nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 beschouwingen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (96)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (8)
drank (6)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (16)
erotiek (2)
ex-liefde (1)
familie (8)
feest (6)
film (17)
filosofie (115)
fotografie (6)
geld (5)
geschiedenis (10)
geweld (3)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1005)
individu (4)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (8)
kinderen (20)
koningshuis (7)
kunst (38)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (32)
literatuur (495)
maatschappij (71)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (19)
moraal (18)
muziek (413)
natuur (20)
oorlog (16)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (20)
partner (2)
pesten (4)
politiek (47)
psychologie (51)
rampen (6)
reizen (13)
religie (119)
schilderkunst (76)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (15)
taal (20)
tijd (26)
toneel (3)
vakantie (5)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (6)
voedsel (3)
vrijheid (17)
vrouwen (10)
welzijn (13)
wereld (20)
werk (13)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (31)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 2703):

Zielsverwantschap

Rond mijn achttiende las ik de beknopte levensbeschrijving van Jotie T'Hooft 'Een dichtersleven' door Walter Nelissen. Ik had dat boekje ergens in België voor 195 franc gekocht. Ik was destijds net zo somber als Jotie was geweest en ik herkende mij geheel in zijn levenswandel, al heb ik nooit heroïne gebruikt. Zijn lezende zoektocht kwam overeen met die van mij en toen ik zijn poëzie las, was ik meteen verkocht, die rauwe directheid en helderheid sprak mij enorm aan. Vooral jezelf niet mooier voordoen dan je bent. Ik liet het boekje aan mijn ouders lezen en ik zei 'Kijk, zo ben ik ook en zo voel ik mij ook!'.

Ik woonde destijds in het Veluwse dorp Voorthuizen en ik ging mijn nagels zwart lakken en met een eyeliner zwarte strepen in mijn onderste oogleden maken. Ook droeg ik veelal zwarte kleren. Op bladzijde 47 in dat boekje van Walter staat een foto van Jotie met zijn kersverse bruid Ingrid Weverbergh (genomen op 29 augustus 1975), de dochter van Julien Weverbergh, de ex-uitgever van uitgeverij Manteau, die de poëzie van Jotie heeft gepubliceerd. Julien gaf hem ook een baantje als lector binnen de uitgeverij. In de kelders van die uitgeverij deed hij een poging tot zelfdoding met valiumtabletten en Cutty Sark whisky. Hij had een ruig en heen en weer slingerend leven geleid, in de psychiatrie rondgedoold en zijn heil in de esoterie gevonden.

Jotie en Ingrid waren twee pure schoonheden, zowel uiterlijk als innerlijk. Ik was best jaloers op Jotie, dat hij met zo'n mooie jongevrouw getrouwd was, maar gezien zijn aardse leed gunde ik het hem tevens van harte. Begin negentien dook ik het benedictijnse klooster van Egmond-Binnen in en daar vond ik in de gigantische bibliotheek de poëzie en prozawerken van Jotie of ik had ze al zelf in mijn bezit, dat weet ik niet meer, feit is wel dat ik mijzelf opnieuw zeer sterk met Jotie heb geïdentificeerd en verenigd. In een klooster nabij Brugge, waar hij op de Meestraat 3 in Brugge op 6 oktober 1977 is overleden door zelfdoding via een overdosis cocaïne, las ik nota bene zijn prozawerk, terwijl ik de voorraad bier op slurpte, die voor het eindfeest bedoeld was. Jotie werd slechts 21 jaar en Ingrid leeft nog steeds, zelfs haar vader Julien leeft nog, de beheerder van Joties nalatenschap.

Mijn leraar Nederlands en poëziekenner Hans Werkman vond de poëzie van Jotie te onaf en nog maar van beginnersniveau, maar dat was ik totaal met hem oneens. De hippie Jotie experimenteerde niet alleen met veel geestverruimende middelen, maar hij sluisde dat ook door naar zijn manier van poëzie bedrijven. België kent geen grotere dichter dan Jotie T'Hooft, hoe die stokoud geworden, muffige braveriken hun best ook hebben gedaan, Hugo Claus incluis.

Ik weet niet eens meer hoe, maar op een gegeven moment kwam ik via mijn computer in contact met de oudere Ingrid Weverbergh en heb ik talloze emails met haar uitgewisseld. Ze vond een bepaalde visie van mij over Jotie zeer typerend en daarom zocht ze contact met mij. Een droom werd bewaarheid. Maar omdat ik zoals de meeste dichters zeer lichtgeraakt ben, maakte ik op den duur ruzie met haar om onzinnige dingen. Ik vermoed net als Jotie destijds. Ze vertelde me vele geheime wetenswaardigheden over Jotie en die liggen voor eeuwig in mijn Akasha-geheugen opgeslagen. Ik ga die vertrouwelijkheid dan ook niet schenden. Daarvoor is Ingrid mij nog steeds té bijzonder geliefd om wie zij zelf is en om wie zij in relatie tot Jotie is geweest. Ik heb een intens en immens respect voor haar!

Ik stelde zelf voor om haar in haar woonplaats Antwerpen op te zoeken en om er in een tentje in haar achtertuin te overnachten, wat ze een prima idee vond en ze wilde me dan graag de mooiste stekjes van Antwerpen tonen en laten beleven. Ik bevond me opeens in een niet voor te stellen droom en altijd als het mij té veel wordt, kap ik de aanstaande geneugten uit angst en ongeloof af. Ze is hertrouwd en ze heeft twee grote zoons, die graag in het nachtleven van Antwerpen ronddolen. Haar herenhuis is zelfs op internet te spotten. Ik had al toegezegd om te komen, maar geveld door sociale angsten blies ik het grote, literaire avontuur af en gooide ik het op een chronische reisangst, wat ik wel heb, maar wat ik ook vaak genoeg doorbroken heb. In wezen was ik als de dood om dé Ingrid van dé Jotie te mogen en te kunnen ontmoeten! Dat was als een gevaarlijke overdosis, zeg maar.

Groningers zoals ik kijken vaak heel lang de kat uit de boom, voordat ze vreemde mensen echt vertrouwen. Bert Schierbeek-achtig. Ingrid en ik hebben heel veel overeenkomsten, zoals o.a. de antroposofie en esoterie, maar ook onze lichtgevoeligheid en acuut opkomende achterdocht bij het minst geringste. Mijn integere gedicht 'Zwarte diamant', een zuivere hommage voor Jotie, ergerde haar en ze bestreed de publicatie ervan, maar dan kent ze mij nog niet en inmiddels is het her en der verspreid, ook omdat ik als vrije dichtersziel haar goedkeuring niet nodig heb. Ingrid was dé grootste muze van Jotie en dat zie je in veel van zijn sublieme en geniale dichtkunst terug. Ze is inmiddels niet meer de schone deerne van haar huwelijksdag met de oerlieve Jotie, maar inwendig is ze nog steeds de schoonheid ten top, die Jotie in haar heeft gezien en waarmee hij poëtische wonderen heeft gecreëerd.

In de lange jaren dat ik dagelijks wiet/hasj gebruikte, wist ik mij zeer nabij bij mijn literaire schrijfvriend Jotie, die ik net zo beminde als Ingrid, die net als hij ook vaak (rand)psychotisch was, maar er gouden sieraden van smeedde. De poëzie van Jotie is nog steeds té ondergewaardeerd door massa's onbenullen met rampspoedige interventies. Sorry, Ingrid, ik steek soms debiel in elkaar en ben echt een rare Pipo, maar weet, dat ik mijzelf diepverbonden blijf voelen met jou en Jotie, alle misverstanden ten spijt. Ik kus en zalf je voeten en dan weet je het wel.

schrijver

Schrijver: Joanan Rutgers, 08-07-2016


Geplaatst in de categorie: liefde

Deze inzending is 86 keer bekeken

4/5 sterren met 4 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl