nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (2)
afscheid (3)
algemeen (3)
bedankt (4)
dieren (7)
discriminatie (1)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (11)
emoties (18)
ex-liefde (3)
familie (2)
feest (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (2)
geschiedenis (25)
heelal (1)
hobby (5)
humor (3)
idool (2)
individu (18)
internet (1)
kerstmis (1)
kinderen (10)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (21)
literatuur (4)
maatschappij (8)
mannen (2)
milieu (1)
misdaad (18)
muziek (3)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (7)
overig (7)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (13)
rampen (4)
reizen (2)
schilderkunst (2)
school (16)
sms (1)
spijt (1)
sport (2)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (6)
verdriet (4)
verhuizen (2)
verjaardag (5)
voedsel (5)
vriendschap (7)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (7)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (2)
ziekte (15)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 327):

Een appel was geen ei

Met een gehavend liefdeshart keerde ik terug op de datingsite, met een andere profieltekst en met foto's van mezelf in de winter van het Oosterpark. Al vrij snel werd ik benaderd door een Afghaanse kledingverkoper die zijn stek had in de buurt van het Centrale station. Hij was vrij direct in zijn benadering, maar na enig heen en weer gechat bleek dat hij alleen maar iemand zocht om zijn mannelijke geslachtsdeel te zuigen. Hij schreef gebrekkig Engels, nog gebrekkiger dan mijn voormalige bedrieger had gedaan, en hij bleek erg ongeduldig toen ik vragen ging stellen over of er nog meer in het vat zat. Na drie dagen brak ik het chatgesprek af met een welgemeend “Ga jezelf zuigen!” Een kater rijker, maar met in mijn achterhoofdgedachte, het laatste bericht van de mooie man waarvan ik dacht dat hij een bedrieger was. Zijn vader was overleden, en hij was in tranen. Was het dus toch geen bedrieger? Dit zou wel erg ver gaan, hij wrong de deur naar mijn hart weer open. En ik had ook weer plots die diepe gevoelens over hoe hij platonisch contact met mij zocht. Hoorde het allemaal bij de schurkenstreek, of had ik mij toch vergist, en had ik mijn conclusie voorbarig getrokken. Zijn Engels was zoveel beter dan die Afghaanse kledingverkoper uit de schaamstreek, zijn gevoelsleven zoveel fijnzinniger ontwikkeld. Ik wilde me meteen weer terugtrekken van de datingsite, maar hoe kon ik op een enkel paard gokken, wanneer ik nog steeds niet wist of hij wel echt bestond.
Ik was het er met Ella Fiona over eens, dat het misschien een goed idee was om toch na de renovatie naar mijn huidige woning terug te keren. Het was een woning die ons allebei beviel, er waren dan wel geen daden van liefde voorgevallen, maar er was warme emotionele vriendschap geweest in alle barre tegenspoed en betere momenten. Zo'n huis waar deze vriendschap mogelijk was met een voormalige geliefde, dat was ook iets waard om naar terug te keren.
Er konden nog een heleboel schilderijen naar de kringloopwinkel, om ruimte te maken.
En het zou het minste werk zijn, want alle spullen die uit huis moesten konden zo weer naar de zelfde plaats terug. Alleen het werk waar ik een bijzondere band mee had, kon ik bewaren om nog ooit mee te exposeren in de toekomst, en wat doeken waarvan ik wist dat ze niet zouden misstaan bij een inzameling voor een expositieronde.
Peter kon mijn werk niet meer zien omdat hij veel te jong was gestorven. Emma Petronella kon mijn werk niet meer zien omdat ze was vergaan tot organische materiaal. Ik voelde me niet meer betrokken bij de kunstwereld, ik volgde nog wel op internet berichten die ik interessant vond, maar ik ging nooit meer zoals vroeger naar openingen van tentoonstellingen. En het was op dit moment in mijn leven ook niet echt een verlangen om mijn werk op korte termijn ergens te exposeren. Ik had er de contacten niet meer voor, en ik worstelde te vaak met mijn emoties omdat ik met andere zaken bezig was.
Lange tijd geleden had ik ooit een schilderij voor mijn moeder gemaakt. Een appel, een modern schilderij. Maar het kwam nooit ter sprake, ze was tevreden met het werk wat ze al decennia had, en was altijd zo in haar eigen emoties, dat het raar zou klinken als ik er aandacht voor zou vragen.

Een appel was geen ei, zo was het ook in de liefde, wanneer ik dacht dat ik gebakken zat, en de volgende stap een eitje zou zijn, kwamen er heel wat zure appels voorbij, voordat ik door had dat het niet deugde, maar dat ik de hoop nooit op mocht geven.

schrijver

Schrijver: Bjarne Gosse, 16-02-2017


Geplaatst in de categorie: individu

Deze inzending is 40 keer bekeken

5/5 sterren met 1 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl