nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 beschouwingen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (96)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (8)
drank (6)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (16)
erotiek (2)
ex-liefde (1)
familie (8)
feest (6)
film (17)
filosofie (115)
fotografie (6)
geld (6)
geschiedenis (10)
geweld (3)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1015)
individu (5)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (8)
kinderen (20)
koningshuis (7)
kunst (38)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (32)
literatuur (495)
maatschappij (71)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (19)
moraal (18)
muziek (413)
natuur (20)
oorlog (16)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (20)
partner (2)
pesten (4)
politiek (47)
psychologie (51)
rampen (7)
reizen (14)
religie (119)
schilderkunst (76)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (15)
taal (20)
tijd (26)
toneel (3)
vakantie (5)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (6)
voedsel (3)
vrijheid (17)
vrouwen (10)
welzijn (13)
wereld (21)
werk (13)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (31)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 278):

een onzichtbare vijand

Ik ben veranderd en dit niet ten goede. In sneltreinvaart ben ik achteruit gegaan. ik had nooit kunnen vermoeden dat mijn ongehoorzaamheid zich zo zou wortelen in mijn bestaan.

Ik ben een schim van de vrouw Gods, zoals God mij bedoeld heeft. Ik ben alweer een jaar officieel gebruiker. Erger nog, ik sta zelfs geregistreerd als methadon-verslaafde. En hoewel ik mijzelf nog steeds weet te overtuigen dat mijn lichaam verslaafd is, ben ik nu al zeker zes maanden bezig met mijn methadon afbouwen.

Ik leef weer in de wereld. Ik schaam mij voor mezelf en voor mijn levenstijl op dit moment. Een tijdje geleden, toen ik een slachtoffer van een loverboy meenam naar de gemeente en ons gesprek op getuigenissen belandde zei zuster wilma, dat ik met deze manier van leven geen getuigenis van God kon vormen. Dit stak als een dolk in mijn hart.

Ik voelde mij gebukt gaan onder de schaamte. Nog nooit was de last die ik droeg zo zwaar. Schaamte is namelijk van een heel ander gewicht.

Toen ik mijn leven aan God toevertrouwde leerde ik voor het eerst in mijn leven hoop leren kennen. Leren leven ipv overleven. Gevoel ipv verdoofd. 12 maanden later legde ik in mijn gedrag de genade van God naast mij neer. Steeds verder dreef ik af van de reddingsbooi, Jezus Christus, de Zoon van God.
Dienstbaar in het Koninkrijk van Licht. daar kan geen duisternis zijn.

Het licht kwam in de duisternis en de duisternis heeft het niet kunnen doven.

Hoop. Christus is mijn hoop. Zonder Hem ben ik niet in staat om te leven, zelfs niet om van mijzelf te leren houden. Want dat is iets, wat ik niet heb geleerd. Van mezelf houden, door de ogen van Jezus. Zoals ik dubbel voor anderen zorg, zorg ik niet voor mijzelf. Ik honger mijzelf uit, lever het gevecht tegen anorexia. Een verloren gevecht, zonder gehoorzaamheid aan God.

U bent de tempel van God. En wie de tempel van God schade aanricht, zal ik zelf schade aanbrengen, zegt de Here.

U heeft de vreze des Here nodig, zo spreekt Pastor Martin in de gemeente. Als u vrees voor God heeft, bent u niet in staat om te zondigen. Heb ik geen vreze des Here? Ik geloof absoluut dat God corrigeert, uit houden van. Maar iets in mij kan niet geloven in straf van God. Misschien omdat ik ergens geloof dat je niet meer krijgt wat je dragen kan, maar nog het meest omdat ik geloof heb in de genade van God. Heel diep van binnen geloof ik rotsvast is Zijn vergeving.

Moeten wij dan maar bewust zondigen, zodat de genade toeneemt? Nee broeders en zusters, want er staat ook geschreven, dat we verantwoording moetEN afleggen aan de Schepper, over ieder gesproken woord.

Ik kan misschien niet in een boze God geloven, omdat God niet letterlijk kan slaan. En boosheid definieer ik nog altijd aan slaan. Agressie. Ik ken geen gezonde manier van boosheid, of deze uiten. Ik bevind mij in een proces, waarin ik vaders agressie overpEIns. Dat ik er ongewild mee geconfronteerd kan worden, maakt mij bang. Onmacht loert op mij, en ik lijk een gewillig slachtoffer.

Iedere ochtend opnieuw ontmoet ik onmacht. Wanneer ik opsta en mij rot voel. Wanneer de leegte in mij echoeT, omdat ik honger. Wanneer ik mij eenzaam voel, omdat ik geen vrienden heb onder mijn medebewoners. Wanneer ik bijna bezwijk onder mijn schaamte. Wanneer mijn mentor op vakantie is, terwijl ik haar nodig heb.

Onmacht tegen de operatie die mijn voet zal ondergaan. Onmacht over de opname, waar ik mijn zinnen op heb gezet. Waarvan ik geloof deze nodig te hebben, om weer een gewoon eetpatroon te ontwikkelen. Onmacht, omdat ik weet dat ik op een verkeerde plek ben, niet waar God mij heeft bedoeld.
Onmacht omdat ik niet gehoord word.

Ik trap onmacht onderuit, maar hij staat steeds op. Ik probeer hem om te praten, de discussie aan te gaan. Ik probeer hem te overschaduwen, maar het is te licht.

Ik vecht.

wederom

tegen een onzichtbare vijand.

Schrijver: stephanie-joy, 07-07-2008

susannaxxxathotmail.com


Geplaatst in de categorie: verdriet

Deze inzending is 2118 keer bekeken

2/5 sterren met 15 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl