tabblad: dagcolumn

Lees de laatste column over de actualiteit
< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde dagcolumn (nr. 1801):

Vertrouwen...

Vorig jaar eind maart, begin april (ik weet écht niet meer exact wanneer) heb ik een auto-ongeluk op de A28 gehad. Een ongeluk met behoorlijk, verregaande lichamelijke klachten én gevolgen. Mijn rug voel ik tot op de dag van vandaag nog…
Enfin, ik heb de klap overleefd en ben daar nog altijd dankbaar voor. Mijn dierbare Twingo echter heeft de klap niet overleefd en kreeg het stempel total loss opgedrukt. Na eerst afgesleept te zijn naar een bergingsbedrijf in Assen kwam de Twingo via een omweg bij een allervriendelijkste dealer in Hoogeveen terecht. Toevalligerwijs had de man een Civic staan in een perfecte staat die ik voor een prikkie handjeklap mocht overnemen. Inclusief APK. Misschien waren het zijn blauwe ogen, zijn vriendelijke stem of zijn begrip voor mijn emotionele toestand (het ongeluk had er behoorlijk ingehakt…), ik weet het niet, maar ik vertrouwde hem volledig. Zo ook mijn moeder, die mee ging om de auto (de Civic) op te halen.

De afspraak was dat hij de Twingo zou vernietigen zodat ik daar geen omkijken naar had. Mijn ex-man heeft de Twingo leeggehaald zodat ik niet meer geconfronteerd zou worden met het “wrak”. Ik reed achter mijn moeder aan richting huis, in de Civic. Een Civic is geen Twingo. In geen enkel opzicht. Maar waar ik het meest moeite mee had/heb is de lage zit; alsof je met je kont aan de grond zit, zoiets. Enfin, ik mocht niet klagen: ik had voor een prikkie een andere auto en ach, wie weet zou het wennen…

Wennen deed het echter niet. De hele wereld kon het een pracht van een auto vinden: ik vond (vind!) er geen donder aan.

Ergens in februari van dit jaar kreeg ik opeens bericht van het RDW. Mijn Twingo was bekeurd… Ik sloeg stijl achterover! Bekeurd?? Hoezo bekeurd: mijn Twingo zou vernietigd worden!
Nadat ik het RDW schriftelijk had laten weten hoe de vork in de steel zat én na het opzoeken van alle papieren, bleek dat ik kenteken deel III van de Civic niet in mijn bezit had en dat ik alle papieren van de Twingo nog wel in mijn bezit had; ze lagen keurig onder de kentekenbewijzen deel I en deel II van de Civic in het dashboardkastje… Ik begreep er geen snars van en heb de o zo vriendelijke dealer een aangetekende brief gestuurd.

Vervolgens moest ik wachten op een reactie… Die kwam goed twee maanden later. In totaal ruim een jaar ná de aankoop van de Civic. Een onbekend nummer belde en ik nam op. Hij maakte zich kenbaar en vroeg meteen om geld. Om geld? Jazeker… Hij wilde geld zien. En snel ook anders deed hij aangifte van verduistering. Nou ja! Het moest niet gekker worden!
Toen ik hem confronteerde met de Twingo zei hij doodleuk dat hij daar niks meer mee te maken had. Hij moest de auto voor mij verkopen, ik was in gebreke gebleven door de kentekenpapieren niet aan hem te overhandigen en van het feit dat mijn moeder bij het gesprek van de vernietiging van de Twingo was geweest, wist hij niks meer van.

Ik voelde me zó genaaid! Voelde? Ik voel me nog steeds genaaid! Oké, ik ben zelf verantwoordelijk voor het feit dat ik de papieren niet heb gecheckt tijdens het ophalen van de Civic. Ik heb de man vertrouwd. Waarom hij nu naar ruim een jaar opeens weer in de lucht komt én vraagt om geld, is mij een raadsel. Ik rij inmiddels al ruim een jaar in de Civic; waarom kwam hij na een maand ná de verkoop niet in de lucht? Waarom reageerde hij niet meteen ná mijn aangetekende brief?

Allemaal vragen waar ik mee zit en waar niemand mij antwoord op kan geven. Sterker nog: op basis van het doen van een half verhaal wil de politie geen aangifte opnemen, een aangifte van oplichting. Terwijl het daar wel naar riekt, aldus een medewerkster van het RDW.

Ik bén opgelicht. Deze man wist willens en wetens dat ik kapot was van het ongeluk. Hij heeft willens en wetens op mij ingepraat, mijn vertrouwen gewonnen. En niet alleen mijn vertrouwen: ook die van mijn moeder. Bizar… Bizar dat er zulke mensen bestaan op deze wereld. Mensen die een slaatje willen slaan uit het leed, verdriet, van een ander. Want zo zie ik het.
En ik? Ik kan mezelf wel voor m’n kop slaan dat ik zo goed van vertrouwen ben geweest. Dankzij dit vertrouwen zit ik in dit schuitje.

Schrijver: Jessica Poel, 23-05-2012

poel.jessicahotmail.com


Geplaatst in de categorie: moraal

Deze inzending is 48 keer bekeken

Beoordeling: 9.22	4 5 6 7 8 9 10	Aantal stemmen: 9
(Klik op een cijfer om je stem uit te brengen)

Print   |   E-kaart   |  

Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:	Joanan Rutgers
Datum:	23-05-2012
Bericht:	Daarom ben ik blij dat ik geen auto heb, nog meer stress en geldfrustratie, terwijl de moderne tijd al genoeg onnodige sores oplevert. Die slapjanus, die jou heeft opgelicht, moet zich kapot schamen om zo'n aardige vrouw als jou financieel uit te kleden!

Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)