algemeen (4)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (15)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (2)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (26)
internet (5)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (24)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (14)
milieu (1)
misdaad (18)
moraal (2)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (9)
overig (2)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (7)
voedsel (5)
vriendschap (15)
vrijheid (1)
vrouwen (6)
welzijn (12)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 294):

Vampieren

Dat ze om mijn bloed vroegen, had ik een vaag teken gevonden. Ik had geen enkele vorm van daadwerkelijke hulp ervaren, ik dreigde mijn eigen risico kwijt te raken, maar ze vroegen om mijn bloed, zogenaamd voor een onderzoek, maar ik wist hoe bloeddorstig ze waren. Eerst mijn bloed, daarna mijn hart, en tenslotte mijn ziel nog voor ik ergens begraven lag.

Het was een organisatie van moderne vampieren en ze noemden zich Mentrum.
Als je er een afspraak had, lieten ze je een kwartier in die tochtige wachtruimte zitten, waar de zombies die ze inmiddels leeg hadden gezogen rond liepen om hun medicatie te verteren. Ze hadden lijsten met intieme vragen, op elk gebied van het leven, was er ergens iets waar ze een probleem aan konden hangen. Ze waren zelf seksueel gefrustreerd en dat projecteerden ze op iedere man of vrouw die aantrekkelijker was dan ze zelf waren. Alles wat je vertelde werd met het team besproken, dus je had eigenlijk geen contact van persoon tot persoon. Het was een organisatie, en de hulpverleners hadden Engelstalige namen voor hun organen. Ze noemde zich team, er was een casemanager, ze deden er alles aan om indruk te maken op mensen die eenzaam waren en verlegen om wat aandacht. Maar het was hen niet te doen om aandacht te geven, er viel verder voor hen niet veel te beleven, dus gingen zuigen, mentaal zuigen. Lachen om hun eigen grapjes en Bjarne niet grappig vinden, lachen als Bjarne serieus keek en serieus doen zodra Bjarne grappig was.
Totaal geen contact, gewoon een poppenkast om de poppenkast.

Ik kon net zo goed in vampieren blijven geloven en in de liefde, want dat was ook een soort vampier voor mij geworden. Hij had me gevraagd om geld op te sturen naar Amerika.
En ik was er ontzettend op afgeknapt omdat ik hem net had aangeboden om zijn liefdesleerling te worden. Ik stuurde hem meteen een luid en duidelijk nee, no in het Engels, met de mededeling dat dit voor mij geen goede manier was om een relatie te beginnen.
Ik moest me volledig herbezinnen of ik de situatie nog wel kon vertrouwen of ik me niet te veel had manipuleren door iemand die misschien op iets heel anders uit was dan op mijn bloed, liefde en tranen.

Later tijdens die grauwe januarimiddag besefte ik dat ik niets anders kon doen dan mijn grenzen aangeven, dat was bij mensen zo en het was ook de beste methode bij vampieren.
Want ik had het immers fijn gevonden dat hij mij zo had weten te verleiden. Je kon van een vampier niet verwachten dat hij je vroeg om gratis op zijn schoot te komen zitten. Vampieren hadden een eigen manier om de ziel te leren bezitten, zij dronken het bloed van de romantiek. En waar bloed was, was ook geld, dat was een normale denkwijze in deze maatschappij waar alles om macht en status draaide en de liefde dikwijls een ondergeschoven kindje was.

Ik had hem met het geld van de erfenis van mijn vader misschien uit zijn benarde situatie kunnen redden, maar ik deed het niet, want als zijn vader zijn ticket had betaald om naar zijn ziektebed in Amerika te komen, zou deze vader hem ook wel kunnen betalen voor zijn aanwezigheid daar.

Mijn romantische gevoelens namen in betekenis af, maar tijdens deze neergang van mijn eenzame gedachten bedacht ik mij een ander doel waar ik mij toe zou kunnen leggen.
Ik zou van het geld van de erfenis een cursus “Vampier worden voor beginners” kunnen gaan volgen, dan zou ik er weer helemaal bij horen in deze charmante maatschappij, waar je al je tanden moest laten zien nog voordat je geboren was.

Ik had niet kunnen uitleggen hoe ik me voelde, als ik Bjarne niet had, die alles veel beter begreep dan ik zelf deed. Een aantal keren had ik mijn internetvriend aan de andere kant van de oceaan via mailpost laten weten dat het niet mijn verantwoordelijkheid was om zijn rekeningen te betalen en dat ik het een slecht begin van een relatie vond als dat wel zo zou zijn.
Het was al laat in de middag toen de telefoon ging, het was dat mens van de vampierenschool Mentrum, of het klopte dat ik de afspraak had afgezegd.
Het lukte me weer niet om me goed uit te leggen dat ik helemaal niets aan mijn afspraken met haar had gehad. Ze begreep niet hoe leeg een cliënt zich voelde wanneer hij noodgedwongen naar allerlei truttige grapjes van een zenuwleidster moest luisteren, terwijl hij zelf nauwelijks de kans kreeg om aandacht voor zichzelf te genereren. Ook was het onmogelijk om haar te laten begrijpen dat vier keer dezelfde gesprekken voeren een vorm van psychisch treiteren was, alsof ze steeds maar niet konden horen wat de problemen waren. Een casemanager was er voor de gewone dingen, alsof ik er de tijd voor had om dat met haar te bespreken. Ze had totaal geen affiniteit met mijn belevingswereld, dat was op zich geen probleem, ik ging er niet van uit dat iedereen mij leuk zou vinden, maar ga dan niet net doen of je zelf zo interessant was met het voortdurend herhalen van lege frases, en truttige, o wat ben ik toch helder vandaag, grapjes.

Dat mens van de vampierenschool kreeg de volle laag door de telefoon. Had ze maar niet op een onverwacht moment moeten bellen, ik zat met mijn hoofd in mijn verhalenserie.

Over Bjarne wist alleen die man waarvan ik niet wist of hij een bedrieger was, die op mijn geld uit was, of een toekomstige minnaar die alles over mij zou willen weten, wanneer hij daar ooit de tijd voor kreeg.

Ik was dat mens van de vampierenschool gelukkig al lang weer vergeten. Ik hield er niet van als mensen van alles op mij gingen projecteren.

schrijver

Schrijver: Bjarne Gosse, 25-01-2017


Geplaatst in de categorie: maatschappij

Deze inzending is 47 keer bekeken

5/5 sterren met 2 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl