nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 beschouwingen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (96)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (8)
drank (6)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (16)
erotiek (2)
ex-liefde (1)
familie (8)
feest (6)
film (17)
filosofie (115)
fotografie (6)
geld (6)
geschiedenis (10)
geweld (3)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1014)
individu (5)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (8)
kinderen (20)
koningshuis (7)
kunst (38)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (32)
literatuur (495)
maatschappij (71)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (19)
moraal (18)
muziek (413)
natuur (20)
oorlog (16)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (20)
partner (2)
pesten (4)
politiek (47)
psychologie (51)
rampen (7)
reizen (14)
religie (119)
schilderkunst (76)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (15)
taal (20)
tijd (26)
toneel (3)
vakantie (5)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (6)
voedsel (3)
vrijheid (17)
vrouwen (10)
welzijn (13)
wereld (21)
werk (13)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (31)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 2158):

De fatale val van een cocaïne-verslaafde

(voor Sandy Denny (1947 - 1978))

Je bent geboren als Alexandra Elene MacLean Denny op 6 januari 1947 in Merton Park, Londen. Als kind speelde je piano en je Schotse oma was een zangeres van traditionele songs. Je was al vroeg geïnteresseerd in de zangkunst. Je ging naar de Coombe Girls 'School in Malden en daarna ging je naar het Royal Brompton Hospital om verpleegkundige te worden, maar dat was al snel voorbij, waarna je vanaf september 1965 studeerde aan het Kingston College of Art.

Op de campus werd je lid van de folk club, met o.a. de gitarist John Renbourn, die later speelde in folkrockband Pentangle. Je zong 's avonds in folk clubs traditionele songs van o.a. Tom Paxton. Op 2 december 1966 had je een eerste optreden in het Cecil Sharp House. Midden 1967 begonnen je opnamen bij Saga Records. Je zong folk-covers van tijdgenoten, o.a. van je vriend Jackson Carey Frank, die aan paranoïde schizofrenie leed.

Je zong drie songs op het album 'Alex Campbell & His Friends' en zes songs op het album 'Sandy & Johnny', met Johnny Silvo. In 1970 verscheen je solo-album 'It Is Sandy Danny', met tien folkrock songs. Tijdens een optreden in The Troubadour aan Old Brompton Road ontdekte een lid van de Strawbs jou en werd je een tijd de zangeres van die band. Pas in 1973 verscheen het album 'All Our Own Work', met jou song 'Who Knows Where the Time Goes?', wat o.a. door Judy Collins is uitgebracht, waardoor je naam als songwriter aanzienlijk steeg. Na de Strawbs kwam je in mei 1968 bij de folkrockband Fairport Convention terecht, die een vervangster voor Judy Dyble zochten. Je sterke persoonlijkheid en je zuivere muzikaliteit gaven de doorslag.

In januari 1969 verscheen 'What we did on our holidays', naast jou met de zanger Iain Matthews, de gitarist Richard Thompson, de gitarist Simon Nicol, de bassist Ashley Hutchings en de drummer Martin Lamble, die op 12 mei 1969 op zijn 19-de verongelukte. In juli 1969 verscheen 'Unhalfbricking', met de song 'A Sailor's Life', wat zeer belangrijk voor de ontwikkeling van de folkrock was. In december 1969 verscheen 'Liege & Lief', een invloedrijke album. Daarna verliet je Fairpost Convention.

Je vormde je eigen band Fotheringay, samen met de Australische gitarist Trevor George Lucas. In juni 1970 verscheen het enige album 'Fotheringay', met vijf songs van jou. In 1971 verscheen je solo-album 'The North Star Grassman and the Ravens', met raadselachtige teksten. De song 'End november' is geïnspireerd op het overlijden van Martin Lamble en een droom. In 1972 verscheen 'Sandy', volgens velen je beste album. Samen met Robert Plant zong je 'The Battle of Evermore' op het vierde album van Led Zeppelin.

In 1973 trouwde je met Trevor Lucas en verscheen 'Like an Old Fashioned Waltz', met je lievelingssong 'Solo'. In 1974 werd je weer lid van Fairport Convention en in 1975 verscheen 'Rising for the Moon', met vijf songs van jou. In mei 1977 verscheen jouw laatste album 'Rendez-vous', een solo-album, wat slecht verkocht, waarna Island Records je heeft ontslagen. Je woonde van 1974 tot 1978 in Byfield. In juli 1977 werd jullie dochter Georgia geboren. Tijdens de zwangerschap gebruikte je cocaïne en alcohol. Vlak na de geboorte botste je met je auto en liet je Georgia alleen om in een kroeg te gaan drinken. Op 27 november 1977 was je laatste optreden in het Royalty Theatre. Inmiddels was je al jaren een drugsverslaafd en je verwaarloosde Georgia.

In maart 1978 viel je van een trap met je hoofd op beton. Je kreeg de pijnstiller Dystalgesic, wat samen met alcohol fataal kan zijn. Op 13 april 1978 nam Trevor Georgia uit voorzorg mee naar Australië. Op 17 april 1978 belandde je in een coma en op 21 april 1978 overleed je in het Atkinson Morley Hospital door een hersenbloeding. Je werd eenendertig jaar en je bent begraven in de Putney Vale Cemetery.

Schrijver: Joanan Rutgers, 15-11-2014


Geplaatst in de categorie: idool

Deze inzending is 154 keer bekeken

4/5 sterren met 4 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  



Er zijn 6 reacties op deze inzending:

Naam:Joanan Rutgers
Datum:22-11-2014
Bericht:Hooggewaardeerde Gabriëla, je reacties zouden in boekvorm moeten verschijnen, want ze gaan meer de diepte in, dan menigeen gelauwerd literatuurboek. We zouden een briefwisseling kunnen laten publiceren bij De Bezige Bij of zo.
Feit is, dat je vooral volkomen goudeerlijk bent en dat respecteer ik ten volste. Heel lief van je hoe je je ouders eert en ophemelt. Geïnspireerd door de reïncarnatiefeiten. Ik woon echt in Gouda en ik ben geen psychiater met een diploma, maar ik heb autodidactisch wel het grootste gedeelte van de psychologieboeken doorworsteld en opgeslagen. Bovendien ben ik persoonlijk opgeleid door de beste psychiaters van Nederland. Ik ben inderdaad meer Jungiaans gericht, dan Freudiaans gericht. Ik heb Jungs werk van A tot Z nauwlettend bestudeerd. Het spirituele is altijd belangrijker dan het seksuele. Penisnijd kun je ook bestrijden met piknijd. Zo'n zwabberend slurfje is echt niet meer waard dan de geniale zuigkracht van een sexy geboortekanaal. Worden er soms baby's uit penissen geboren? Nou dan!...
Het minderwaardigheidscomplex van vrouwen is totaal uit de lucht gegrepen. De huidige macho-cultuur is geestesziek en zwaar ontspoord. Het geloof in de Oergodin moet hersteld worden. Artemis, Aphrodite, Isis, Diana, Gaia, Kali, Gabriëla!...



Naam:Gabriëla Mommers
Datum:20-11-2014
Emailadres:gabrielamommersatyahoo.com
Bericht:Ik ken mijn liefdevolle ouders beiden uit vorige levens, en heb ze zelf uitgezocht om in dit leven bij terug te komen. Mijn lieve vader is acht jaar geleden heengegaan. Met hem is geen liefdevolle verzoening nodig, noch met mijn moeder, die in deze wereld nog bij mij zijn mag. Dat ik beiden wel hoop weer te zien in die andere wereld en in volgende levens, is uit pure liefde, want betere vrienden kan een mens, een dochter, zich niet wensen. Iets waar ik mij zeer gelukkig mee prijs, wetend dat dit helaas niet iedereen gegeven is. Er zijn evenwel meer mensen dan enkel ouders die een wonde kunnen slaan in een kinderziel. En daar raak je wel een gevoelige snaar.

Woon jij echt in Gouda? Of ben je psychiater Rutgers uit Leeuwarden? Lelystad? Wolfheze? Gebruik je, naast je goedlopende succesvolle praktijk, deze site als een sofa in je spreekkamer om ons, onwetende schrijvers, na werktijd als hobby genadeloos te analyseren met je prikkelende reacties? In dat geval hoop ik dat je Jungiaans geschoold bent, want van zijn leermeester Freud ben ik geen fan. Ik heb ooit een paper geschreven waarin ik laatstgenoemde ontmaskerde als een male chauvinistic pig avant la lettre. Want hij zat helemaal fout met zijn egostrelende penisnijd. Wij vrouwen missen helemaal niks. En wat we wel missen, is ons door de maatschappij ontnomen in een nietsontziende socialisatie. Om met een groot Frans filosofe te spreken: "On ne nait pas femme, on le devient."



Naam:Joanan Rutgers
Datum:19-11-2014
Bericht:Gabriëla, ben jij soms een psychiater à la Jung/Freud, een reïncarnatie-therapeute en sjamanistische zielenheleres ineen? Voordat ze me overal, zelfs hier, het begint erop te lijken, gaan boycotten (te waarheidslievende dieptepsychologie/godvruchtigheid is uiteindelijk te bedreigend voor de aards-tijdelijke overlevingsmechanismen!), wil ik je nog even zeggen, dat je zeer diepzinnig bent en de juiste snaar weet te raken. Toch weegt de dood nooit op tegen de levende kans op hereniging. Daar sla je de plank mis, lief vlindertje. Ben je misschien zelf door je ouders traumatisch beschadigd en verdedig je daarom de eventuele reïncarnatie-verzoening?...



Naam:Gabriëla Mommers
Datum:17-11-2014
Emailadres:gabrielamommersatyahoo.com
Bericht:Het is hartverwarmend om te lezen hoe je gelooft in een alles overwinnende liefde tussen moeder en kind, en dat siert je. Ik ga daar, als onverbeterlijke optimist, graag in mee.
Helaas ben ik ook realist genoeg om te weten dat sommige relaties daar meer levens voor nodig kunnen hebben. Ik ken schrijnende gevallen van moeders of vaders die, door drugs of welke andere omstandigheden ook, hun kind negeren, verwaarlozen, afwijzen, een heel leven lang. Het gemis van de dood, hoe erg ook, kan soms genadiger zijn dan de pijn van de afwijzing. Je zou kunnen aanvoeren dat er dan nog in ieder geval hoop is op verzoening. Ja, dat hoopt het kind ongetwijfeld. Een leven lang. Met helaas de schrijnende gevallen van een levenslange teleurstelling, soms tot aan het sterfbed toe. Je mag dan hopen dat in een van de volgende levens een liefdevolle helende ontmoeting alsnog plaatsvinden mag.



Naam:Joanan Rutgers
Datum:16-11-2014
Bericht:O, maar nee, dat is niet mijn bedoeling geweest, om te suggereren dat Sandy's vroegtijdige overlijden heilzaam voor Georgia zou zijn geweest, want dat bestrijd ik ten zeerste!
Hoe erg Sandy er ook aan toe was, Georgia zou haar desondanks liever levend dan overleden gewenst hebben. Bovendien betekent leven altijd hoop en had Sandy met de juiste hulp kunnen afkicken van de cocaïne. Daarbij is haar doodsoorzaak vooral te wijten aan de combinatie alcohol en pijnstiller, wat een fatale beslissing van de bezochte dokter was. Het was geen bewuste zelfdoding, maar een moord door gebrek aan kennis. Het vroegtijdige overlijden van een moeder is voor een kind nooit een zegen, zelfs niet als de schijn het tegendeel denkt aan te wijzen. Moeder- en kinderliefde gaat dwars door alle drugsobstakels heen.



Naam:Gabriëla Mommers
Datum:15-11-2014
Emailadres:gabrielamommersatyahoo.com
Bericht:Ik hoop niet dat Georgia verslaafd geboren is. De dood van haar moeder is tragisch, maar misschien is het tevens een zegen voor het kind geweest, hoe tegenstrijdig dat ook klinkt. Soms sterven mensen uit liefde voor wie zij achterlaten.




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl