nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 beschouwingen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (96)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (8)
drank (6)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (16)
erotiek (2)
ex-liefde (1)
familie (8)
feest (6)
film (17)
filosofie (115)
fotografie (6)
geld (6)
geschiedenis (10)
geweld (3)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1017)
individu (5)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (8)
kinderen (20)
koningshuis (7)
kunst (38)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (32)
literatuur (495)
maatschappij (71)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (19)
moraal (18)
muziek (413)
natuur (20)
oorlog (16)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (20)
partner (2)
pesten (4)
politiek (47)
psychologie (51)
rampen (7)
reizen (14)
religie (119)
schilderkunst (76)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (15)
taal (20)
tijd (26)
toneel (3)
vakantie (5)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (6)
voedsel (3)
vrijheid (17)
vrouwen (10)
welzijn (13)
wereld (22)
werk (13)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (31)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 2209):

Gewoon op de bank

Meestal ben ik me er niet bewust van hoe ik me voel. Een soort van neutraal positief. Content is misschien wel het goede woord. Ik voel me over het algemeen content. Soms ben ik iets aan het doen en het lukt niet. Dan voel ik me gefrustreerd. Soms lukt het juist wel heel goed. Zeer content dan! Soms erg ontspannen. Soms blij, vrolijk. Zelfs verdrietig af en toe.

Als ik op de fiets zit en ik moet vol op de rem trappen omdat een automobilist niet zit op te letten en ik bijna word aangereden, dan denk ik wel eens ‘ik sleur je uit die auto en rij met mijn fiets over jou heen!!’ Dan voel ik boosheid, ben ik kwaad. Gelukkig heb ik nog nooit echt iemand uit de auto getrokken. Het gevoel duurt een paar seconden, soms iets langer, maar uiteindelijk keer ik toch weer terug naar het gevoel van content.

Terugkerende jihadstrijders is nog steeds het thema van de dag. Hoe voelen zij zich? Dat maakt me helemaal niets uit, zullen veel mensen denken. Aanpakken die gasten voordat zij iets verschrikkelijks proberen te doen als in Frankrijk of in België de laatste weken is gebeurd. Die emotie kan ik me goed voorstellen. Het interesseert mij ook niet echt hoe ze zich voelen. Kwaad, gefrustreerd, onzeker? Ik heb weinig hoop dat ze zich weer blij en vrolijk gaan voelen. Dus zorg dat ze geen schade kunnen veroorzaken!

Een andere, nog steeds relatief kleine groep, denkt er over na om te vertrekken. Kwaad en gefrustreerd en onzeker zal ook daar een groot deel van de emoties bepalen. Het zullen er een paar honderd zijn die er serieus over na denken om te gaan vechten in Syrië. Hoeveel hoop is er nog voor hun? Maar hoeveel moslimjongeren in Nederland in de leeftijd van 15 tot 25 zijn er? Velen zullen tevreden zijn met hun leven. Vrienden, familie, studie, werk. Een leuk leven en uitzicht op een mooie toekomst. Content!

Het is wel duidelijk waar ik naar toe wil toch? Die 1% kan een hoop schade veroorzaken en moet aangepakt worden. Extremisten zullen er helaas altijd zijn. Als de overige 99% maar content is. En blijft. Dan val je niet kwaad en gefrustreerd het gebouw van een tijdschrift binnen, maar zit je 's avonds gewoon op de bank er naar te kijken op de tv.

schrijver

Schrijver: Nico Vinkenman, 19-01-2015

nicovinkenmanatgmail.com


Geplaatst in de categorie: actualiteit

Deze inzending is 110 keer bekeken

5/5 sterren met 2 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Joanan Rutgers
Datum:19-01-2015
Bericht:Ik begrijp je bedoeling wel. De meerderheid van de (jonge) moslims zouden eens wat dankbaarder kunnen zijn met de welvaart, waarin zij mogen opgroeien. Zelfs als ze door omstandigheden van een uitkering moeten rond zien te komen. Die omstandigheden zijn dikwijls het gevolg van Nederlandse werkgevers, die bevooroordelend Marokkaanse werkzoekenden afwijzen. Dus is je zin 'Een leuk leven en uitzicht op een mooie toekomst' behoorlijk wrang, onwaar en in zekere zin tergend. Je sluit deze illusionaire utopie ook nog eens af met 'Content!', terwijl je daarmee (in)direct verwijst naar de naam van een uitzendbureau, wat nog eens een extra dreun na is. Bovendien is je laatste zin over burgergenoegen om braaf en veilig naar de beeldbuis te kunnen kijken, waarop men extreme beelden van extremisten uit zendt, niet erg kies, want alsof die schijnveiligheid het hoogste is, wat je in deze keiharde maatschappij kunt bereiken. De whisky en de borrelnootjes ontbreken nog. Het is zielsmatig zeer kapotmakend en traumatisch, wanneer je al op jeugdige leeftijd moet ervaren, dat er voor jou geen plek in deze gewetenloze maatschappij is. Een maatschappij, die slechts voor de allersterksten is weggelegd, om niet te zeggen de allergemeensten, want dagelijks worden er meer verzwakten weggepest en wegbezuinigd door arrogante bazen en oprukkende machines. Is het niet opvallend, dat er op belangrijke sites als deze nauwelijks tot geen Marokkaanse medeburgers zich mengen in de discussies? Dat wij maar over hen praten, in plaats van met hen? Hoe zou jij je als bij voorbaat kansloze op de arbeidsmarkt voelen? Zou je dan ook niet als een duistere schim over de straten schuimen? Hoeveel van de zwijgenden onder hen lijden aan depressies en andere psychische problematiek, waar niets aan gedaan wordt? Er zijn meer die imploderen, dat kan ik je verzekeren. Jouw 'gevoel van content' staat voor velen voor kleinburgerlijkheid, braafheid en zelfgenoegzaamheid. Inderdaad, als weldoorvoede, baanhebbende, eigen koophuis hebbende, eigen auto hebbende etc. kun je je gemakkelijk content voelen, gezapig, maar dat geldt niet voor de Marokkaanse, Turkse, Antilliaanse en zelfs Nederlandse jongeren, die maar moeten zien of ze in de arbeidsmarkt een plek kunnen krijgen, wat met de dag moeizamer wordt. Jij en ik zitten al jaren en jaren langer op de rails, maar er mag wel eens wat meer compassie voor de jonge werknemers zijn, die vooralsnog nog niet eens een beginstation kunnen vinden. Mede door de hebzuchtige inborst van de werkende zittenden. Bovendien draait het werkethos teveel om geld verdienen, wat volstrekt een egoïstisch motief is, en zouden we andere waarden aan (ook veelal onbetaalde) werkzaamheden moeten toevoegen. Deze zwaar verdorven, zieke werkmaatschappij moet flink op de schop, maar de profiteurs van het huidige systeem houden het vooralsnog in stand. Afvinken al die doortrapte, zelfzuchtige en asociale werkmieren, Nico. Eventueel ook jezelf. Zoe je dat durven?...




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl