...je beste vriend.
We reden met ons viertjes nét de A28 af Assen binnen en waren bijna op de plek van bestemming toen opeens een motorrijder ons inhaalde of nou ja: naast ons kwam rijden. Slik… Politie! Of we even aan de kant wilde gaan. De bestuurder van de auto, een lieve vriend van mij, vermoedde dat het te maken had met het seinen; dit had hij gedaan vanwege het feit dat de verlichting van de motorrijders (het waren er namelijk twee) zijn ogen verblinden.
Enfin, ik dacht dat het kwam omdat ik zonder gordel om achter in de auto zat. We vreesden met grote vreze: dit avontuur zou uitdraaien op een bekeuring!
De auto werd keurig aan de kant gezet, het grote wachten was op de vraag waarom… ‘Waarom seinde u met uw lichten, meneer?’ waarmee meteen onze vraag werd beantwoord.
Enfin, het verhaal werd uitgelegd en verbazingwekkend genoeg mochten we doorrijden mét de mededeling dat ze er naar gingen kijken; het kon niet zo zijn dat ze automobilisten verblindden met hun verlichting. Ik lag in een stuip van het lachen! Met een grijns werd de auto gestart en gedurende de rest van de avond waren we onder de indruk van dit knap staaltje werk van onze bestuurder.
De politie is je beste vriend, toch? Hoewel ik in een relatie heb gezeten met een man die werkzaam is/was bij de politie waardoor ik eigenlijk een andere mening zou moeten zijn toegedaan, is het in mijn ogen nog steeds waar. Hier en daar een rotte appel in de mand maakt nog niet dat ik heel het politiekorps over één kam ga scheren.
Maar toch… Het is wel net alsof “men” het vertrouwen een beetje kwijt is. Waarom weet ik niet exact. Ik kan me voorstellen dat, als je tig keer een bekeuring krijgt, je daar niet vrolijker van wordt.
Aan de andere kant ben je zelf verantwoordelijk: jij rijdt te hard. Ook kan ik het me voorstellen dat als je aangifte doet van diefstal en er gebeurt niks concreets (voor jouw gevoel) dat je er even klaar mee bent. Maar, de mannen en vrouwen doen nog altijd gewoon hun werk. Ik ken agenten die heel eenvoudig collega’s door laten rijden terwijl ze toch echt een bekeuring verdienden omdat ze te hard reden. Niet eerlijk? Tja, misschien niet, aan de andere kant: niet alleen collega’s van de politie houden elkaar het hand boven het hoofd. Toch?
Het vertrouwen hebben en houden in de politie is soms lastig… Zeker naar aanleiding van dat verhaal van de agent die een meisje van het leven beroofde: mijn oudste dochter was naar aanleiding van die berichtgeving écht van slag. Per slot van rekening zetten wij de politie op een voetstuk omdat de politie je helpt en omdat je altijd bij de politie kunt aankloppen als er zich een probleem voordoet waardoor je ze nodig bent. Echter, naar aanleiding van dit verhaal stond menig huishouden toch even versteld! Hoewel het natuurlijk éxtra aandacht trekt als het zoals in dit geval om een agent gaat. Was het een putjesschepper (of wat dan ook) geweest, dan was er niet zoveel ophef geweest. Begrijp me niet verkeerd: het vergrijp wordt er niet minder afschuwelijk door!
De dames en heren van de politie hebben een naam hoog te houden en iedere misstap wordt extra uitvergroot omdat dit in Nederland zo werkt. Hier en daar een rotte appel maakt dat ze meteen in een kwaad daglicht staan. Eenmaal een stempel, altijd een stempel want zo werkt dat. In mijn ogen erg jammer want gelukkig ken ik voldoende mensen die bij de politie werken omdat hun hart daar ligt. En niet omdat ze misbruik willen maken van hun functie, hun machtspositie.
Schrijver: Jessica Poel, 07-12-2011
poel.jessica
hotmail.com
Deze inzending is 179 keer bekeken
|
Beoordeling: 6.89 |
|
Aantal stemmen: 18 |
|
(Klik op een cijfer om je stem uit te brengen) |
Er is 1 reactie op deze inzending:
| Naam: | mireille buisman |
| Datum: | 07-12-2011 |
| Bericht: | datzelfde geldt ook voor de militairen! als die iets doen wat niet door de beugel kan, komt dat luid en duidelijk in de media terwijl als de "gemiddelde" buurman/vrouw dat zou hebben gedaan dan hoor je er zo goed als niets over... |
|
Geef je reactie op deze inzending:
vertel het door
Dagelijkse dagcolumn:
Print
E-kaart