nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

(4)
actualiteit (342)
afscheid (15)
algemeen (75)
bedankt (5)
biologie (1)
dieren (22)
discriminatie (8)
drank (6)
economie (13)
eenzaamheid (5)
emoties (20)
ex-liefde (2)
familie (17)
feest (6)
film (6)
filosofie (26)
fotografie (2)
geld (18)
geschiedenis (5)
geweld (8)
heelal (1)
hobby (8)
humor (106)
huwelijk (3)
idool (6)
individu (9)
internet (18)
jaargetijden (7)
kerstmis (13)
kinderen (48)
koningshuis (14)
kunst (5)
landschap (1)
lichaam (8)
liefde (13)
literatuur (29)
maatschappij (104)
mannen (5)
milieu (5)
misdaad (20)
moraal (23)
muziek (14)
natuur (19)
oorlog (9)
ouderen (5)
ouders (14)
overig (16)
overlijden (9)
partner (3)
pesten (6)
politiek (58)
psychologie (29)
rampen (8)
reizen (12)
religie (22)
school (9)
sinterklaas (7)
songtekst (1)
spijt (3)
sport (86)
sterkte (3)
taal (25)
tijd (15)
toneel (2)
vakantie (12)
verdriet (1)
verhuizen (2)
verjaardag (5)
verkeer (17)
voedsel (17)
vriendschap (5)
vrijheid (9)
vrouwen (19)
welzijn (19)
wereld (8)
werk (12)
wetenschap (8)
woede (7)
woonoord (25)
ziekte (28)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: columns

< vorige | alles | volgende >

column (nr. 1162):

Taboo or not taboo

Een favoriet thema is voor mij vrijheid om je mening te uiten. Waar je dat doet, kan uitmaken wat de impact van je schrijfwerk is. Verhalensites zijn een logische plek, maar sinds die schaamteloze manoeuvre om mij censuur op te leggen, loop ik daar op eieren.

Daarentegen lijkt op reünie-achtige sites (Schoolbank bijvoorbeeld) alles te mogen worden geplaatst. In plaats van fictie zijn daar herinneringen aan feitelijke gebeurtenissen. Bezoekers willen geen fantasie, maar anekdotes ophalen en herkennen… Behalve de pesterige schoolbully; die zwijgt liever over zijn aandeel in de herinneringen. En dan is er ineens een verrassende ontboezeming:

Een ex-leerling schreef over een marihuana dealende godsdienstleraar. Vanwege mijn ervaringen met langtenigen, zou ik zoiets niet durven opschrijven! Je hebt zo een proces aan je broek wegens smaad en laster… Aan de andere kant: wat nou, als die man zich dat zo herinnert? Mag je mensen hun herinneringen afpakken? Nou heb ik ook op die bewuste school rondgehangen en van dat handeltje heb ik niets gemerkt. Achteraf snap ik de herkomst van die weeïge geur, die rode Libanon verspreidt. Maar in de buurt van het scheikundelokaal keek je daar niet van op.

Ondanks mijn neiging tot fictie schrijven, heb ik een authentiek schoolbankverhaal: het betreft een collega van die wietdealer, een zekere pater Huppeldepup. Behalve leraar was hij ook - als een soort huisvader - verbonden aan het bijbehorende jongensinternaat. Leerlingen ginnegapten over zijn zorgzame natuur, omdat hij 's avonds de jongetjes in het internaat zo intensief in bed stopte. Laat ik het daar maar op houden… Broekscheurende incidenten zijn er niet voorgevallen, want de leerlingen giechelden er voornamelijk over.

Bij het woord internaat denk je al gauw aan "geen familie" of "ver van de familie". Het is opmerkelijk hoeveel van deze jongens (en hetzelfde geldt ook voor meisjes) rimpelloos door het leven zijn gegaan. Vaak blijken ze het - zonder in familieverband te zijn opgegroeid - ver te hebben geschopt. Het ontberen van die obligate, heilzame familieband had hen klaarblijkelijk niet gehinderd wat leuks van het leven te maken.

Onze maatschappij is doortrokken van politiek correcte beweringen, die ons moeten overtuigen dat het allerbelangrijkste in het leven je familie is. Dat de meeste moorden in familieverband plaatsvinden, wordt dan buiten beschouwing gelaten. In de media is het ook zo'n verplicht nummer, dat er niets boven familie gaat. Historisch gezien, is het daarom interessant dat de families Borgia, De Medici en Plantagenet nogal slordig met hun bloedverwanten omgingen… Met al dat gemoord zorgden ze er in ieder geval voor dat hun families niet te groot werden. Stelt u zich het voordeel eens voor bij het kopen van cadeautjes…

Een uitzondering op het gejubel over familie vormt François Mauriac. Zo'n 63 jaren geleden won hij de Nobelprijs voor Literatuur (1952). In zijn niet zo gemakkelijk te lezen roman "De Adderkluwen" (Le noeud de vipères) fileert hij ongenadig familieleden van de hoofdpersoon. Je moet je als lezer dwingen om de ik-figuur los te zien van de auteur, anders zou je een bloedhekel krijgen aan nog levende Mauriacs. Die schijnen best aardig te zijn. Door de aangrijpende en realistische beschrijving door Mauriac van die kruiperige bloedverwanten, voel je de neiging om de hoofdpersoon te hulp te snellen.

Bizar is, dat deze bij het naderen van zijn levenseinde besloot om zijn herinneringen in een afscheidsbrief neer te zetten (destijds waren er nog geen verhalensites). Hij laat in die laatste brief geen spaan over van de degeneré's met wie hij hetzelfde DNA deelt. Voor wie nog twijfelt aan zijn verachting voor zijn familie… de beschrijving van zijn bloedeigen zoon - weliswaar een bastaard - doet je van dat rotjong walgen. Maar ook de "echte" kinderen en hun moeder kregen een veeg uit de pan wanneer hij hun onbetrouwbare karakters beschrijft.

Dat is wel andere koek dan de schampere opmerkingen die ik wel eens heb opgeschreven over ruggengraatloze lieden. Het specifieke probleem bij familiegedruis is, dat dit onderwerp zich in de sfeer van taboe bevindt. Niettemin een Nobelprijs voor Literatuur waard. Wel een heel andere soort beloning dan de politie op mijn dak krijgen wegens belediging. Ofschoon Mauriacs hele oeuvre wordt geprezen, voert dit boek - stampensvol met beledigingen aan het adres van familieleden - de boventoon.

Een pater, die rode Libanon aan kinderen slijt en een die nadrukkelijk van kinderen houdt, het mag allemaal worden vermeld. Maar blijf met je teksten wel van familie af! Die hysterische overgevoeligheid wordt wellicht geïnspireerd door een merkwaardig taboe in dit tijdsgewricht: schrijven over zekere profeet is levensgevaarlijk. Laat staan kritische tekst, die ook nog wordt verluchtigd met malle tekeningetjes. Zo'n profeetgerelateerde overgevoeligheid wordt ook tentoongespreid door de teerhartigen, die ik op mijn pad tegenkom. Met kritische geluiden over een bloedverwant schend je een taboe.

Vervelend is, dat de grens geleidelijk aan wordt opgerekt. Eerst is men allergisch voor wat je zegt van een familielid, maar vervolgens mag je ook niks zeggen over een vriend of een bekende. Een profeet, die al meer dan 1000 jaar dood is, kan die rol van verwant/bekende ook vervullen. En blijf ook maar van Sinterklaas af. Nota bene een niet bloedverwante suikeroom, waarvan niet vaststaat, dat hij een authentieke persoon is.

Sommige bestaande personen zijn zo geschoffeld, dat elke beschrijving automatisch een onvermijdelijke belediging is. Zij zijn namelijk zelf een belediging voor de mensheid. Is het niet fascinerend wanneer zulke mensen zichzelf herkennen in geschifte personages? Roald Dahl heeft zulke bizarre figuren beschreven, dat je bij het lezen een inlegkruisje nodig hebt om het droog te houden. Je kijkt toch wel uit om gekwetst te melden, dat je jezelf hebt herkend! Schrijven wordt door taboes zoiets als slalommen tussen de lange tenen door.

Ik verzamel ondertussen moed om iets te vertellen over een zekere Peg en Meg. Wacht nog even met beledigd worden, omdat bijvoorbeeld die namen u nu al aan uzelf doen denken. Misschien wordt het een vergelijkend warenonderzoek van tuinkabouters. Wie zal het zeggen?

Het is in alle geval iets van taboo or not taboo!

schrijver

Schrijver: harrem, 22-05-2015



balBiografie van deze schrijver





Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 141 keer bekeken

3/5 sterren met 6 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl