nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 beschouwingen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (95)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (8)
drank (6)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (16)
erotiek (2)
ex-liefde (1)
familie (8)
feest (6)
film (17)
filosofie (115)
fotografie (6)
geld (5)
geschiedenis (10)
geweld (3)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1000)
individu (4)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (8)
kinderen (20)
koningshuis (7)
kunst (38)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (32)
literatuur (496)
maatschappij (71)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (19)
moraal (18)
muziek (413)
natuur (19)
oorlog (16)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (20)
partner (2)
pesten (4)
politiek (47)
psychologie (50)
rampen (6)
reizen (13)
religie (119)
schilderkunst (76)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (15)
taal (20)
tijd (26)
toneel (3)
vakantie (5)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (6)
voedsel (3)
vrijheid (17)
vrouwen (10)
welzijn (13)
wereld (20)
werk (13)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (31)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 2924):

Kenna and Cox - Same old broken road

Er was een bluesweekend in Assen gaande, toen ik mijn moeder bezocht. Na de treinreis van ruim twee uur smaakte koffie mij uitstekend. Het gebakje was als vanouds, genaamd supervlaai, die mijn ouders vroeger bij de beste bakker van Ommen kochten. We kregen daar ook geregeld de meest heerlijke softijs met chocolade en gekeurde spikkeltjes. Ik keek naar de twee pony's in de weide achter het ouderlijk huis. Ze stonden kalm als standbeelden te genieten. Mijn vader moet ook veel naar hen gekeken hebben. Ik keek naar de lege stoel van mijn vader en zijn foto in een zilveren lijst. Mijn moeder serveerde kersenbonbons.

We wandelden door de binnenstad van Assen, waar ik inmiddels alle winkels van ken, met name de winkels met vrouwenkledij, vooral die witgeschilderde op een hoek en in de zaterdagse rooklucht van kip, die bijna een inloopkast van mijn moeder is geworden. Dan is er nog dat kleine schoenenwinkeltje, waar mijn moeder ook nooit aan voorbij kan lopen. Ondanks de vlotte verkooptrucs van de rijzige, aantrekkelijke vrouw, laat mijn moeder zich niet zomaar alles aansmeren. Bij een speciale kaasboer proeven we van de kleine stukjes kaas en de gekruide olijven. 'O, daar heb je ze weer!', zie je de kaasboer denken. Als we niets kopen, gaat zijn snor nog lager hangen.

Vermoeid en dolend struin ik langs een winkelruit, terwijl ik twee mensen zie musiceren. Ik kijk duf en als een alien naar binnen, zonder aanstalten te nemen om naar binnen te gaan, wat ik anders wel had gedaan, maar blues met blues bestrijden, lukt steeds minder bij mij. Maar wanneer ik wel naar binnen was gestapt, dan was er iets veel leukers niet gebeurd.

Na een heerlijke maaltijd bij Hotel De Jonge (hertebiefstuk met portsaus en de lekkerste frieten van Nederland) nam ik de trein naar het good-old moerasstadje Gouda terug. Thuis ging ik aan de LanderBräu strong, betaalbaar, lekker doordrinkbaar en net genoeg roesverwekkend om alle sombere gedachten te doen verdwijnen.

Dinsdag lag er een brief van mijn moeder in het postvak. Ik schrok. Dat doet ze niet vaak. Wat bleek? Ze stuurde me een foto uit het Dagblad van het Noorden. Ik sta duidelijk zichtbaar voor het raam, waar Kenna and Cox optraden. Ik lijk op een brombeer, een Oscar Wilde in zijn nadagen. De titel is 'Blues voor winkelend publiek in Assen'. Ik ben als enige zichtbaar achter het muzikale duo. Op de hoofdpagina nog wel.

Kenna and Cox is een Australisch blues-folk-country duo, bestaande uit de levenspartners Chris Kenna en Melissa Cox. Zij wonen in Parijs en na wat op U-Tube te hebben geluisterd, zal ik een volgende keer zeker niet meer stoïcijns voorbij lopen.
Chris speelde o.a. in de voorprogramma's van Jeff Beck, Peter Green, Zucherro en Tommy Emmanuel.
Melissa speelde met The Waifs, Missy Higgins en John Butler. Ze had haar eigen band Black Sesame.
In 2008 hebben Chris en Melissa elkaar in een Parijse bar ontmoet. De combinatie is weergaloos betoverend. De rauwe stem van Chris grijpt je bij de ziel en het vioolspel en de achtergrondzang van Melissa onderstreept de melancholie.

Nu weet heel het Noorden dat ik de blues heb. Maakt natuurlijk niet uit, want gedeelde smart is halve smart en in dit geval vele malen gehalveerde smart.

schrijver

Schrijver: Joanan Rutgers, 03-02-2017


Geplaatst in de categorie: muziek

Deze inzending is 114 keer bekeken

5/5 sterren met 4 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn 6 reacties op deze inzending:

Naam:Joanan Rutgers
Datum:08-02-2017
Bericht:Gabriëla, vernoemd naar een aartsengel, is mijn allergrootste en zeer dierbare fan, die in mijn beleving nooit ruzie met mij heeft gehad, kun je nagaan (hoe dement ik inmiddels ben!)!... Haar gevoel voor humor is hoogst intelligent en supergeniaal. Ook al heb ik haar nooit fysiek ontmoet, geestelijk absoluut en staat zij mij zeer nabij. Doen we losjes de Romeo en Julia liefdesaffaire nog eens over. Afraid to make it real. En dat telt absoluut, want in wezen zijn wij een immense geestenwereld, gepropt in een materiële dwangbuis.



Naam:Gabriëla Mommers
Datum:04-02-2017
Bericht:Onze verschillen van mening hebben de afgelopen jaren wel bewezen dat onze vriendschap tegen een stootje kan, dierbare Joanan. Er zullen ongetwijfeld vaker ups en downs zijn, maar dat is eigenlijk heel normaal in ieder contact dat mensen met elkaar hebben.

Oei, wij normaal?
Als dat maar niet saai wordt dan :)

Dikke knipoog ;)



Naam:Joanan Rutgers
Datum:04-02-2017
Bericht:Dankjewel voor jouw intens lieve reactie, zeer dierbare Gabriëla, je bent en blijft mijn zeer speciale vriendin! En jawel, ik ben inmiddels op de hoogte van de blijdschap van Kenna & Cox inzake hun publicatie op de voorpagina van het NVHN. Ik zie zelfs nu dat de redactie van deze hoogstgewaardeerde site de foto van K&C heeft overgenomen. Fantastisch. Het zegt vaag genoeg al genoeg. Melissa herinnerde me vooral aan mijn weggelopen dochter, die eveneens op virtuoze wijze viool speelt. Dát is de ware reden van mijn intense somberheid/blues en waardoor ik de winkel niet inliep. Mijn verdriet was/is te groot om nog van bluesmuziek te kunnen genieten/helen. Ik ben de fotograaf zeer dankbaar, want hij heeft onbewust mijn intense zielsverdriet raak geschoten en zichtbaar gemaakt voor talloze mensen, die mij via-via troosten en nabij staan. Eerlijker dan dit kan ik niet zijn. Alle anonieme mensen, die mij steunen, volop dank!...



Naam:Gabriëla Mommers
Datum:03-02-2017
Bericht:Wat leuk voor je moeder dat ze haar zoon opeens op de voorpagina van de krant zag staan!

Kenna en Cox vinden het zelf ook hartstikke tof dat ze de voorpagina van het Dagblad van het Noorden gehaald hebben. Ze hebben een foto van de hele voorpagina, met de door jouw beschreven foto die bijna de helft van de pagina beslaat, op hun facebook gezet.

Zie hun bericht van 31 januari, 13.55 uur:
www.facebook.com/kennaandcox/



Naam:Redactie
Datum:03-02-2017
Bericht:Stuur de foto maar naar ons op: info@nederlands.nl



Naam:Joanan Rutgers
Datum:03-02-2017
Bericht:Ik wil niet al te dramatisch doen, maar op een bepaalde manier vormen Kenna and Cox en ik een bepaalde Drieëenheid. Het is in wezen een religieuze icoon, tenminste voor mij. Jammer dat de redactie de desbetreffende foto niet kan tonen.




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl