categorie: school

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde dagcolumn (nr. 16):

Opgelost in het niets...?

Het zal een wonder zijn als het volgend jaar op de middelbare school allemaal in één keer goed gaat. Nou ja, in twee keer mag ook of drie keer… Ik heb de hoop voor dit jaar in ieder geval opgegeven. De hoop op het feit dat mijn dochter haar verantwoordelijkheden ziet. En geloof mij, zoveel heeft ze er nog niet. Hier in huis is haar kamer haar verantwoordelijkheid alsmede haar eigen spullen in de rest van het huis, blijft over school. En op school hebben ze momenteel heel veel verantwoordelijke taken die ze bij de kinderen neerleggen. Als in toetsen ofwel huiswerk op gezette tijden.

Luister en huiver… Mijn grote meid wéét dat ze morgen een toets heeft. En ze denkt bijna zeker te weten dat ze het boekje waarin al hetgeen ze moet leren ten behoeve van die toets vrijdag heeft meegenomen van school. Maar, het zou ook maar zo kunnen dat het anders is. Hoe anders, dat weet ze niet. Feit is dat de paperassen waar het om gaat, verdwenen zijn. Opgelost, verstopt, weggelopen: foetsie. Vanzelf gaat dit niet, nee. Ervaring wijst uit dat madame een en ander ergens dumpt (juist ja) om vervolgens te vergeten waar. Dit kan het toilet, de tafel, het aanrecht, de bank (zowel erop als eronder), een plastic tas of zoiets dergelijks zijn.
Enfin, we hebben het nu over een A4 formaat boekje dat ze dus kwijt is – nee, dat zie je niet echt snel over het hoofd - waarvan ze niet helemaal zeker is of ze dit heeft meegenomen naar huis, al vermoed ze van wel. Enfin, ik heb het niet gezien. En was tot nu toe ook niet op de hoogte van wat voor toets dan ook. Want gedurende het weekend heeft ze mij gemakshalve vergeten te vertellen dat ze woensdag een toets heeft.

Tot zojuist… En na haar mededeling heb ik haar geïnstrueerd verdomd snel te zoeken en heeft ze bij wijze van spreken het halve huis afgestruind. Dit terwijl niet eens écht helder is of ze het überhaupt mee naar huis heeft genomen. Nergens iets te vinden… Errug vermoeiend, echt waar.

Typisch mijn dochter om simpel te denken, niet vooruit te plannen en gewoon op de bank te kruipen of te spelen. Tot voor een half jaar, ze zat toen nog in groep zeven, ging ze regelmatig op haar lieftallige bekkie doordat ze haar gymkleren vergat mee te nemen. Gevolg was dat ze “geleende” kleren aan moest van de sporthal. Nadat zij drie keer haar neus gestoten heeft, gaat dit traject nu dan eindelijk naar wens. Enfin, ik heb dus wel een klein beetje vertrouwen in dit verhaal: ooit zal ze de kneep te pakken krijgen.

Het grappige is – hoewel, grappig? - dat ze tranen met tuiten kan huilen omdat ze niet meer weet waar de papieren liggen en dat ze zelfs twijfelt of ze deze überhaupt mee naar huis heeft genomen, om vervolgens nog harder snikkend zeker een half uur te zoeken om meteen daarna gezellig met haar zusje een spelletje te doen onder het mom: niet meer mijn probleem want ik kan ze niet vinden.
Als ik haar vervolgens vraag hoe nu verder kijkt ze me aan met haar prachtige, bruine, tranende ogen: ‘wat kan ik er nog aan doen?’ Tot voor kort kon ik verdrinken in haar ogen én in mijn gevoel want ze is mijn kind. Maar, dit kan echt niet langer. Het is wél haar probleem.

Zucht… Ik vraag me ernstig af hoe ik haar kan overtuigen van het feit dat ze moet leren zorgvuldiger met haar (school-) spullen om te gaan zodat dit soort dingen in de toekomst niet meer aan de orde zijn. Voorlopig houd ik mijn hart vast…

Schrijver: Jessica Poel, 15-02-2012

poel.jessicahotmail.com

Deze inzending is 247 keer bekeken

Beoordeling: 8.75	4 5 6 7 8 9 10	Aantal stemmen: 16
(Klik op een cijfer om je stem uit te brengen)

Print   |   E-kaart   |  

Er zijn 4 reacties op deze inzending:

Naam:	Len Cornelis
Datum:	18-02-2012
Bericht:	Ook deze column biedt herkenbare beelden. Leuk om te lezen. Brugpieper, een vorige column, vond ik wat sterker van tekst. Deze was tikje strakker in de grondverf gezet. Maar is ook kwestie van smaak.

Naam:	kitty visscher
Datum:	15-02-2012
Bericht:	Geweldig, ik zie die grote bruine betraande ogen zo voor me! Om vervolgens gezellig te gaan spelen. Heerlijk toch zo'n puber.

Naam:	carola
Datum:	15-02-2012
Bericht:	heel herkenbaar...en kan je helaas niet geruststellen.. heb ook 1 dochter die veel kwijt is/vergeet etc. ze wordt met 3 maanden 15 en ik moet zeggen...het is wel iets beter geworden, maar helaas is ze nog steeds regelmatig op zoek naar een boek..mascara..geld...sleutel..en helaas helaas... als ik eerlijk ben weet ik van wie ze het heeft;) en komt het uiteindelijk wel goed!

Naam:	tantetje
Datum:	14-02-2012
Bericht:	Geweldig, Jess en o zo herkenbaar!

Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)