nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 beschouwingen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (96)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (8)
drank (6)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (16)
erotiek (2)
ex-liefde (1)
familie (8)
feest (6)
film (17)
filosofie (115)
fotografie (6)
geld (6)
geschiedenis (10)
geweld (3)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1016)
individu (5)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (8)
kinderen (20)
koningshuis (7)
kunst (38)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (32)
literatuur (495)
maatschappij (71)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (19)
moraal (18)
muziek (413)
natuur (20)
oorlog (16)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (20)
partner (2)
pesten (4)
politiek (47)
psychologie (51)
rampen (7)
reizen (14)
religie (119)
schilderkunst (76)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (15)
taal (20)
tijd (26)
toneel (3)
vakantie (5)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (6)
voedsel (3)
vrijheid (17)
vrouwen (10)
welzijn (13)
wereld (21)
werk (13)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (31)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 195):

Hoe gaan we ermee om?

Hoe ga je om met ondraagbare pijn? Pijn die je niet sinds een dag voelt, maar al een hele tijd? Pijn waarvan je weet dat je hem niet kan omschrijven en je al geen moeite meer doet om het uit te leggen? Pijn die je handelingen belemmert en vooral je gedachten? Hoe ga je daar mee om?
Is een avondje Bridget Jones kijken, eenzaam en alleen voor je tv, de beste oplossing? Of met 5 vriendinnen naar Sex and the city kijken en bij elke oneliner roepen à la “You said it, girl!” of ‘Right on!” en triomfantelijk je glas wijn in de lucht heffen alsof je Carrie moed wil inspreken, terwijl je alleen maar jezelf wil troosten en jezelf wil vinden in deze vrouwenmiserie?
Misschien is het wel beter zélf de Bridget Jones uit te hangen en niet voor de tv te luieren als je een tegenslag te verwerken krijgt, maar op stap te gaan met je dichtste vrienden en je laten omringen door hun liefde en cynisme over het leven. Niets is zo heerlijk als puur praten met elkaar aan een ronde tafel over het leven.

Maar eenmaal thuis na zo’n verhelderend gesprek en complimentjes van je vrienden en een paar onbekenden op café, stap je weer alleen je appartement/huis/kartonnen doos of nog erger: je ouderlijke woning binnen en wanneer je merkt dat niemand thuis is, kan je je niet meer bedwingen luidop tegen jezelf beginnen te praten. Je vraagt jezelf ‘waarom?’ en ploft je neer in de zetel. Anderen gaan voor de spiegel huilen. Nog anderen beginnen wanhopig weer rond te bellen om nog extra raad omdat ze vanwege hun dronken toestand de helft al niet meer herinneren maar wel nog dat het geniaal gevonden was. En dan nog anderen slepen zich tot boven, zetten hun laptop aan en beginnen te typen om te achterhalen wanneer het fout ging. Net als ik.

Illustratie: ...een avondje Bridget Jones kijken...

schrijver

Schrijver: leen veldeman, 18-02-2008

lveldemanathotmail.com


Geplaatst in de categorie: verdriet

Deze inzending is 547 keer bekeken

4/5 sterren met 10 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl