nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Categorieën:

(4)
actualiteit (343)
afscheid (15)
algemeen (75)
bedankt (5)
biologie (1)
dieren (22)
discriminatie (8)
drank (6)
economie (13)
eenzaamheid (5)
emoties (20)
ex-liefde (2)
familie (17)
feest (6)
film (6)
filosofie (26)
fotografie (2)
geld (18)
geschiedenis (5)
geweld (8)
heelal (1)
hobby (8)
humor (106)
huwelijk (3)
idool (6)
individu (9)
internet (18)
jaargetijden (7)
kerstmis (13)
kinderen (48)
koningshuis (14)
kunst (5)
landschap (1)
lichaam (8)
liefde (13)
literatuur (29)
maatschappij (104)
mannen (5)
milieu (5)
misdaad (20)
moraal (23)
muziek (14)
natuur (19)
oorlog (9)
ouderen (5)
ouders (14)
overig (16)
overlijden (9)
partner (3)
pesten (6)
politiek (58)
psychologie (29)
rampen (8)
reizen (12)
religie (22)
school (9)
sinterklaas (7)
songtekst (1)
spijt (3)
sport (86)
sterkte (3)
taal (25)
tijd (15)
toneel (2)
vakantie (12)
verdriet (1)
verhuizen (2)
verjaardag (5)
verkeer (17)
voedsel (17)
vriendschap (5)
vrijheid (9)
vrouwen (19)
welzijn (19)
wereld (8)
werk (12)
wetenschap (8)
woede (7)
woonoord (25)
ziekte (28)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: columns

< vorige | alles | volgende >

column (nr. 1196):

De (on)zin van aangifte doen

Het justitiële apparaat ligt onder vuur vanwege het niet in behandeling nemen van aanklachten. Dit is niet nieuw. Bijna spreekwoordelijk is, dat geen mens nog gelooft dat aangifte van diefstal van zijn fiets zin heeft. Ondertussen blijft de politie het publiek aanmoedigen aangifte te blijven doen "want zonder dat kunnen wij niets beginnen”. En zo is het (vicieuze) cirkeltje rondgebreid.

Levensbedreigende agressie is natuurlijk andere koek. Er is veel ophef in de media over de recente moord op een verpleegster. Met haar aangiften (t.w. doodsbedreigingen) werd niets gedaan. Ik ben de tel kwijt, maar dit is een herhaling van eerdere “incidenten”.
Er zit trouwens een nare bijsmaak aan die media-aandacht. Plichtmatig besteedde men aandacht aan die andere moorden, maar bij deze laatste stonden de media hijgerig vooraan. Zou het er mee te maken kunnen hebben, dat het laatste slachtoffer zo'n aantrekkelijke vrouw was? Dat zal ongetwijfeld verontwaardigd worden ontkend, maar de feiten liegen er niet om: die eerder vermoorde jonge vrouwen waren niet even uitgesproken "lookers".

In de nieuws- en amusementsprogramma's parachuteerden de deskundologen zichzelf! "John van" en "Peter R" waren niet van het tv-scherm af te slaan. Zij "hooverden" van het ene naar het andere programma. Alleen daarom al had ik geen zin in dit onderwerp, maar u weet hoe dat gaat… Hunkerend naar wijsheid klampt ongetwijfeld iemand mij eens aan met de smeekbede: "Verklaar ons dat gehannes, Sensei!". Zuchtend geef ik toe.

Er is een ontnuchterende verklaring, mits je die aangifteprocedure doorhebt. Een betrouwbare ervaringsdeskundige, die daarmee bekend is, ken ik toevallig: ikzelf. Het is bekend, dat ik verdachte ben in een zaak wegens smaad en laster op het internet. Op grond van mijn ervaringen met onze kloeke wetshandhavers breek ik een lans voor hen. Ik heb aan den lijve ondervonden, dat een aanklacht wel degelijk in behandeling wordt genomen. Men kan zich daarbij afvragen of er niet beter moet worden gelet op het debiliteitsgehalte van de aanklacht. Maar soit, een kniesoor die daar op let. Het bewijs, dat de rechtsgang zijn loop gaat, is er.

Terecht zult u opmerken, dat het ook niet niks is, wat ik heb uitgevreten: met cynische humor de openbare orde bedreigen, met kwinkslagen de wereldvrede in gevaar brengen en… als ik tijd over heb ook nog eens ruggengraatloze huichelaars en valse vruchten beledigen. Dat laatste gebeurde door hen ruggengraatloze huichelaars en valse vruchten te noemen. Let op de fijne nuance: kennelijk mogen ze dat zijn als ik hen maar niet zo noem of aanduid…

In het beklaagdenbankje hoor je rondzoemen dat de aangeefster een lichtgeraakte medewerkster van het Openbaar Ministerie is. "Aha!", zult u zeggen "dan weten we nu hoe de vork in de steel steekt". Gaat u niet te snel…

Als leek op het gebied van de juristerij let ik meer op feiten, dan op wetten. Daarom staat mij een scherp beeld voor ogen van de langtenigen, die zich gekwetst voelen. Moraaldeficiëntie en een chronisch tekort aan humor hebben hen gevormd tot wie ze zijn. Er zat zoiets al enige tijd aan te komen. Voor dit akkefietje heb ik advies gevraagd bij liefst drie strafadvocaten. Die opvallend kordate aanpak van de politie bleek niet in hun alledaagse praktijk voor te komen. Want hoe komt een aanklacht regulier binnen? Dat doen u en ik en wij allemaal via een politiebureau. Zelfs in de wetenschap, dat wanneer u daar met een bebloede kop en een blauw oog aan de balie verschijnt, uw aangifte ergens komt liggen te verstoffen. Wij kennen geen alternatief.

Bij het aangifte doen op een politiebureau moet je incalculeren, dat dit niet de meest effectieve manier is. Een van die advocaten zei onomwonden: "Die aangifte is gedaan door iemand die de weg weet".
Maar welke leek kent “de weg”? Op een alternatieve route gaat zo'n baliemedewerker u echt niet spontaan attenderen. Uw aanklacht via het Openbaar Ministerie laten lopen, betekent minder klandizie voor hem. Maar waarschijnlijk kent die beambte die alternatieve weg niet eens!

Het aantal personen achter die aangifte is dus beperkt. Kanshebbers: een officier van justitie, idem-in-opleiding of een gefrustreerde, overijverige tikgeit. Ziet u het al voor u? Die troela ziet de hele dag aangifteformulieren passeren. Aangeslagen door mijn vreselijke publicaties denkt ze wraakzuchtig: "Kom, laat ik er ook eens eentje invullen”.
Ik hoorde boze tongen zelfs beweren, dat een aanklager zijn sexretaresse ter wille is geweest. Nadat zij eerst hem ter wille was; aldus nog bozere tongen. Ik trap hier op de rem, want op een volgende aanklacht wegens humor zit ik niet te wachten.

Daarom laat ik aanwijzingen buiten beschouwing, dat aangeefster een relatie onderhoudt met de politieman, die mij telefonisch intimideerde. Niet gehinderd door het bestaan van een grondwet sommeerde hij mij publicaties van het internet af te halen. Een dagje zonder grondwet? Censuur moet kunnen zo af en toe.

Pater Fellatius, mijn biechtvader, kan goed relativeren. Volgens hem is dit gedoe net zoiets als werken bij Douwe Egberts. Of Van Nelle. Werknemers mogen koffie, thee en pruimtabak met korting meenemen. Een keer in de zoveel tijd zelfs gratis. Het Openbaar Ministerie is in zeker opzicht gewoon een bedrijf. Een privé-ritje met de dienstauto zal heus wel eens een keer plaatsvinden. Maar mag een medewerkster voor een privé-kwestie een blik rechercheurs opentrekken?
Maar wat zeur ik; je zult toch in Kazachstan, Bangladesh of andere ruigere streken wonen, waar het privé-gebruik van politiediensten de normaalste zaak van de wereld is.

Het Wetboek van Strafrecht (artikel 188) stelt valse aangifte strafbaar. Deze rancuneuze aangifte lijkt een privé-belang te dienen, waarvoor openbare middelen worden ingezet. Dit schurkt dicht tegen ambtsmisbruik en een wetsovertredinkje aan. Maar terug naar de kwestie of er wel of niet met aangiftes iets wordt gedaan. Dit bizarre voorbeeld geeft de onthutsende uitslag: nou en of!

Conclusie: behandeling gebeurt selectief. Wie dichter bij het vuur zit, zit warmer. Dat er verschillende kanalen bestaan, is menig burger onbekend. Er lijkt sprake van rechtsongelijkheid als je geen lid van de club bent.

schrijver

Schrijver: harrem, 18-08-2015



balBiografie van deze schrijver





Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 137 keer bekeken

4/5 sterren met 6 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl