categorie: maatschappij

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde dagcolumn (nr. 172):

Precies dezelfde huizen

Ik loop door een straat. Een gewone straat uit de zestiger, zeventiger jaren, een nieuwe straat, vroeger, in mijn jeugd. In die straat staan huizen. Acht dezelfde huizen. Precies dezelfde huizen. Ze vormen een blok. En aan beide zijden naast dat blok en tegenover dat blok en achter dat blok staan andere blokken. Precies dezelfde blokken met precies dezelfde huizen. De hele omgeving bestaat uit dezelfde blokken met precies dezelfde huizen en ik weet, ik weet dat in andere steden, en in andere dorpen, overal in Nederland, precies dezelfde wijken precies dezelfde blokken en precies dezelfde huizen zijn gebouwd.

En in die huizen wonen mensen. Allemaal verschillende mensen. Ze hebben gordijnen opgehangen, behang, lampen, foto’s en reproducties van beroemde schilderijen. Er staan stoelen, tafels en banken en televisies en radio’s en er is in al die precies dezelfde huizen niet eenmaal precies dezelfde inrichting. De inrichtingen, natuurlijk, ze bestaan uit zaken die massaal in fabrieken aan de lopende banden zijn gemaakt; die in schepen naar Nederland zijn vervoerd of in treinen en tenslotte in vrachtwagens naar winkels die precies dezelfde spullen verkopen.

Maar het zijn allemaal verschillende mensen.

En die mensen hebben gelegenheden waarop ze andere mensen uitnodigen. En als ze pas in het huis wonen, in precies dezelfde huizen, laten ze elkaar de kamers zien en zeggen de bezoekers allemaal dat het een mooi huis is. Dat de zon er zo mooi invalt, of de tuin zo mooi of een gordijn. Dat het een prettig huis is, zeggen ze, en menen het. Tenminste. Een beetje. En zijn ze vriendelijk voor hun vrienden. Of kennissen. Of bekenden.

Voor al die verschillende mensen.

Ik loop door de straat en zie mensen in hun lamplicht; elk huis anders. Ik zie ze naar de televisie kijken of aan de tafel in een krant, of een boek, of met elkaar praten. Daar, daar zijn ze niet thuis en daarnaast wordt een poes aangehaald, en daar krijgen bloemen nog wat water; iemand. Iemand kijkt naar buiten.

En ziet mij. Iemand knikt. Ik groet.

Schrijver: Jan R. Lønsing, 09-08-2012

janrlunsinghome.nl

Deze inzending is 9 keer bekeken

Beoordeling:	4 5 6 7 8 9 10	Aantal stemmen:
(Klik op een cijfer om je stem uit te brengen)

Print   |   E-kaart   |  

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)