nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

(3)
actualiteit (323)
afscheid (15)
algemeen (71)
bedankt (4)
biologie (1)
dieren (22)
discriminatie (8)
drank (6)
economie (13)
eenzaamheid (5)
emoties (20)
ex-liefde (2)
familie (16)
feest (6)
film (4)
filosofie (26)
fotografie (2)
geld (18)
geschiedenis (4)
geweld (8)
heelal (1)
hobby (8)
humor (105)
huwelijk (3)
idool (4)
individu (9)
internet (15)
jaargetijden (7)
kerstmis (13)
kinderen (44)
koningshuis (14)
kunst (5)
landschap (1)
lichaam (8)
liefde (13)
literatuur (27)
maatschappij (101)
mannen (4)
milieu (5)
misdaad (19)
moraal (23)
muziek (12)
natuur (19)
oorlog (6)
ouderen (5)
ouders (13)
overig (16)
overlijden (9)
partner (3)
pesten (6)
politiek (58)
psychologie (22)
rampen (8)
reizen (12)
religie (22)
school (7)
sinterklaas (6)
songtekst (1)
spijt (3)
sport (71)
sterkte (2)
taal (25)
tijd (15)
toneel (2)
vakantie (11)
verdriet (1)
verhuizen (2)
verjaardag (5)
verkeer (15)
voedsel (16)
vriendschap (5)
vrijheid (9)
vrouwen (18)
welzijn (19)
wereld (8)
werk (12)
wetenschap (8)
woede (6)
woonoord (25)
ziekte (27)


gedichten.nl


Garnier Projects





categorie: kerstmis

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde column (nr. 13):

Kerstcrash

Een geval van lang dood liggen, was dat van de mevrouw die 10 jaar lang in Rotterdam op de vloer van haar woning lag.

Govert Goedaert was ook alleenwonend èn zelfredzaam. Ondanks hevige artrose was hij opmerkelijk kwiek. Toch kwam het moment dat hij onder het mes moest. Zeven jaar eerder bracht hij de kerstdagen door in het ziekenhuis omdat zijn rechterknie door onder andere artrose “op slot zat”. Omdat andere gegadigden rond de kerst thuis wilden zijn, kon hij vorstelijk worden geholpen. Diezelfde situatie deed zich opnieuw voor: vlak voor Kerstmis kon hij nu aan zijn linkerknie worden geopereerd.

Govert had in dezelfde stad een dochtertje: Duff van 16, die bij haar moeder Helle (Veegh) woonde. Govert droeg financieel voor de helft bij in de opvoeding van Duff en was daarnaast een praktische steun en toeverlaat voor zijn dochter. Dat varieerde van - toen ze kleuter was - 's morgens akelig vroeg met haar naar zwemles gaan tot het regelmatig fungeren als pleisterplaats tussen Duff's woning en haar school. Bovendien verbleef overdag hun hondje bij hem. Hijzelf had er twee en die derde kon er makkelijk bij.

De ochtend van de operatie hoorde hij vanuit zijn bed beneden gerommel en ondefinieerbare metaalachtige geluiden. Gedruis was niet ongewoon, want op weg naar school stopte Duff 's ochtends wel vaker bij hem. "Leuk," dacht hij "ze komt me sterkte toewensen voor de operatie". Echter, de geluiden hielden op en werden afgerond met het zachtjes sluiten van de voordeur. Merkwaardig allemaal, maar Govert's hoofd stond natuurlijk naar andere dingen.

Normaal gesproken zou hij nu zijn twee hondjes uitlaten, maar die had hij een dag eerder in het dierentehuis te logeren gebracht. Uit eerdere ervaringen wist hij dat hij de verzorging niet kon overlaten aan Duff en haar moeder. Ooit was hij een hele dag weg geweest en er was toen afgesproken, dat de dames zijn twee hondjes zouden uitlaten. Bij thuiskomst stond hem een verrassing te wachten. De benedenverdieping was volgeplast en -gepoept, omdat er vergeten was ze uit te laten. Een andere keer had duffe Duff vergeten de voordeur dicht te doen, zodat de hondjes ervandoor gingen.

De operatie verliep matig goed, want Govert bleek niet op zijn linkerknie te kunnen steunen. Niettemin moest hij thuis zien te komen. Afspraak was, dat Helle hem met haar auto zou ophalen om uiterlijk vijf uur. Bij zijn intakegesprek was hem te verstaan gegeven, dat hij per se met iemand naar huis moest, die even op hem zou blijven letten. Het alternatief van zelfstandig alleen reizen met bus of taxi was uitgesloten: thuis een keertje vallen en de operatie moest overnieuw, maar dan met een verblijf van enkele weken in het ziekenhuis. Met de dames was afgesproken, dat ze na de operatie regelmatig langs zouden komen voor proviand en het uitlaten van de hondjes. Een lichte wederdienst voor zijn dagelijkse inspanningen.

Nadat alle patiënten waren opgehaald, zat alleen Govert nog in de uitslaapzaal te wachten op Helle. Toen hij naar haar school belde om te informeren of er al wat schot in haar komst zat, vertelde ze hem doodleuk dat ze toch maar niet kwam. Er moesten op school hoognodig slingers worden opgehangen in verband met het kerstontbijt de volgende ochtend. Aangezien het één uur rijden was van haar school naar het ziekenhuis, nam Govert - tegen het medisch advies in - een taxi naar huis. Hij installeerde zich in een luie stoel en viel door de pijnstillers in slaap.

De volgende ochtend werd hij door een vlammende pijn wakker en bekeek hij met afgrijzen zijn opgezwollen knie, die van een tennisbal geleidelijk was veranderd in een rode strandbal. Als hij stond, droop lichtrood wondvocht langs zijn been op de vloer, dus dat werd verband verschonen. Hij hinkelde naar de kast om de verbanddoos te pakken. Daarbij stootte hij tegen een blikken spaarpot, die hij en Duff regelmatig vulden. Op die manier probeerde hij haar de deugd van het sparen bij te brengen. Dat blik was opmerkelijk leeg, hetgeen de mysterieuze metaalklanken, die hij 's morgens wel eens hoorde, verklaarde.

Vanzelfsprekend liet hij geen voorwerpen op de grond slingeren. Toch kan het misgaan… Ooit brak een collega van mij zijn been toen hij op de trap uitgleed over verse kattenkots. Nooit geweten, dat op de grond druipend wondvocht even glad kon zijn… Govert glibberde – zoals u al begreep – over zijn eigen wondvocht en belandde met een rotsmak op de harde vloer. Even was hij van de wereld; hij kon evenwel niet meer overeind krabbelen doordat er in die verrekte knie geen beweging was te krijgen. Dan blijkt hoe snel een mens kan uitdrogen. Na enkele dagen in katzwijm en in zijn eigen lichaamssappen te hebben gelegen, was hij kandidaat voor de volgende langst doodliggende persoon. Helle en Duff zijn namelijk nooit meer langsgekomen… Omdat Govert zich twee weken niet meer had laten zien, bazuinden ze verontwaardigd rond “dat Govert hen in de steek had gelaten”.

Hij zou het record van die bewuste mevrouw hebben kunnen breken als hij geen hondjes had gehad. Medewerkers van het dierenpension waren met opgestroopte mouwen in de dierenambulance bij hem thuis langsgegaan. Zij wilden die oplopende rekening wel eens betaald zien.

Veel later hadden ze niet moeten komen. Buurtbewoners zagen een merkwaardig tafereel: Govert, die bij zijn oksels en knieën opgetild, de dierenambulance in werd geschoven. En warempel met zwaailicht naar het ziekenhuis…

De moraal van het verhaal: een onbetaalde rekening kan je redding zijn...

schrijver

Schrijver: harrem, 22-12-2015



balBiografie van deze schrijver




Deze inzending is 146 keer bekeken

3/5 sterren met 3 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl