nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

(4)
actualiteit (342)
afscheid (15)
algemeen (75)
bedankt (5)
biologie (1)
dieren (22)
discriminatie (8)
drank (6)
economie (13)
eenzaamheid (5)
emoties (20)
ex-liefde (2)
familie (17)
feest (6)
film (6)
filosofie (26)
fotografie (2)
geld (18)
geschiedenis (5)
geweld (8)
heelal (1)
hobby (8)
humor (106)
huwelijk (3)
idool (6)
individu (9)
internet (18)
jaargetijden (7)
kerstmis (13)
kinderen (48)
koningshuis (14)
kunst (5)
landschap (1)
lichaam (8)
liefde (13)
literatuur (29)
maatschappij (104)
mannen (5)
milieu (5)
misdaad (20)
moraal (23)
muziek (14)
natuur (19)
oorlog (9)
ouderen (5)
ouders (14)
overig (16)
overlijden (9)
partner (3)
pesten (6)
politiek (58)
psychologie (29)
rampen (8)
reizen (12)
religie (22)
school (9)
sinterklaas (7)
songtekst (1)
spijt (3)
sport (86)
sterkte (3)
taal (25)
tijd (15)
toneel (2)
vakantie (12)
verdriet (1)
verhuizen (2)
verjaardag (5)
verkeer (17)
voedsel (17)
vriendschap (5)
vrijheid (9)
vrouwen (19)
welzijn (19)
wereld (8)
werk (12)
wetenschap (8)
woede (7)
woonoord (25)
ziekte (28)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: columns

< vorige | alles | volgende >

column (nr. 1180):

De vleespotten van Egypte

In tv-praatprogramma's mag politicologe Monique Samuel niet ontbreken. Ongeacht welk item aan de orde is, slaagt ze er steeds in vrouwenemancipatie en lesbopower aan de orde te stellen.
Zij riep Egyptische sferen op met een buikdansje op tafel bij Paul en Witteman, haar belangwekkendste prestatie tot nu toe. Als verslaggeefster in tv-reportages verraste zij met de mededeling, dat er lesbiennes in Egypte leven.
De grondtoon van haar boodschap is dat “homosuelen” het moeilijk hebben in dat land. Klapstuk was haar transformatie in een jongen (Mounir), waarmee ze bij Eva Jinek die moeilijke situatie illustreerde. Die uitzending heb ik gemist (nou ja), maar ik werd door al dan niet verhitte commentaren in de media aardig bijgepraat.

Door al die commotie herinnerde ik mij, dat een paar jaar geleden omroep Llink (inmiddels ter ziele) ook een tv-reportage maakte in Egypte. Daarbij werd er een prachtdoel gepromoot. Ondanks dat de Koran aanmoedigt om goed te doen, worden dubbelgehandicapte kinderen in die contreien genadeloos aan hun lot overgelaten. Llink maakte opnames van een menslievend project, dat die stakkers zou gaan opvangen. Dat brengt kijkers er doorgaans toe om in de geldbuidel te tasten. Lovenswaardig, maar enkele kritische kanttekeningen zijn op hun plaats.

Doneren vergt vertrouwen in de haalbaarheid van een project. Een zwak punt hier was, dat de reportage niets concreets toonde. Meer dan die bak zand zagen we niet plus een Nederlandse mevrouw, die met weidse gebaren uitlegde “dat op plek zus dit en in hoek zo dat kwam”. Tot onze schrik waren we bijna live getuige ervan dat er achter haar rug een gehandicapt jongetje leek te worden platgereden. Mevrouw was zo druk bezig met zichzelf en de camera, dat ze niet op hem en de af- en aanrijdende trucks lette. Je zou wat menselijker betrokkenheid verwachten… Onze zorg bleek een week later terecht (zie mijn korte verhaal “Klatsj!”).

Groeiende terughoudendheid om te doneren wordt beïnvloed door het aan de strijkstok blijven hangen van onze gulle gaven. Centjes kwamen te vaak niet op de veronderstelde plaats terecht. Maar er is nog een aspect, waar je zo gauw niet bij stilstaat:

Er zijn goede doelen, die totaal niets uithalen! Niet doordat de betrokkenen geld in hun zak steken, maar gewoon door onvermogen en onkunde. Aan zoiets gênants wordt nauwelijks ruchtbaarheid gegeven, dus ogenschijnlijk gaat het een hele tijd goed. Realiteit blijft niettemin, dat sommige instanties hun eigen project niet aankunnen. Een aangrijpend voorbeeld is de goed bedoelde, maar stuntelige opvang van mishandelde circusdieren ergens in ons land. Die belandden bij hun redding van de regen in de drup. Professionelere organisaties hebben die stumperds onlangs net op het nippertje uit drassige Friese weiden gehaald.

Mijn donatiegedrag werd ook afgeremd na de inzamelingsactie voor slachtoffers van overstromingen in Pakistan. Geld en goederen kwamen weliswaar aan, maar de christenen onder de slachtoffers werden uitgesloten van hulp… Een kleine denkpauze voordat ik doneer, is inmiddels standaard.

Terug naar onze Moeder Teresa v 2.0, die in de vleselijke verpakking zat van… Peg. Die naam is - geloof ik - wel eens meer gevallen. Zij is een geprononceerde lesbienne of minder diplomatiek: een potige pot.
Om boze langtenigen te bedaren het volgende: ik val de beoefenaars van de damesliefde hartgrondig bij. Vrij naar Kennedy zeg ik altijd: Auch ich bin eine Lesbo. Ik beschouw mezelf als een struise pot, die toevallig in een iel mannenlijf zit.

Peg had het risico onderkend, dat ze kon worden gestenigd door de dorpsbewoners als bekend werd welke richting zij aanhing. Monique Samuels' sombere kijk op de Egyptische tolerantie is terecht. Peg is daarom als de sodemieter getrouwd met een Egyptische man, die 15 tot 20 jaar jonger was. Ach, ware liefde kent geen leeftijdsgrenzen… of?

Zonder mij in een lesbisch mijnenveld te wagen, plaats ik kanttekeningen bij dat project en Peg's handel en wandel. Ik herinner mij dat ze handig was met public relations. Ook, dat zij niets doet zonder vooropgesteld doel, dat in haar verborgen agenda staat. Voorheen was ze in Nederland verlekkerd op een Egyptische dame, die zij ook meermalen naar haar thuisland vergezelde. Ze was zelfs Arabisch gaan leren, zij het op haar eigen klungelige manier. Het gaat ons niet aan, maar het valt gewoon op als iemand ineens de lesbo'ot mist.

Een eerder ambitieus project van haar was een manege voor alternatief paardrijden. Iets vaags als lesbisch draven of potteus galopperen of zo. Haar spectaculairste project was: kinderen ritselen. Biologische obstakels omzeilde ze door met haar toenmalige vriendin Meg fertiliteitsklinieken te bezoeken. Die naam dook volgens mij wel eens vaker op. Omdat toentertijd lesbiennes òf niet werden geholpen òf onderaan de wachtlijst belandden, bedacht Peg een creatieve oplossing. Er werd in het alternatieve zwartzaadcircuit geshopt. Daarover zijn adembenemende thrillers te schrijven. Een stap in die richting werd echter door overheidsinstanties dwarsgezeten. En dat betrof geen Oezbeekse of andere Buitengebiedse autoriteiten, die in hun landen censuur doodnormaal vinden.

De Llink-rapportage was geen kijkcijferkanon, maar had een esthetisch pre: er werd niet gebuikdanst. Peg heeft het tv-kijkerspubliek wel vermaakt met enkele staaltjes drogredeneringen. Haar PR was weer uitstekend, maar een insider kon meteen zien, dat er nogal wat niet klopte aan haar beweringen. Het griezelige was, dat het voor de buitenstaander aannemelijk klonk.

Dat vraagt om anekdotes. Peg is namelijk veel meer dan de “running gag” die in de afgelopen periode in diverse stukjes passeerde. Maar ik merk nu, dat ik de mijzelf opgelegde limiet van duizend woorden begin te naderen. Peg's inspirerende leven kan u een ontspannen moment bezorgen; alleen nu even niet. Maar dat gaat ze zeker doen in komende korte verhalen.

NB. De geleende titel werd een paar duizend jaar voordat ik mijn stukje schreef, door een andere Heer iemand ingefluisterd (cit.: Exodus hoofdstuk 16, vers 3).

schrijver

Schrijver: harrem, 11-07-2015



balBiografie van deze schrijver





Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 133 keer bekeken

4/5 sterren met 3 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:harrem
Datum:11-07-2015
Bericht:Ad J.R. : Zeker heb ik je hartenkreet gelezen. En becommentarieerd; kijk maar na. Ik gaf toen aan, dat ik toevallig met een verwant onderwerp bezig was, waardoor het erop zou kunnen lijken dat ik aan het plagiëren was. Het is frappant, dat we kennelijk dezelfde rare dingen zien, ofschoon “mijn” Peg meer van de pot is gerukt dan de toch wel aandoenlijke Monique.

Altijd een feest die teksten van jou...



Naam:Joanan Rutgers
Datum:11-07-2015
Bericht:Toen Monique Samuel in Amerika vertoefde, heb ik met haar gemaild, maar ze hield zich op de vlakte. Ik ben geen Eva Jinek, snap je, noch een Freek Vonk, die de Albert Heijn heeft veroverd en iedere dag een T-Rex verorbert. Monique zit midden in een zware identiteitscrisis en haar verkleedpartijtje is maar een oppervlakkig uitwasje.
Mijn hartenkreet 'Mounir Samuel' niet gelezen? Leuk hoe je de 'vleespotten' een herinterpretatie geeft. Monique gaat onbewust zo aangepast ver in haar loyaliteit aan haar Egyptische familie, dat ze als man terug wil keren om hun vaststaande vooroordelen over homoseksualiteit niet te shockeren. Die familie schijnt haar ineens weer te accepteren, omdat die familieleden nu denken, dat ze altijd een man is geweest. Ze verloochent daarmee haar ware, homoseksuele aard, omdat ze in feite een praktiserende heteroseksueel speelt! Nee, geef mij dan Oscar Wilde maar, die echt zichzelf bleef!...




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl