nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (4)
algemeen (4)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (15)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (2)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (26)
internet (5)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (24)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (14)
milieu (1)
misdaad (18)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (9)
overig (2)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (7)
voedsel (5)
vriendschap (15)
vrijheid (1)
vrouwen (6)
welzijn (12)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 316):

Zonder te veinzen

Het leven in de fantasie van het zuchtend landschap was een monoloog over eenzaamheid. De indrukken die ik van de natuur om mij heen had gekregen. Ik wist niet meer aan wie ik mijn verhaal verhaalde, maar in mezelf klonk mijn stem somber.

In het bos waar de klacht van de koekoek strijdbaar was gebleven, vloog er een roofvogel uit een boom, over de wilde dierenweide naar het bos aan de waterkant van de tegenover liggende oever. Het vogeleiland waar een egel leefde, om te luisteren naar het ritselen van een achtergebleven herfstblad. Het voorjaar was nog te kaal om de klacht van de koekoek aan te horen. De eerste zwaluw was voorlopig nog niet te zien. In het bos van de roofvogel was het nog steeds een beetje herfst.

Nobelprijs winnaar Bob fulmineerde in zijn lied over een rollende steen. Hoe het voelde, vroeg hij zich af, als je niets meer had te verliezen, maar de minnaar in mij streed voor gerechtigheid.
Er moest toch iets in de wereld zijn waar geen geld meer aan te pas kwam, en de mensen eindelijk een volmacht kreeg om te leven zonder te veinzen.

Toen er in het Maartse voorjaar van 2017 in Den Haag flink onderhandeld werd over een nieuw te vormen regering om ons land te regeren en te behoeden voor de afgrond, ging het er in de oude havenstad Amsterdam heel anders aan toe.

Er liepen drie honden over het plein, waar mensen bloemen neerlegden bij het bloemenstalletje, omdat het bloemenvrouwtje, mijn buurvrouw van drie hoog, was gestorven door verwoestende kanker. Twee teven en een reutje, het reutje kwispelde, maar de teefjes reageerden niet, te druk met het mooie weer, en het geroddel over de echtgenoten die bier dronken in de kroeg. Het reutje bleef maar kwispelen, maar de teefjes reageerden niet, en liepen dapper verder over het rouwende plein.

Later die middag op geestelijk gezondheidscentrum Mentrum, een vergelijkbare situatie. Oudere man, leeftijd 54 jaar, naam Bjarne Gosse, zat tegenover twee beeldschone aantrekkelijke zelfbewuste vrouwen.
Wat hij ook probeerde te relativeren, er kon geen lachje af, de dames hadden de leiding, hij zat daar plompverloren te kwispelen met zijn eigen staart tussen zijn benen.
Weer dezelfde teksten over hulp, weer een ander loket, weer een andere organisatie, weer andere mensen die niet konden luisteren, weer andere gezichten, opnieuw vervreemdende erotiserende schoonheid, weer dat kinderlijke lachje.

Het was in vier maanden tijd inmiddels duidelijk geworden waarom de zorg in Nederland onbetaalbaar was geworden. Steeds weer dezelfde gesprekken en dan weer verder gestuurd worden. Mensen met psychische problemen als financiële melkkoeien voor een volstrekt inefficiënte organisatie, het kon allemaal schaamteloos plaatsvinden terwijl ik doordraaide door mijn psychische verwarring, over de eenzaamheid en de dood die zich zonder te genereren opnieuw in mijn leven had vertoond.

Dan maar weer zelf aan de slag, als er een mooie dame op bezoek ging komen, kon ik als heer niet achterblijven en ze een opgeruimde woning voorschotelen, zonder de zweetdampen van de verwarring, de artistieke argeloosheid van de creatieve heimwee.

Ik hoefde immers niet meer te kwispelen, de maatschappij waar zij in geloofden, bestond voor mij al decennia niet meer, maar ik had weer even een boost om mijn handen uit de mouwen te steken, zodat het even leek of alles in orde was.

Het onvoltooide schilderij bij de vuilnisbak werd na drie kwartier meegenomen, door een verwarde vrouw met een hondje dat een beetje op mijn moeder leek.
In hoeverre de karaktereigenschappen die ik van mijn overleden vader had doorgekregen gezorgd hadden voor voltrekking van de wet van Murphy, kon ik moeilijk inschatten. Ik was wel degelijk in staat om me aan mensen te hechten ook al speelden ze verder nauwelijks een rol in mijn leven.

schrijver

Schrijver: Bjarne Gosse, 27-03-2017


Geplaatst in de categorie: psychologie

Deze inzending is 56 keer bekeken

5/5 sterren met 2 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl