nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 beschouwingen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (93)
adel (1)
afscheid (3)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (8)
drank (6)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (16)
erotiek (2)
ex-liefde (1)
familie (8)
feest (6)
film (16)
filosofie (114)
fotografie (6)
geld (5)
geschiedenis (7)
geweld (3)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (941)
individu (4)
internet (5)
jaargetijden (6)
kerstmis (8)
kinderen (19)
koningshuis (6)
kunst (37)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (32)
literatuur (495)
maatschappij (70)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (15)
moraal (18)
muziek (411)
natuur (19)
oorlog (15)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (20)
partner (2)
pesten (4)
politiek (43)
psychologie (46)
rampen (5)
reizen (12)
religie (118)
schilderkunst (76)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (15)
taal (20)
tijd (26)
toneel (3)
vakantie (5)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (6)
voedsel (3)
vrijheid (17)
vrouwen (10)
welzijn (13)
wereld (17)
werk (11)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (31)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 158):

Niet begrijpbare dingen

Ik wil nu schrijven over niet te begrijpen dingen.
Liefst praten en schrijven we over begrijpbare dingen.
Wat kan ik nu nog schrijven?


Het is stil.
Begrijp ik mezelf wel?
Ik durf niet eens te zeggen dat ik mezelf begrijp.

De toekomst lijkt een onbeschreven blad. Vandaag lijkt echter op gisteren. Dit jaar heeft veel weg van voorgaande jaren. Dit is prettig vertrouwd, behalve als ik mij verveel. En als een dag eens heel anders is, vind ik het niet altijd leuk. Liefst wil ik de dingen selecteren die mogen veranderen.

Herinneringen houden mij vast. Ik probeer mijn hoofd zo min mogelijk te stoten. De tijd van krassen op mijn huid is voorbij. Alleen mijn handen worden eeltiger.

Ik wil niet verliezen wat ik heb.
Ik zie alleen dingen die ik erbij wil krijgen.
Zelfs ontevreden gedachten zijn bakens waaraan ik me vastklamp.

De realist in mij drukt de romantiek van het avontuur plat. De grootste moderne avonturen zijn survivaltochten door ruwe kloven. Zelfs dat kan verkeerd aflopen.
Na een survivaltocht keert de avonturier terug in het vertrouwde landschap.
Het vertrouwde opgeven is het grootste avontuur.

Als je angst voor avontuur hebt is het goed het vertrouwde niet te laten ontstaan.

De droom is verder weg dan ooit. Ik ben niet eens op weg naar mijn droom.
Wat is een droom?
Een hinderlijk hersenspinsel, een [menselijk] middel om ons te helpen te genieten van het leven?
Iedereen kan zijn droom verwezenlijken. Onder de zichtbare concurrentie gaat droomcompetitie schuil. Iemand wil een jacht, iemand wil de Mt Everest op, iemand anders wil schrijven. De laatste lijkt de eenvoudigst te verwezenlijken droom te hebben.

Het is onbegrijpelijk dat tevredenheid een moeilijk te verwerven schat is. Zelfs als een droom in vervulling gaat, zoeken we een nieuwe. Al snel zijn we ontevredener over de onvervulde nieuwe droom dan blij met de vervulde dromen. Het is bijna ideaal als we nog kunnen genieten van mooie herinneringen.

Moet ik een 12 jaar oud gevoel het laten afweten tegen de dromen die anderen weten te verwezenlijken? De afdaling biedt een fantastisch uitzicht.

Het is onbegrijpelijk dat geluk gezocht wordt in materialistische dingen.
Op de man af gevraagd ontkent niemand het belang van innerlijke eigenschappen. Goed of slecht, wat we zijn komt van binnen. Kwakzalvers proberen hier nog steeds van te profiteren.
Ook op het gebied van zielzorg is er concurrentie.
Wie weet waar de ziel zich schuilhoudt?

Het begrijpen van onszelf geven we op voor dingen die wezensvreemd zijn. Als we een boek lezen waardoor de tienersnaren worden geraakt denken we: ‘Ik moet mijn klassiekers weer ter hand nemen.’ Een gemeenplaats om ons verlies af te dekken. Dan zitten we meestal tot aan onze strot in beslommeringen die we zogenaamd gewild hebben. “Natuurlijk wilde ik die baan, zeker, ik wilde de wereld afreizen en met belangrijke mensen praten over de besteding van miljoenen dollars.”

We kunnen niet allemaal navelstaarder van beroep worden. De wereldeconomie zou ineenstorten. Juist door de wereldeconomie kunnen steeds meer mensen naar hun navel staren. Navelstaarders zouden blij moeten zijn met iedereen die meer ziet in een groot huis, dikke auto en belangrijke functie in de maatschappij. Daarboven geeft het ze een doel om hun pijlen op te richten.
Ook navelstaarders beconcurreren elkaar.

Onbegrijpelijk dat dingen zinloos lijken. Ik zit al zolang opgesloten in mijn idealen zonder dat er iets uit is geboren. Meestal lopen we weg als de zinloosheid als een stortbui over ons heen komt.
We moeten pragmatisch met idealen omgaan. Politici laten zien hoe dat moet.
Als we een ideaal moeten verdedigen, vinden we allerlei mogelijkheden om het positief te brengen. Het ideaal lijkt dan op een commerciële truc.
Voorbij idealen bevindt zich geloof. Commercieel is daar niets mee te beginnen.
Hoewel, kwakzalvers die inspelen op emoties [zoals we zagen] weten ook geld uit ons geloof te slaan. Onbegrijpelijk.

Dingen, gebeurtenissen en ermee samenhangende emoties en gedachten zijn niet zinloos.
De zin is moeilijk te achterhalen. En
niet te bewijzen.

Wie wil niet veranderen?
Elke dag helpt bij veranderen.

Waar is de regie?
Het spel van omstandigheden, kansen en mogelijkheden lijkt persoonsgebonden.

Heb je geleefd als het spel in anonimiteit resulteert?
Dante is niet dood. De onbekende soldaat is dood. Niet identificeerbare lijken zijn dood.

Dante voelde zich misschien anoniem. En hij is niet de Goddelijke komedie. Zijn naam en creaties worden nog geroemd. Hij heeft geen verzamelnaam maar eigennaam.

Martinus Nijhoff heeft een brug, Multatuli een standbeeld gekregen.
De meeste namen liggen op kerkhoven zonder gedenktekens.
Is een nagedacht leven waardevoller, betekenisvoller dan het jong gestopte leven van vergeten mijnwerkers?

Competitie gaat om de duur en kwaliteit van nagedachtenis. Tussentijds speelt de kopgroep met tastbare zegeningen. Achtervolgers hebben geen tijd om te spelen. Achterblijvers drinken, gokken en piekeren, ze doen niets meer, ze kijken televisie.

Vandaag wordt bepaald wat nagedacht zal worden. Morgen wordt ingezien wie of wat waardevol genoeg is om herdacht te worden.

Het tussentijdse spel maakt meer kapot dan we denken.
Het tussentijdse spel staan we toe de zaak te bederven.
Onbegrijpelijk dat namen worden opgeofferd voor kleine pleziertjes.
Is het begrijpelijk dat zwakke concurrenten worden teruggeslagen door ze een slechte naam te bezorgen? Sommigen wordt een mooie herdenkingsnaam gegeven bij leven.
Het ultieme bedrog.

Het is onbegrijpelijk dat achterblijvers naar koplopers wijzen.
En andersom.

Koplopers worden zakkenvullers genoemd. Achterblijvers heten loser of dissident.
Het ergste: soms terecht. Onbegrijpelijk.

Openbare klagers of stenengooiende menigten willen koplopers beïnvloeden.
Het moet in elk geval gezegd worden.
Dan maar negatief.

Waar moet de wereldverbeteraar beginnen?

Elke eerste stap lijkt naïef.
Een berg stappen is indrukwekkend. Onbegrijpelijk hoe groot het kleine wordt.


Zie ook: http://denkwater.web-log.nl

schrijver

Schrijver: Willem Houtgraaf, 31-10-2007

whoutgraafathotmail.com



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: filosofie

Deze inzending is 549 keer bekeken

1/5 sterren met 8 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Jerry Panday
Datum:02-11-2007
Emailadres:jerrypandayathotmail.com
Bericht:Nee, het loopt niet... Beetje gekunsteld allemaal.




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl