nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (5)
algemeen (3)
bedankt (3)
dieren (6)
discriminatie (4)
drank (5)
economie (2)
eenzaamheid (21)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (6)
humor (4)
idool (2)
individu (37)
internet (5)
kerstmis (4)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (30)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (16)
milieu (1)
misdaad (19)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (8)
overig (4)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (17)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (3)
verjaardag (7)
voedsel (5)
vriendschap (12)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (11)
wereld (2)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (19)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 421):

Identiteitsverlies

Het contact met de werkelijkheid was ik plotseling helemaal verloren. Ik had gemerkt dat ik zwaarmoedig was toen ik opstond en het weekend was aangebroken. En ik had gemerkt dat ik mezelf steeds meer verloor en er was een ander in me getreden gedurende de zaterdag, Iemand anders die naar muziek luisterde, die de afwasmachine leegruimte, die vier hamburgers bakte en die contact onderhield met steeds vreemdere wezens op datingsites voor mensen die nog eenzamer waren dan ik zelf al die jaren was geweest, tussen de wal en het schip, vage hoop en de toekomst.

Er ontstond wel een begin voor een nieuw Bjarne-verhaal waarover ik met mijn Bjarne-innerlijk kon schrijven. “De onderzeeboot op de homoplaneet” was de titel. Het verhaal ging over een Braziliaanse kok van begin dertig jaar die vanuit een onderzeeboot contact met me zocht op de homoplaneet. Het hele verhaal werd verteld door een onbetrouwbare verteller. Een Braziliaanse Gordon in een onderzeeboot die maar een soort pastamaaltijd kon klaarmaken en zijn hersens in zijn broek droeg. Het verhaal kwam niet boven water, ik reageerde voortaan als een despoot op bedriegers. Ik wilde niet opnieuw mijn hart stoten, bezeren aan leugens die andere mensen schade toebrachten. Ik beet verbaal van mij af naar de man in de onderzeeboot terwijl ik op de andere datingsite een chat onderhield met een man die nog niet uit de kast was, maar mij plotseling wel allerlei foto’s van zijn geslachtsdeel toestuurde.

Ook had ik contact gehad met een tweeëntwintigjarige jongeman uit Purmerend, die op korte termijn negenhonderd euro nodig had en daar wel voor met een man naar bed wilde. Hij had mooie ogen die mijn libido hadden verwilderd en ik had hem onzinnige voorstellen gedaan, slaafs en onderdanig als ik was tijdens het voorspel van de liefde. De volgende dag kwam daar nog de achttienjarige Ryan bij, heel charmant uit Rotterdam die ook met een man wilde daten.

Ik probeerde de onderzeeboot lek te slaan, de zuurstoftoevoer met een theedoek te dichten. Maar het werd in mijn hoofd net als in een oude radio. Ik was niet rationeel, mijn emoties bedachten mijn denken. En in die wanen sloeg de weemoed weer toe, met zijn dramatische beelden van een eenzame jongeling die tevergeefs tegen de wind in fietste achterna gezeten door waanzinnige demonen.
Ik was nu echt ver van huis in mijn gekte. Ik was misschien liever een vrouw geweest, dan had ik echt goed kunnen huilen. Er was nog een ander verhaal dat in mijn gedachten verbleef, maar het sloot niet aan bij wat ik eerder schreef.

Het was de Amerikaanse schrijver James Absurdy geweest die, in een overleg met mijn zestien jaar oudere erudiete hospita Emma Petronella, de conclusie had getrokken dat het Emma was geweest die de honing naar mijn lippen had gebracht. Hij had daar een spannend gedicht over geschreven, niet wetende dat mijn liefde voor rijpere vrouwen drastisch zou omslaan in liefde voor jongere mannen met aandoenlijke schoonheidsfoutjes.

Ik had alle vrouwen van mijn datingsiteprofiel gehaald en er voor gezorgd dat er alleen maar mannen konden reageren. Ik had al voldoende vrouwen als Facebook-vriendinnen en ik wilde mijn zoektocht alleen nog maar beperken tot mensen die mij van een erotische aantrekkingskracht voorzagen. Het leeftijdsschuifje zette ik van achttien tot vijfenzestig jaar.

Op Facebook kwam ik er achter dat de vierentwintigjarige Brayan uit Colombia ook een soort van hosselaar was. Hij gaf drie dagen lang steeds korte Spaanse antwoorden, die moeilijk waren te vertalen omdat het waarschijnlijk een afwijkend dialect was. Hij had het steeds over reizen en of ik aan de reis mee kon betalen. Toen ik liet weten dat ik alleen maar Facebook-vriend wilde zijn probeerde hij een andere truc. Het deed me niet veel. Ik had het leuk gevonden om een paar dagen in het Spaans te communiceren en had er verder toch niet veel verwachtingen van gehad. Het was een mooie man geweest om twee nachten over te dromen, maar hij was te beperkt in zijn communicatie om werkelijk een grote rol te spelen in mijn belevingswereld.

Het werd zondag, de rust keerde weer terug in mijn hoofd. Ik was niet verplicht om op iedereen die op mijn weg kwam te reageren.
Het was ongeloofwaardig geweest dat iemand vanuit een onderzeeboot berichtjes zou sturen naar een homoplaneet en dat hij mijn e-mailadres nodig zou hebben om een foto te sturen.

Ik had inmiddels zoveel verstand van de logica in verhalen dat ik de bedriegers onmiddellijk herkende. Ze hadden het altijd over vertrouwen, omdat ze zelf niet waren te vertrouwen.

schrijver

Schrijver: Bjarne Gosse, 11-03-2018


Geplaatst in de categorie: ziekte

Deze inzending is 54 keer bekeken

5/5 sterren met 2 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl