nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 beschouwingen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (96)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (8)
drank (6)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (16)
erotiek (2)
ex-liefde (1)
familie (8)
feest (6)
film (17)
filosofie (115)
fotografie (6)
geld (5)
geschiedenis (10)
geweld (3)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1004)
individu (4)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (8)
kinderen (20)
koningshuis (7)
kunst (38)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (32)
literatuur (495)
maatschappij (71)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (19)
moraal (18)
muziek (413)
natuur (20)
oorlog (16)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (20)
partner (2)
pesten (4)
politiek (47)
psychologie (51)
rampen (6)
reizen (13)
religie (119)
schilderkunst (76)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (15)
taal (20)
tijd (26)
toneel (3)
vakantie (5)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (6)
voedsel (3)
vrijheid (17)
vrouwen (10)
welzijn (13)
wereld (20)
werk (13)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (31)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 2957):

Uit de schaduw van de machotiran Pablo Picasso

(voor Dora Maar (1907 - 1997))

Je bent geboren als Henriette Theodora Markovitch op 22 november 1907 in Parijs. Jouw vader was Joseph Markovitch, een Kroatische architect, die had gestudeerd in Zagreb en Parijs. Jouw moeder was Louise-Julie Voisin, geboren in Cognac. Je was hun enige kind.

In 1910 verhuisden jullie naar Buenos Aires, waar jouw vader voor de ambassade van Oostenrijk-Hongarije werkte. Hij werkte ook voor keizer Franz Joseph I van Oostenrijk, al is hij er niet rijk van geworden.
In 1926 gingen jullie naar Parijs terug. Je koos het pseudoniem Dora Maar en je volgde cursussen bij de Centrale Unie van Decoratieve Kunsten en de School voor Fotografie aan de Rue de Vaugirard, opgericht door Louis Lumière en Léon Gaumont.

Je studeerde ook aan de École des Beaux-Arts. Je kreeg les in het atelier van de kubistische schilder André Lhote en daar ontmoette je de humanistische fotograaf Henri Cartier-Bresson. Je reisde naar Barcelona en Londen, waar je de gevolgen van de economische depressie na de beurskrach van 1929 in Amerika fotografeerde.

Terug in Parijs begon je met behulp van jouw vader een workshop. In 1930 begon je een fotostudio met de fotograaf Pierre Kefer, die de decorateur van een film van Jean Epstein was. In diezelfde straat bewoonden de Arthur Rimbaud en Paul Verlaine een kamer. De donkere kamer deelde je samen met de kunstenaar Gyula Halász.

Je had ook contact met de fotograaf Emmanuel Sougez, die het gebruik van kleurfotografie bevorderde en die de artistiek directeur van de krant L'Illustration was. Sougez was jouw mentor.
In 1932 had je een relatie met de scenarioschrijver Louis Chavance. Je had contact met de dichter Jacques Prévert en de surrealistische kunstenaar Max Morise.
Jouw eerste solo-expositie was in de Galerie Vanderberg in Parijs. Samen met André Breton, Simone Weil en René Lefeuvre was je openlijk tegen de fascisten.

Eind 1935 was je de fotografe op de set van 'Le Crime de Monsieur Lange' van Jean Renoir, medegeschreven door Jacques Prévert, die jou in contact bracht met Pablo Picasso, die negen jaar jouw minnaar werd en je was zijn muze. Van mei tot juni 1937 schilderde Pablo in zijn atelier in de Rue des Grands-Augustins zijn grote protestschilderij 'Guernica', waarbij jij de fasen van deze schepping fotografeerde. In diezelfde tijd had je in het atelier een fysiek gevecht met Marie-Thérèse Walter, de moeder van Pablo's dochter Maya, waar Pablo 'Twee duiven in een kooi' over schilderde. Hij schilderde jou meestal huilende en hij mishandelde jou op een sadistische wijze.

In 1942 overleed jouw moeder. In 1944 kwam je in behandeling bij de psychiater Jacques Lacan, omdat je een zenuwinzinking had. Naast de psycho-analyse kreeg je elektrochocks, ondanks dat zoiets verboden was. Pablo schonk jou een huis in Ménerbes, waar je alleen woonde. Je werd rooms en je ontmoette de schilder Nicolas de Staël, die ook in Ménerbes woonde. Nicolas pleegde op 16 maart 1955 zelfdoding. Hij was 41 jaar. Hij leed aan een depressie en uitputting.

Na 1946 zag je Pablo niet meer en bloeide jouw abstracte schilderkunst. Je worstelde jarenlang met een zware depressie. In 1969 overleed jouw vader. Op 16 juli 1997 overleed je in Parijs. Je werd 89 jaar en je bent in de Bois-Tardieu begraafplaats in Clamart begraven.

Illustratie: Dora Maar

schrijver

Schrijver: Joanan Rutgers, 09-03-2017


Geplaatst in de categorie: idool

Deze inzending is 57 keer bekeken

4/5 sterren met 3 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:Joanan Rutgers
Datum:10-03-2017
Bericht:Niet toevallig, maar bewust, want ik vind Jeroen erg gepassioneerd en inspirerend over komen. Ben benieuwd wie zijn volgende idool zal zijn. Vind die Picasso echt een vrouwenverslinder/bloedzuiger. Het is ook deels een anti-Picasso beschouwing.
Dank je wel voor jouw compliment.



Naam:Mien
Datum:09-03-2017
Bericht:Wat een mooi beschouwing. En dat geschreven of ingezonden een dag na Internationale Vrouwendag. Chapeau. Toevallig ook Jeroen zoekt Picasso gezien ?




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl