categorie: jaargetijden

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde dagcolumn (nr. 21):

Vermist: de zon...!!

Ik verwacht ieder moment de pepernoten weer in de schappen. In de veronderstelling dat onze eens zo lieve weergod een foutje heeft gemaakt en de zomermaanden heeft overgeslagen. Want volgens mij is het nu eind oktober. Volop herfst! Okay, ik weet dat de kinderen net zes weken zomervakantie hebben gehad, ik weet ook dat het nog geen herfst kan zijn want er hangen nog nét teveel bladeren aan de bomen, maar toch: iemand hierboven is vreselijk in de war.

Hoorde ik voor een paar weken terug dat iemand naar het programma vermist wilde stappen, omdat de zon al weken – ik hou het liever op maanden - zoek is; mijn zegen heeft hij of zij. Neem een foto mee, want ik kan me voorstellen dat de presentator geen idee meer heeft wie of wat de zon is. Ter verduidelijking voor jou als lezer: het is dat ronde, gele bolletje dat normaliter behoort te schijnen om deze tijd van het jaar. Sterker nog, we moeten em vervloeken vanwege de hitte!

Dát is misschien wel de reden! Kom op, hoe vaak hebben wij de zon uitgefoeterd en tegen elkaar gezegd: nou, nou, het mag wel ff wat minder warm zijn; ik kom nergens meer aan toe en bij de minste of geringste inspanning sijpelt het zweet tussen m’n bilnaad door. Jahaa, let maar op: de zon voelt zich giga tekort gedaan…

Okay, om meteen helemaal te verdwijnen, is het andere uiterste, maar goed ik kan het me voorstellen. Als je continu te horen krijgt dat je het niet goed doet, dan verdwijn je het liefst naar de achtergrond.

Ik overdrijf… En niet zo’n klein beetje ook. Maar zou het niet fijn zijn om nú de zon terug te kunnen toveren wetende dat hij of zij daar naar zou luisteren? Om met elkaar de handen inéén te slaan en de zon te smeken met spoed terug te komen? Om nu nog ff lekker tot een uurtje of weet-ik-veel hoe laat in de tuin te kunnen zitten, genietend van een lekker koud pilsje, een gekoeld glas rosé of een glaasje fris? Mét een knetterend vuurtje in je nabijheid en de nog gloeiende kolen van de barbecue op de achtergrond?

Ja, dat zou heel fijn zijn… Maar helaas, zo werkt het niet. Ik heb een donkerbruin vermoeden – een kleintje, hoor - dat er helemaal niemand is die iets kan doen aan deze herfstachtige situatie. Het klimaat verandert, dat is een feit. We springen van een heerlijke, ijskoude winter en een gigantisch lekker én warm voorjaar naar de herfst. Die duurt tot de winter zijn intrede weer doet. Zucht… Snif… Snotter…

Lieve, lieve zon... Ik mis je!!

Schrijver: Jessica Poel, 07-09-2011

poel.jessicahotmail.com

Deze inzending is 238 keer bekeken

Beoordeling: 7.83	4 5 6 7 8 9 10	Aantal stemmen: 23
(Klik op een cijfer om je stem uit te brengen)

Print   |   E-kaart   |  

Er zijn 3 reacties op deze inzending:

Naam:	Rianne...
Datum:	12-09-2011
Bericht:	We zeuren eigenlijk ook wel heel veel over de regen... vind die dat wel leuk dan dat we zeuren? Want die komt elke keer weer om de hoek kijken :( Ik ga met je mee smeken om de zon!!! En dan beloof ik niet meer te zeuren!! ;)

Naam:	harrie
Datum:	07-09-2011
Bericht:	Jij hebt de zon in je hart waarmee je iedereen in je omgeving kunt verwarmen, geniet ervan.

Naam:	Joanan Rutgers
Datum:	07-09-2011
Bericht:	Hebben wij de zon verlaten of heeft de zon ons verlaten? Het effect is even desastreus en omdat ik daardoor minder sappige vrouwen in schaarse kledij kan begluren, heb ik boos de zon gevraagd om maar eens van dichtbij te komen kijken wat wij hier zoal uitvreten!... bloedlink, maar ik kook van woede! Ben nu eenmaal verslaafd aan topless-zonne-aanbidsters, de zon toch ook, die is toch mannelijk?...

Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)