nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (4)
algemeen (4)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (1)
eenzaamheid (15)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (2)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (26)
internet (5)
kerstmis (1)
kinderen (9)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (24)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (14)
milieu (1)
misdaad (18)
moraal (2)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (9)
overig (2)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (7)
voedsel (5)
vriendschap (15)
vrijheid (1)
vrouwen (6)
welzijn (12)
wereld (1)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 356):

Een normaal mens

Onder de fijngevoelig geschreven hartenkreet “Schaamte overwinnen” van de onbekende amateurschrijver mobar schreef de bekende schrijver Joanan Rutgers in een reactie over de psychiatrische campagne “Ooit een normaal mens ontmoet?”.

Hoewel ik beide heren niet kende, kon ik hier over meepraten, waarschijnlijk niet inhoudelijk, maar in ieder geval wel voor het goede doel.

Met de splijtende passes van de voetballer Wesley Sneijder in mijn gedachten en weemoedig terug mijmerend aan mijn ruim twee jaar geleden begonnen schrijfavontuur met mijn verhalenkarakter Bjarne, bedacht ik dat dit inderdaad een terechte vraag was.

Een vraag die de psychiatrie destijds vermoedelijk stelde omdat mensen zich schaamden dat ze de behandeling van een psychiatrische behandelaar nodig hadden. Ik vroeg me vervolgens af, wat ik daar verder aan had. Mensen hoefden van mij niet normaal te zijn en op het gedrag dat voor veel mensen uit de psychiatrie normaal was zat ik ook niet echt te wachten. Ik kreeg er zenuwtikjes van, ik ging heel overdreven met mijn voet wiebelen of ik maakte mijn benen zo lang mogelijk, zodat het leek alsof ik knapper was. Ik kocht nieuwe wandelschoenen zodat ik niet achter mijn LHBT wandelmaatje aan hoefde te strompelen in de dierentuin en eventueel tussen zijn benen door kon sprinten als we naar de chimpansees zouden gaan kijken.

Ik had mezelf snel weer uitgeschreven uit de datingsite voor mensen met een psychiatrische aandoening, het zag er allemaal amateuristisch uit, ondanks de goede bedoeling. Sinds ik op de “gangbare“ datingsite via waar ik Kevin had ontmoet had vernomen, dat hij tegenwoordig op zoek was naar een vrouw en niet meer naar een man, was ik de etiketjes weer helemaal zat geworden.

Zodra je iets over jezelf vertelde in de psychiatrie kreeg je met projectie van de hulpverleners te maken, hun theoretische kennis stond vaak mijlenver van het gebeuren in de werkelijkheid van de maatschappij. Zo wist de psychologe niet dat je met je LHBT maatje geen seks mocht hebben, een vrij logische voorwaarde leek me, maar zij wist het niet. Als ik het hele gesprek overzag, had ze eigenlijk niets verteld wat ik niet al wist, maar ze was verder vriendelijk, ze acteerde niet onwerkelijk.

Het was een gesprek in een aquarium en ik zat met de beademing op haar zuurstoffles. Af en toe trok ze sadistisch aan de slang, dan was er even geen zuurstof en kregen mijn hersens dwanggedachten, dan dacht ik aan nare dingen, iets wat vernederend was in het leven.
Dan voelde ik diepe schaamte waardoor ik angstig werd.

Ik vroeg me af of het mogelijk was om een keer een afspraak met de psychologe bij mij thuis te maken, dan had ik niet steeds die wrange speelfilm van het wachten in de wachtkamer in mijn hoofd voordat het gesprek begon. Dan kon ze zien hoe ik leefde en wat ik had gedaan, dan had ze meer een idee over wie ik was, naast hetgeen ze wist over mensen met mijn stoornis. Het bleef allemaal zo onbeholpen, alsof ik niet meer mijn eigen leeftijd had, maar een stemloze met een missie was geworden.

schrijver

Schrijver: Bjarne Gosse, 11-06-2017


Geplaatst in de categorie: individu

Deze inzending is 61 keer bekeken

5/5 sterren met 3 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Joanan Rutgers
Datum:12-06-2017
Bericht:Die tekst van destijds stond op een spiegel, zodat je jezelf kon zien. Men bedoelde ermee te zeggen, dat normale mensen niet bestaan of anders, dat niets abnormaal is, zo van, niets menselijks is ons vreemd. Iedere menselijke norm is bedacht door aangepaste braverikken, die daar profijt van hebben, vaak in de zin van schijnveiligheid en het continueren van hun op achterbakse manier gestolen status quo. In die zin zijn normen net als kerkelijke dogma's, ze zijn star en doods en ze stagneren de vloeibare menselijkheid. Juist de betweters en angsthazen, die pleiten voor 'normen en waarden' zijn de onderdrukkers van ware menselijkheid. Zij houden vast aan de geestdodende oppervlakkigheid van doodbloedende culturen vol maskerade-Spielerei. Zij zijn net als de politici pratende televisieverstandmonden zonder emotionele heftigheden, want die mogen er in de 'normale wereld' niet bestaan. Datzelfde geldt vaak voor de politie, die heftige emoties ook vaak de kop indrukken. Hooggevoelige mensen worden terecht knettergek van zo'n kil en bot milieu. Persoonlijk heb ik de meest goudeerlijke en echte mensen in de psychiatrische opvang ontmoet. Ik denk nog vaak met dankbare weemoed aan hen terug. Als ik hen nooit had ontmoet, dan was ik ook bedolven onder de dwingelandij van de schijnbaar normale massa.




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl