categorie: welzijn

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde dagcolumn (nr. 31):

Even dommelen...

Het nieuwe televisiemeubel was zo gescoord evenals de nieuwe salontafels. Klap twee keer in je handen en roep: ‘Ikea…!’ en de boel stort ter plekke in. Overigens, ik denk meer dan de helft van mijn interieur, maar dat terzijde. Nadat de tafeltjes en het nieuwe televisiemeubel geïnstalleerd waren, miste er iets… Een nieuw bankstel! Zo gezegd, zo gedaan en goed en wel een paar dagen later (echt, Jess is een snelle Jelle) stond er een nieuw bankstel. Bruin, groot met een geweldig ligcomfort! Heel belangrijk in mijn huishouding, haha.

Normaliter wilde het nog wel eens gebeuren dat ik op de vrijdagmiddag na een lange werkweek niet ff lekker een half uurtje de benen kon strekken op mijn bank. Want maar één bank die op dat moment na een zware schoolweek in beslag werd genomen door kleine smurf en haar vriendinnetjes… Uitwijken naar boven, naar bed, op klaarlichte dag is nooit een optie geweest waardoor ik dan maar in de fauteuil kroop. Echt lekker ligt dat niet. Eh, het ligt echt niet lekker. En twee banken zouden daar verandering in aanbrengen. Dacht ik… Fout gedacht, alhoewel?

Grote smurf heeft de ene bank volledig in beslag genomen zie ik na het doen van de afwas als ik vanuit de keuken de kamer in kijk. Okay, dan de andere bank maar… Ik hang de theedoek terug, berg het afdruiprekje op en loop relaxt naar de kamer. Op de andere bank ligt kleine smurf… Het zal toch niet waar zijn??
‘Dames, mama wil eigenlijk ook wel ff liggen op de bank. Wie schuift er een eindje op?’ Beide meiden kijken mij aan alsof ik de vraag in het Russisch heb gesteld om vervolgens hun aandacht weer op de tv te richten. Damn, het zal toch niet zo zijn dat ik nu niet ff lekker kan gaan liggen? ‘Kleine smurf, schuif jij een klein beetje op, wil je?’ vraag ik haar vriendelijk. Ze kijkt me een beetje afwezig aan terwijl ik een poging liggen onderneem.

Hmmm, ik lig! En het past prima met z’n tweetjes. Sterker nog: dit is errug gezellig te noemen! Ik dommel lekker weg als ik opeens rechtop zit; voeten die ritmisch mee deinen in mijn rug op de muziek van een serie wat van start gaan. Pffieuw, wat kun je daar van schrikken, zeg? Ik draai me om, kleine smurf past zich aan, en ik dommel opnieuw lekker in. Voorzichtig aan glijdend naar dromenland doet mij een schreeuw van kleine smurf opnieuw bruut in het land der wakkeren belanden.
‘Wat is er in vredesnaam aan de hand dat jij zo moet schreeuwen?’ ‘O niks, hoor. Ik dacht dat ik een spin zag…’ Zucht… Poging nummer drie dan maar. Opnieuw dommel ik heerlijk weg en begint mijn zoete droom vaste vormen aan te nemen als ik met een schok wakker word van iets wat besloten heeft op mijn grote teen te gaan bijten; de kat! 'Potdomme, jij gaat de bijkeuken maar ff in; ik wil even in alle rust lekker slapen.'

Ik nestel mij weer naast kleine smurf op de bank, lig heerlijk in de juiste positie en ben binnen een mum van tijd weer heerlijk aan het slapen als ik in de verte gerinkel hoor. Nog half dromend besef ik nog niet dat het de huistelefoon is tot het kreng blijft doorrinkelen; de werkelijkheid dringt tot mij door. Zucht…! Ik wil niet wakker worden, knijp mijn ogen stijf dicht - alsof dat helpt, haha - en open mijn mond om aan de meiden te vragen waarom de telefoon nog steeds rinkelt. Geen reactie. ‘Meiden, kom op…!’ Ik doe mijn ene oog open: geen kleine smurf… Ik open beide ogen, draai mij om naar de andere bank: geen grote smurf. Ik besef dat ik alleen in de kamer ben mét een rinkelende telefoon. Er zit niks anders op: ik moet van de bank af. Wie o wie heeft het lef om mij wakker te bellen? Ik neem op en een vriendelijke mevrouw vraagt aan mij of ze mij een paar simpele vragen mag stellen. Hoewel de dame in kwestie zich van geen kwaad bewust is, wimpel ik haar af alsof ze al drie kwartier aan het zaniken is: met korte metten.

Slapen is niet langer meer aan de orde, al lonkt de bank nog steeds uitnodigend. Kleine smurf moet douchen, grote smurf haar huiswerk maken en ach, eigenlijk heb ik ook wel zin in koffie. Ik bedenk dat de banken er voorlopig nog wel zullen staan en dat er ongetwijfeld een volgende keer komt. Laat even helder zijn dat ik dan de kinderen op één bank plant, de kat naar buiten gooi én alle telefoons op stil gaan.
Ik kijk er naar uit...!

Schrijver: Jessica Poel, 21-09-2011

poel.jessicahotmail.com

Deze inzending is 175 keer bekeken

Beoordeling: 6.68	4 5 6 7 8 9 10	Aantal stemmen: 19
(Klik op een cijfer om je stem uit te brengen)

Print   |   E-kaart   |  

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)