nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

(4)
actualiteit (359)
afscheid (15)
algemeen (78)
bedankt (5)
biologie (1)
dieren (22)
discriminatie (8)
drank (6)
economie (13)
eenzaamheid (5)
emoties (20)
ex-liefde (2)
familie (17)
feest (6)
film (7)
filosofie (26)
fotografie (2)
geld (18)
geschiedenis (6)
geweld (8)
heelal (1)
hobby (9)
humor (106)
huwelijk (3)
idool (8)
individu (9)
internet (19)
jaargetijden (7)
kerstmis (15)
kinderen (49)
koningshuis (14)
kunst (5)
landschap (1)
lichaam (8)
liefde (12)
literatuur (30)
maatschappij (107)
mannen (5)
milieu (5)
misdaad (22)
moraal (23)
muziek (20)
natuur (19)
oorlog (10)
ouderen (5)
ouders (14)
overig (16)
overlijden (8)
partner (3)
pesten (6)
politiek (63)
psychologie (31)
rampen (8)
reizen (12)
religie (23)
school (9)
sinterklaas (7)
songtekst (1)
spijt (3)
sport (95)
sterkte (3)
taal (26)
tijd (15)
toneel (2)
vakantie (12)
verdriet (1)
verhuizen (2)
verjaardag (5)
verkeer (18)
voedsel (18)
vriendschap (5)
vrijheid (9)
vrouwen (20)
welzijn (19)
wereld (8)
werk (12)
wetenschap (10)
woede (7)
woonoord (25)
ziekte (28)


gedichten.nl


Garnier Projects





categorie: actualiteit

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde column (nr. 359):

Je Suis Depri

Op maandagavond 16 april j.l. werd de eerste aflevering van de documentaire 'Je Suis Depri' uitgezonden. Dit is een 4-delige serie, die door de acteur/presentator Jan Kooijman (34 jaar) werden gemaakt. Er is de laatste tijd veel aandacht voor 'depressie'. Het had ook gewoon 'Ik Ben Depressief' kunnen heten, maar er is voor het populaire 'Je suis' gekozen. Sinds de laffe moord op vele medewerkers van 'Charlie Hebdo'. Jan volgde een half jaar vijf jongeren, die depressief zijn of zijn geweest. Hij stelt de juiste vragen en het tempo van de film is waardig en in alle rust gedaan. Toevallig voelde ik me deze avond zelf ook behoorlijk depressief en dus wilde ik graag zien hoe andere mensen daar mee om gaan. In hun geval tijdens een extra kwetsbare levensfase. Ik voelde me die avond verlaten en eenzaam, al wist ik wel dat wat bier, wijn en schrijven mij wel weer zou opbeuren. Soms ben ik bang dat ik immuun ben geraakt voor mijn antidepressiepilletjes, maar die angst vliegt al snel weer weg door het nog wel degelijke effect van mijn medicijn of noem het drugs, want je wordt er behoorlijk zombie-achtig van, afgestompt, high en zichtbaar verdoofd. Negatieve gedachten worden meteen uitgewist en je kunt ze je niet meer herinneren, wat één van de grootste opluchtingen is, al weet je ergens wel dat je verdoofd bent en dat je serotenine-tekort wordt aangevuld, wat soms vanuit het niets rare, enge lachbuien oplevert. Zo van dat je denkt 'Als dat maar goed gaat!'.

De eerste jongedame in 'Je Suis Depri' zei, dat ze vaak zelfdoding overwogen heeft en dat ze twee keer in het ziekenhuis is beland. Terwijl ze dat zegt, staat er continu een soort glimlach op haar gelaat. Haar mimiek is niet in harmonie met waar ze over praat. Dat hebben ze ook eens bij mij waargenomen. Ik kreeg al vermoedens en inderdaad, ze blijkt een borderlinepersoonlijkheidsstoornis te hebben. Ze zit in een therapeutische gemeenschap, waar ze met name tuiniert. Ze zegt voor het leven te hebben gekozen, nadat haar psychologe haar voor de keus stelde; of het wordt de levenseindekliniek of blijven knokken voor herstel. Ze kiest het laatste. Haar psychologe gebruikte natuurlijk het chockeffect. Ik raakte ook geraakt door ene Anne, die hoogbegaafd is en een opleiding tot dierenarts doet. Ze is beeldschoon, maar inderdaad zwaardepressief. Ze is nu 20 en al depressief sinds haar 13-de. 'Dat is bijna tien jaar zwaar ploeteren!', zegt ze. 'Ik kan me echt niet voorstellen, dat ik zo tot mijn zestigste moet doorgaan!', zegt ze ook. 'Ze houdt meer van dieren, dan van mensen', zegt ze, terwijl ze haar hand door een koeietong laat likken. Ze gelooft niet dat haar depressieve inborst ooit zal veranderen. Ze ontroert me ten diepste en ik zou meteen met haar in gesprek willen gaan, ook omdat ik uit eigen ervaring weet waar zij nu zit. Hoe eenzaam, troosteloos en gevangen ze zich nu voelt. Verpletterd door een vrachtwagenkuip vol zwarte modder.

Ëén depressieve jongedame zegt, dat ze niet langer kan wachten, totdat ze eindelijk aan een geschikte therapie kan beginnen, gezien de schandalig lange wachttijden van tegenwoordig. Onlangs besteedde het journaal aandacht aan die lange wachttijden bij de GGZ en andere instellingen voor psychische hulp, dus het hiaat wordt wel gemeld, maar naar ik vrees te weinig aangepakt, mede doordat de gemeenten geen kaas hebben gegeten van de snelle noodzaak van adequate behandeling voor jongeren met psychische problemen en een groot arsenaal aan toekomstperspectief Potztausend! Juist zij zijn van onschatbare waarde, omdat zij goudeerlijke mensen zijn, die niet voor misleiding en ellebogenwerk gaan, zoals de zogenaamde winnaars, al die aangepaste, brave burgers, die zichzelf zo geweldig vinden en die niets van psychische ziekten begrijpen, het zelfs vaak veroordelen en die zoiets als melaatsheid beschouwen. Deze VVD-achtige types behandelen psychisch verwarden als paria's en ongewenste personen, persona non grata's. Dit door de VVD gedomineerde kabinet heeft inmiddels vele jaren gewerkt aan het uitkleden van de zorg voor mensen met psychische klachten, waardoor veel mooie jongeren met veel waardevol potentieel tussen de wal en het schip vallen. De raderen van de hulpverlening worden systematisch gesaboteerd. De jacht op snelle en slimme werkkrachten zonder psychische problemen wordt alsmaar groter in deze krankzinnige maatschappij. Er is totaal geen diepgang meer. De humaniteit zakt alsmaar meer weg. Een socialistische revival lijkt bijna een utopie te zijn geworden. De have's dondert het niets meer hoe het met de have-not's gaat. Als je niet lekker in het gelid kunt meekomen, dan noemen ze jou zonder pardon een kansloze en een loser. 'Wie vlinders wil zien, moet rupsen verdragen!', zei een wijze monnik eens tegen mij. En 'Geduld is een schone zaak!' mag ook wel weer eens flink opgepoetst worden. De asociale, met gebrek aan diepgang vergiftigde stressvogels/workaholics zijn ongevoelig voor transformatieprocessen, die nu eenmaal tijd kosten. 'Tijd is geld' denken die simpele kapitalisten met hun eindeloze, egoïstische motieven. 'Wat een tijd geen winst oplevert, daar hebben wij geen tijd voor!', denken deze armzalige zielepoten. Je suis depri.

Schrijver: Joanan Rutgers, 18-04-2018

Deze inzending is 39 keer bekeken

4/5 sterren met 1 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:c. ale
Datum:18-04-2018
Bericht:Zelf heb ik het programma niet gezien maar dat hoeft na dit verslag ook niet meer - echt indrukwekkend.
Ben het helemaal met het laatste gedeelte eens. De VVD wil met alle geweld een soort van klein Amerika van ons maken, waar de verschillen tussen arm en rijk soms schrijnend zijn en ook hier belanden psychiatrische patiënten op straat. Ons huidige leven wordt schaamteloos door geld geregeerd. En het krankzinnige is dat men dat blijkbaar wil want al de regering steunende partijen( een enkele misschien uitgezonderd)winnen bij de verkiezing, met de VVD voorop.
Hier wordt zelfs ik door verbitterd.
Goed stuk Joanan




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl