categorie: lichaam

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde dagcolumn (nr. 19):

Overtollige kilo's?

Ik val midden in een gesprek op het schoolplein tussen mijn collega moeders.
'Nee, 20 kilo hoeft ook niet want dan rimpelt mijn gezicht teveel maar 10 moet wel lukken.’
We staan met ons drietjes waarvan er twee met verbazing naar degene kijken die deze woorden uitspreekt. ‘Tien kilo? Maar je ziet er hartstikke goed uit!’ ‘Ja, maar jullie kennen me zo…’ Ondertussen word ik van achteren in mijn knieholte geraakt door nog een collega moeder die een winterjas aan heeft die niet meer dicht kan. Ook de nodige kilootjes teveel waarvan ik persoonlijk zoiets heb van: ze staan je goed!

‘Boven de veertig wordt het nóg lastiger om de overtollige kilootjes kwijt te raken, hoor!’, verzekeren beide dames mij. De grijns die er mee gepaard gaat maakt duidelijk dat het allemaal nog wel mee valt. We nemen afscheid waarna ik nog even naar voren loop om mijn oudste op te wachten. Tijdens het wachten zie ik een enorm slanke vrouw met haar drie kleine kindertjes. Zou ook zij met haar gewicht zitten? Want ook slanke mensen hebben hun eigenaardigheden op het gebied van gewicht. Mijn gedachten dwalen af…

Zeven jaar terug woog ik nog 85 kilo. Schoon aan de haak! Mede dankzij het feit dat ik min of meer bedlegerig en ziek was, dat terzijde. Na de bevalling van mijn jongste ging het met mij en met mijn gewicht beter.
Vlak na mijn scheiding vlogen er nog meer kilo’s af, met als dieptepunt 56 kilo. Hoewel ik slank was, sprak men mij vaak aan met de vraag of ik iets onder de leden had. Ik vond mezelf graatmager en wilde dolgraag aankomen maar kon mijn gewicht maar met moeite naar de 60 kilo krijgen. De 60 kilo bleef me trouw, tot de operatie van vorig jaar. Inmiddels weeg ik 64 kilo, heb ik een buikje waardoor een piercing never nooit een optie wordt omdat deze simpelweg niet zichtbaar is als ik ga zitten. Sterker nog: een koeienbel zou de lading nog niet dekken. Maar maak ik mij er druk om? Neuj…

Ik voelde mij niet prettig bij het wegen van 85 kilo maar ik voelde mij ook niet prettig toen ik 56 kilo woog. Op zichzelf was de 60 kilo perfect maar ik zit ook super lekker in mijn vel nu ik zwaarder ben.
Eerlijkheid gebiedt mij te vertellen dat ik er heel weinig aan doe om de zogenaamde overtollige kilootjes er af te krijgen en verbaas ik mij er over dat “men” zich zo bezig kan houden met zijn of haar gewicht. Anders is het als men last heeft (letterlijk en figuurlijk) van zijn of haar gewicht.

Vol verbazing heb ik gekeken naar een aantal afleveringen van "Obese" op RTL4. Dán kan ik begrijpen dat je niet lekker in je vel zit en dat je intens graag naar een acceptabel gewicht wilt werken. Het lijkt me vreselijk om zo zwaar te zijn, ook omdat het je beperkt in je doen en laten. Dát soort mensen heeft met recht overgewicht. Maar ook de mensen die ontzettend dun zijn en dus te kampen hebben met een ondergewicht voeren een strijd. Het niet kunnen aankomen is een net zo groot probleem, mijns inziens.

Echter, als het over een paar kilootjes gaat dan krab ik mezelf achter de oren. Is het écht een probleem of zit het tussen je oren? Hoewel ik het deels wel begrijp want het gaat uiteraard om het “lekker in je vel” zitten. Maar of dat van je gewicht afhangt? Ik vraag het me af…

Schrijver: Jessica Poel, 23-11-2011

poel.jessicahotmail.com

Deze inzending is 177 keer bekeken

Beoordeling: 7.36	4 5 6 7 8 9 10	Aantal stemmen: 22
(Klik op een cijfer om je stem uit te brengen)

Print   |   E-kaart   |  

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)