nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 beschouwingen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (96)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (8)
drank (6)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (16)
erotiek (2)
ex-liefde (1)
familie (8)
feest (6)
film (17)
filosofie (115)
fotografie (6)
geld (6)
geschiedenis (10)
geweld (3)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1014)
individu (5)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (8)
kinderen (20)
koningshuis (7)
kunst (38)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (32)
literatuur (495)
maatschappij (71)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (19)
moraal (18)
muziek (413)
natuur (20)
oorlog (16)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (20)
partner (2)
pesten (4)
politiek (47)
psychologie (51)
rampen (7)
reizen (14)
religie (119)
schilderkunst (76)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (15)
taal (20)
tijd (26)
toneel (3)
vakantie (5)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (6)
voedsel (3)
vrijheid (17)
vrouwen (10)
welzijn (13)
wereld (21)
werk (13)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (31)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 477):

Vrouw van de nacht

Het was de periode dat ik geloofde in verhalen. In die tijd verslond ik boeken en dagelijks twee kranten. Ik was een gelovige van verhalen. De vraag of God bestond, liet ik achter mij. Die vraag interesseerde mij niet. Niet meer moet ik zeggen daar God de minste van mijn zorgen was.
God was dood. God is dood. En blijft dood. Iemand die nooit heeft geleefd, nooit fysiek aanwezig is (geweest) en zich dus nooit heeft geopenbaard, is slechts een van de vaak vele zielenroerselen die een mens kan hebben of daadwerkelijk heeft.

De eerste helft van het voorgaande decennium in het slot van de vorige eeuw was de tijd dat ik mij vaak excrement van de schepping voelde. Volkomen onterecht, maar tegelijk meer dan voorstelbaar. Mijn trein- en vliegreizen hebben mij naar de mooiste plaatsen op onze globe gebracht.
Telkens weer en volledig logisch was altijd één van de eerste vragen, zo niet dé vraag: 'Funiculi, funicula'? Wat brengt jou hier? Vaak was ik aan het extrapoleren. Probeerde mijn verhaal in een helder en duidelijk antwoord te gieten. Een antwoord met een begrijpelijk begin en een duidelijk einde.

Zo herinner ik mij die staalblauwe ogen van die bloedmooie Russische in kunststad Sint-Petersburg en het warme, zachte lijf van die Finse in Helsinki. De Petersburgse leidde mij langs en vertelde mij over bijna hemelse kunst, terwijl die Finse mij onder een brokaten hemel niet het achterste van haar tong, maar wel haar pronte borsten liet zien.

Voelen, strelen en kussen.

Opgewerkte figuren in mooie, hoge bewolking. Tegen de achtergrond van sociale ongelijkheid, dacht ik na óver en was ik op zoek náár het laatste dat de mens in zijn ondergang redt: liefde, compassie en seks. Verandering van karakter en een daarmee gepaard gaande vocabulaire hardheid hebben voor mijn bijna-ondergang gezorgd.

Liefde werd onverteerbaar. Van medelijden herstelde ik niet. Seks zou de oplossing zijn en seks bléék de oplossing. Ik neukte die eerder aangehaalde Finse, een collega die mij toppen liet zien die ik niet eerder had beklommmen, begéérlijk was zij en bovendien de vrouw die zag of aanvoelde wat voor mij dé oplossing was. Inmiddels is de situatie zoals ik 'm voor ogen had ten volle gerealiseerd....

Míjn situatie wel. Het geheel van omstandigheden waarin Palestijnen zich al decennia gesteld zien, is precair. Bovenal inhumaan.

Woede is de Moeder van alle Geweld.

Tahar Ben Jelloun is auteur van o.a. de Schrijver. Op blz. 151 van dit mooie boek staat de volgende zin die ik hierbij graag citeer:

'Uitdrijving van het kwaad met behulp van woorden is mijn schild, mijn sluier, mijn woning en mijn passie'.

Het kwaad, de woede ben ik kwijt. Freud had gelijk toen hij beweerde dat een man in zijn hele leven één vrouw zoekt: zijn eerste grote liefde. Wij zijn beide (gelukkig) getrouwd, maar genegenheid blijft. Een affectie die nooit voorbij en/of over gaat.

Als lezer herken je je in deze freudiaanse uitdrukking misschien wel. Haar liefde, door een eensklaps opgelopen hersenbeschadiging bij ondergetekende, vloeide langzaam maar zeker weg.

'A trip down memory lane'; herinneringen ophalen. Verleden ongeschonden. Recent las ik 'In Babylon' van Marcel Möring. Boeiend is In Babylon.

CHRONOLOGIE IS VOOR DE VOLGORDE, CHAOS IS VOOR HET BEGRIP.

Eén van vele prachtige zinnen uit dit heerlijke boek. Rebboneh shel olom. Heer der Wereld liet mij jaren leven met slechts een Herinnering van Pijn. Puur vanwege één feit: een kwartet personen die de vluchtheuvel niet wilden helpen bouwen, maar er wel opspringt als het verkeer te hard langsraast.

Laf. Laffer. Lafst. Maledictie. De schim die mij blijft volgen, terwijl ik alles en iedereen heb overleefd. Zowel in de rotatie-, de dynamische- en de atoomtijd. De ene zonnedag na de andere. Tijd gebaseerd op de bewegingen van maan en planeten. Stofdeeltjes en zonnestofjes die trillen gelijk de tikken van de klok.

Entropie. Vermenging.

Kijk omhoog en zie de loden lucht....

Illustratie: 'In Babylon' van Marcel Möring

schrijver

Schrijver: Annejan Kuperus, 12-06-2009

ajkuperusathotmail.com


Geplaatst in de categorie: literatuur

Deze inzending is 229 keer bekeken

4/5 sterren met 8 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl