nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

(3)
actualiteit (324)
afscheid (15)
algemeen (71)
bedankt (4)
biologie (1)
dieren (22)
discriminatie (8)
drank (6)
economie (13)
eenzaamheid (5)
emoties (20)
ex-liefde (2)
familie (16)
feest (6)
film (4)
filosofie (26)
fotografie (2)
geld (18)
geschiedenis (4)
geweld (8)
heelal (1)
hobby (8)
humor (105)
huwelijk (3)
idool (4)
individu (9)
internet (15)
jaargetijden (7)
kerstmis (13)
kinderen (44)
koningshuis (14)
kunst (5)
landschap (1)
lichaam (8)
liefde (13)
literatuur (27)
maatschappij (101)
mannen (4)
milieu (5)
misdaad (19)
moraal (23)
muziek (12)
natuur (19)
oorlog (6)
ouderen (5)
ouders (13)
overig (16)
overlijden (9)
partner (3)
pesten (6)
politiek (58)
psychologie (22)
rampen (8)
reizen (12)
religie (22)
school (7)
sinterklaas (6)
songtekst (1)
spijt (3)
sport (71)
sterkte (2)
taal (25)
tijd (15)
toneel (2)
vakantie (11)
verdriet (1)
verhuizen (2)
verjaardag (5)
verkeer (15)
voedsel (16)
vriendschap (5)
vrijheid (9)
vrouwen (18)
welzijn (19)
wereld (8)
werk (12)
wetenschap (8)
woede (6)
woonoord (25)
ziekte (27)


gedichten.nl


Garnier Projects





categorie: liefde

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde column (nr. 13):

Abandoned

Als de glazen deur dichtslaat, knijpt ze gekweld haar ogen stijf dicht. Haar mond trekt samen tot een dunne streep. Verward strijkt ze door haar dunne, grijze haar. Ongemakkelijk steunend op haar wandelstok. Als ze haar ogen weer opent, ziet ze aan de andere kant van de dikke glazen wand haar echtgenoot staan. Hij zwaait nog even naar haar en beent dan weg. Met fiere pas. Alleen God weet waarheen.

Driftig veegt ze een traan van haar wang. Ze strijkt een denkbeeldige kreukel uit haar plooirok. Niet wetend hoe ze zich een houding moet geven. Ze wil haar rug rechten en net zo fier als haar echtgenoot weglopen, maar haar benen weigeren dienst. Langzaam draait ze zich om en loopt door de linoleumgang. Niet wetend waarheen. Doelloos gaat ze naar waar haar knokige benen haar nog willen brengen.
‘Kan ik u helpen? Gaat het goed met u?’. Ze heft haar hoofd en kijkt recht in de vriendelijke ogen van een verpleegster. Vertwijfeld schudt ze haar hoofd.
‘Nee, dank je wel. Laat mij maar. Ik zoek even een plek om te gaan zitten.’ Aan het einde van de gang staat een tweepersoons bankje met dikke kussens. Ze gaat zitten en laat de handen steunen op haar stok. De knokkels kleuren wit als ze ongemerkt hard in het handvat knijpt. Haar voeten schuifelen zonder meters te maken.

God, wat zou ze nu graag in de armen willen liggen van haar echtgenoot. Waar is hij, wat doet hij nu?
Hoe moet ze nu verder? Het is allemaal de schuld van de kinderen! Woede en verdriet wisselen elkaar nu af. Volgens de kinderen was dit beter.
‘Het gaat zo niet langer, mam. We gaan nu echt actie ondernemen. Dat is beter. Voor ons allemaal, maar met namen voor jou. Sorry!’
Ja, sorry, wat nou sorry! Door hun toedoen zit ze hier nu alleen. Totaal ontheemd. Na 52 jaar huwelijk weggerukt van haar man. Vanaf hun huwelijk waren zij een nacht nooit van elkaar eerder gescheiden.

Natuurlijk was het 52 jaar niet alleen maar vreugde en geluk geweest. Hij was dominant en sterk. Hij regelde altijd alles en ze kon op hem rekenen. Als de zaken maar gingen zoals hij in zijn hoofd had. Daar had ze na al die jaren een prima vorm voor gevonden. En ja, de laatste jaren waren niet altijd gemakkelijk geweest. Haar gebrekkige gezondheid zat hen daarbij ook nog eens in de weg. Het lopen ging steeds moeizamer. Zeker na die struikeling over een stoeprand in een poging om hem bij te houden toen hij uit haar gezichtsveld verdween. Hoe vaak had ze hem niet gezocht? Zijn naam geroepen?
Hoe vaak had ze niet haar bezorgdheid geuit naar hem? Over de toenemende verwardheid die haar parten ging spelen? Doorgaans had hij haar bij die bezorgdheid in zijn armen genomen en de twijfels weggekust.

‘Alles komt goed, meissie. Vertrouw maar op mij.’ En dat had ze gedaan. Tot aan afgelopen week. Toen de kinderen voor haar hadden besloten dat het anders moest. Vanaf dat moment wist ze niet meer wat er allemaal gebeurde. Het ging zo snel, ze weet het nog steeds niet.
Ze zucht en schudt haar hoofd. Alsof ze daarmee het recente verleden uit haar gedachten wil wegvegen. Langzaam staat ze op, kijkt nog eenmaal de lange gang in en verdwijnt richting uitgang.

Naar huis. Alleen. Daar kan ze vrijuit huilen. Om haar man. Die ze achter moet laten. Achter een dikke glazen deur.

schrijver

Schrijver: Nachtzuster, 09-02-2017

Deze inzending is 500 keer bekeken

3/5 sterren met 7 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn 9 reacties op deze inzending:

Naam:Nachtzuster
Datum:25-02-2017
Bericht:@Karel, je hebt gelijk. Ik kan mij voorstellen dat het verhaal over de top 'zielig' overkomt. Dat was niet mijn bedoeling, maar door een andere bril gelezen te hebben, heb je wel een punt.



Naam:Karel Jong
Datum:15-02-2017
Bericht:Goed dat de Nachtzuster weer eens wijst op de tragiek van ouder worden en afscheid. Hoewel op mij dit verhaal over the top zielig overkomt. Dus raakt het mij helaas niet. Het is hier een schrijfsite. Derhalve is een stuk niet slechts goed omdat het tragiek beschrijft. Nog altijd telt hoe de schrijver beelden en gedachten in tekst vorm geeft. In deze bijdrage tamboert de zuster mij te veel op de zielige toer. Ik kan mij soms niet aan de indruk onttrekken dat waardering voor het schrijven hier gekoppeld wordt aan het probleem, de ziekte, de maatschappelijke ellende. Op zich heel goed dat dit gebeurt. Maar het componeren van de tekst weegt voor mij eens onsje zwaarder.



Naam:Nachtzuster
Datum:14-02-2017
Bericht:Natuurlijk mag dat en nu begrijp ik het ook wel. Als een site minder loopt en opeens komen er nieuwe namen bij, dan krab je even achter je oren. Dat wist ik echter niet. Ik heb geruime tijd op een andere columnsite geschreven en een kleine compilatie van wat daar geplaatst was (door mijzelf uiteraard) heb ik hier ingezonden. Vandaar ook de niet 100% consistente schrijfstijl, denk ik. En gezonde achterdocht houdt de geest scherp, zullen we maar zeggen. Inderdaad heb ik een aantal dingen van jou gelezen waaruit blijkt dat je deze site een warm hart toedraagt en je zorgen maakt over het voortbestaan. Niets mis mee.



Naam:J.de Groot
Datum:13-02-2017
Bericht:@ U heeft mij goed begrepen Nachtzuster!
Maar niet alleen in mijn reacties ben ik vaak cryptische zeker ook in mijn reeds geplaatste beweringen enz. was/ben ik dat ook meestal/altijd geweest.

(dat heeft ook vaak commotie gegeven)


www.nederlands.nl/nederindex/?zoek=1&exact=1&snaam=J.de+Groot

Ps. de site is een beetje leeggelopen de laatste tijd, maar ik zie ineens nu div. inzenders met 'nieuwe' namen verschijnen.
Prima hoor!

Een naam kan men zo verzinnen (en dat mag ook!)
Maar een schrijfstijl is wat moeilijker te verbloemen.

Kijk en dat is dan weer even 'vogelen' dus :)
Dat mag toch ook hoop ik?



Naam:Nachtzuster
Datum:12-02-2017
Emailadres:cora64atonline.nl
Bericht:Beste Joke (mag ik Joke zeggen? Ik heb wat 'research'gedaan), jouw reacties lezen als een cryptogram en normaliter houd ik daar erg van, mits ze in een puzzelboekje staan. Ik sta open voor allerhande kritiek, graag zelfs. Maar dan graag op mijn geplaatste stukken. Nu voelt het alsof er op de persoon (mijne in dit geval) gespeeld wordt en daar begrijp ik niets van.



Naam:J.de Groot
Datum:11-02-2017
Bericht:@ ""Beste"" Nachtzuster u bent de -beste-.
Als ik het al niet dacht.



Naam:Nachtzuster
Datum:11-02-2017
Bericht:Beste J.de Groot (m/v?), terugkerende nattigheden zijn niet prettig. Een consult aan de huisarts lijkt mij dan ook niet overbodig. Uiteraard weet ik, als dag/avond/nacht/weekendzuster daar wel raad mee, maar zonder verwijzing kan en mag ik niets. Verder lees ik enige twijfel over de authenticiteit van mijn schrijfsels en daar kan ik u helaas ook niet van af helpen. Ik vat het maar op als een compliment dat mijn verhalen geen consequente stijl lijken te hebben. Toch prettig dat u mijn laatste column met plezier hebt geconsumeerd.



Naam:J. de Groot
Datum:09-02-2017
Bericht:De Nachtzuster heeft haar/zijn(?) vinger goed op de pols en ik kijk en lees graag mee met dit schrijven, weliswaar met een soort nachtkijker die speurt naar enige herkenning in de schrijfstijl en vormgeving in/van diens inzendingen.
Nogmaals ik voel nattigheid maar daar weet een nachtzuster wel raad op en mee om te gaan denk ik.



Naam:An Terlouw
Datum:09-02-2017
Bericht:Prachtig. Met een verrassend slot.




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl