Boer Zoekt Stamppotje
Bij bekijken van Boer Zoekt Vrouw, valt op, dat het boerenleven nog steeds een romantisch ideaal lijkt. Achter begerige blikken van geselecteerde vrouwelijke kandidaten, door cameramensen onder elkaar ‘slachtvlees’ genoemd, ziet de kijker ansichtkaarten van landlevens. De geur van stront, pis, en het bloed van pas geslachte varkens valt daarbuiten.
Ook terreur van walgelijk vroeg opstaan elke dag, en zelden een vrije dag, vallen buiten de belangstelling. Wel blikkeren de ogen van de vrouwen, likken de boerenzonen begerig hun droge lippen, en stoomt de stamppot op de ruw geschuurde, houten tafel in een verpletterend grote woonkeuken, waar het aanrecht op maat lijkt voor de toekomstige echtgenotes, die er later levenslang vaak tegenaan hangen om het zware bestaan te verlichten van schrandere, en altijd recht door zee geboende boerenkerels.
Echte mannen, die zich verbonden voelen met aarde, vettige zeeklei, of arm zand, dat in naden van grote tractorzolen van werkschoenen altijd smerige strepen op de pas gewassen keukenvloer trekt, waarbij vrouwlief straks haar schouders uit het boerenschort rukt om verbijstering te uiten over de lompheid van haar stoere boer in een leven met mekkerende geiten, krijsende biggen, en traag herkauwende koeien in een broeierig warme stal met geuren van koeienplakkaten en verse urine, die in smalle, stenen goten wordt afgevoerd, maar net zo vaak de hele vloer blank zet.
In de nacht zal de uitverkoren, licht stadse vrouw, in blote en uitdagende nachtkleding gehuld, samen met haar uitverkoren boer, af en toe kraaien van plezier, voordat het gevederde beest zelf bij het eerste daglicht, iedereen en alles wakker kakelt, alsof het boerenleven elke dag de poort naar het paradijs biedt. Kortom, het televisieprogramma ‘Boer Zoekt Vrouw’ toont ons een stripverhaal met bordkartonnen poppetjes, die in frisse weilanden, geurende hooibergen, om elkaar heen stuntelen, onder opgewonden kreetjes en brutale vragen van Tutje Hola Servies Jaspers.
Niets blijft ons bespaard van beelden van met vet spek doortrokken boerenlevens, waar de eenzame en vaak zwijgende, jonge boerenbonk, die op school goed was in spreekbeurten, onder het oog van smachtende kijkers, zijn behoefte aan lichamelijk samenzijn met een vrouw, die liefst opwaaiende zomerjurken draagt, mag verbergen onder holle frasen over goed karakter, en de kracht om tegenstribbelende geiten achter hun eigen berg keutels te werpen.
Hierna ga ik haastig lezen in nieuw boek ‘Van Het Erf Af’, waarin portretten van vrouwen, die ooit het ouderlijke boerenbedrijf ontvluchtten voor meer afwisselend stads leven.

Schrijver: Len Cornelis, 15-05-2012
Deze inzending is 262 keer bekeken
|
Beoordeling: 8.41 |
|
Aantal stemmen: 27 |
|
(Klik op een cijfer om je stem uit te brengen) |

Er zijn 5 reacties op deze inzending:
| Naam: | Ivan Grud |
| Datum: | 18-05-2012 |
| Emailadres: | grud-ivan hotmail.ph |
| Bericht: | Wat een verademing deze column, ik ben weer helemaal bij, blij bij, dat wil dus zeggen dat ik hier in de Philippines er van gevrijwaard ben, maar humor is het, toppie Len. |

|
| Naam: | J.de Groot |
| Datum: | 15-05-2012 |
| Emailadres: | joke190411 telfort.nl |
| Bericht: | Len, dit is nu een heel leuke/goede column,
de humor spat er vanaf, en ja dat mag humor!
Zou je haast vergeten.
Maar ik denk dat je de makers van het programma op een idee zou kunnen hebben gebracht....
Boerinnen op zoek naar de stadse ToyBoy!
Voor wie niet weet dat ze een eigen servies op de markt heeft gebracht zie ook,
Trutjes Servies van Len Cornelis van; 23-11-2010!
Aanrader.... |

|
| Naam: | Len Cornelis |
| Datum: | 15-05-2012 |
| Bericht: | Joanan, gaat mij niet om 'superlieve vrouwen' te katten. Wel om Jaspers als interviewer en propgandist van haar eigen servies. Deze rollen van haar vind ik minder sterk. In het gewone leven is Yvon vast een schatje. Inderdaad, boeren leven vaak in een isolement. Maar of zo'n programma daar veel aan verandert? |

|
| Naam: | Monique Methorst |
| Datum: | 15-05-2012 |
| Emailadres: | moi636 yahoo.com |
| Bericht: | Whhahaahaha prachtig! |

|
| Naam: | Joanan Rutgers |
| Datum: | 15-05-2012 |
| Bericht: | Je schetst zeer nauwkeurig de wrange werkelijkheid van het boerenleven en je hebt gelijk, het is een bar bestaan, maar voor sommigen is dat niet zo en zien ze er de charme van in en gelukkig maar, want zonder de boeren zouden de voedselketens ineenstorten.
Het is overigens heel zielig om te zien hoe al die wat wereldvreemde boeren smeken om een maatje. Door de onhandigheid van hen zit je al gauw op leedvermaak en dat is een kwalijke zaak. Lachen wij hen uit of verzinken wij in medelijden met hen? Beide is absurd.
Toch vind ik het mooi dat deze minderheidsgroep aandacht krijgt, want er zijn velen van hen die er echt onderdoor gaan, terwijl ze stuk voor stuk meer geluk in hun leven waard zijn.
Dat je Yvon Jaspers een 'Tutje Hola Servies' noemt, vind ik uiterst onterecht en onbeleefd, want zij bedoelt vooral die eenzame boeren uit hun isolement te halen en dan siert het je niet om haar ordinair en onnadenkend te katten! Je kunt niet echt tegen superlieve vrouwen hé? |

|
Geef je reactie op deze inzending: