nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren

















2017


2016


2015


2014


2013


2012


2011


2010


2009


2008


2007


2006


0



Top-5 dagcolumn:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (473)
adel (4)
afscheid (27)
algemeen (63)
bedankt (21)
biologie (12)
dieren (51)
discriminatie (23)
drank (12)
economie (37)
eenzaamheid (15)
emoties (34)
erotiek (4)
ex-liefde (3)
familie (28)
feest (20)
film (20)
filosofie (47)
fotografie (9)
geboorte (6)
geld (40)
geschiedenis (14)
geweld (20)
haiku (1)
heelal (7)
hobby (6)
humor (38)
huwelijk (9)
idool (10)
individu (25)
internet (18)
jaargetijden (26)
kerstmis (11)
kinderen (29)
koningshuis (31)
kunst (27)
landschap (7)
lichaam (34)
liefde (28)
lightverse (1)
literatuur (44)
maatschappij (301)
mannen (12)
milieu (34)
misdaad (28)
moraal (46)
muziek (60)
natuur (33)
oorlog (48)
ouderen (5)
ouders (15)
overig (31)
overlijden (37)
partner (5)
pesten (10)
planten (6)
poesiealbum (3)
politiek (260)
psychologie (27)
rampen (21)
reizen (55)
religie (31)
schilderkunst (5)
school (29)
sinterklaas (12)
sms (5)
songtekst (2)
spijt (9)
sport (98)
sterkte (12)
taal (49)
tijd (33)
toneel (9)
vaderdag (3)
vakantie (52)
valentijn (3)
verdriet (10)
verhuizen (6)
verjaardag (9)
verkeer (39)
voedsel (24)
vriendschap (12)
vrijheid (26)
vrouwen (34)
welzijn (42)
wereld (32)
werk (44)
wetenschap (26)
woede (22)
woonoord (18)
ziekte (34)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: dagcolumn

< vorige | alles | volgende >

dagcolumn (nr. 679):

Vogeltje

Op de stoep achter het huis lag s ochtends een dood vogeltje. Zo eentje dat net uit het ei gekropen is en vervolgens (door een hardvochtige moeder?) uit het nest geslingerd is. Het is niet echt een lekker begin van de dag, de aanblik van zon dood beestje. Het brandt zich in je netvlies en blijft je de hele dag vergezellen. Het roept onaangename gedachtes op, over vergankelijkheid, verlies en bederf. En dat op een maandag, als het toch al zon moeite kost de motor op gang te brengen.

Op de zondag ervoor was ik ook tegen mijn zin met de aanblik van een beest geconfronteerd. Wat zeg ik, met beesten. Levende beesten in dit geval. Bijzonder levenslustige beesten zelfs. Ik heb het over de vier ratten die leven in de woonkamer van mijn zwager en schoonzus. Mijn zwager is de broer van mijn geliefde. Mijn geliefde die (net als ik) houdt van schoon en netjes, in alle vertrekken van ons huis. Haar broer hecht daar minder aan en voor zijn vrouw geldt hetzelfde. We moeten er altijd weer een beetje aan wennen als we bij hen te gast zijn. De keukenkastjes bijvoorbeeld zijn er wat plakkerig, iets wat in ons huis schier ondenkbaar is. Mijn geliefde zou er niet van kunnen slapen, van een plakkerig keukenkastje, en ik eigenlijk ook niet.

Dit keer waren we bij zwager en schoonzus vanwege het vormsel van hun tweede zoon, ons petekind. Het eerste wat hij deed, thuisgekomen na de bijna twee uur durende vormselviering, was een van de ratten uit de kooi halen. De kooi die een prominente plaats heeft in de woonkamer. Hij ging in de bang zitten en liet de rat over zich heen lopen. Dat vond het beest duidelijk heel leuk, wat hij onder andere liet merken door ons petekind een soort kusjes te geven.

Na rat één, kennelijk zijn lievelingsrat, mochten de andere drie om beurten ook even uit hun getraliede verblijf. Ook zij genoten zichtbaar. Daar zaten wij dan naar te kijken, terwijl schoonzus druk in de weer was met koffie en taart. Ratten zijn zulke goedaardige beestjes, zei ze. Ze zijn altijd weer dankbaar als je ze aandacht geeft. Mijn geliefde en ik waren best bereid haar te geloven, maar het tafereel wilde voor onze ogen niet liefelijk worden. Integendeel, het bleef ons met afschuw vervullen. Dat zat hem niet in de koppies van die ratten. Die hebben nog wel iets aandoenlijks. Maar die lange, onbehaarde, rimpelige staarten. We konden, wilden en zullen er nooit aan wennen.

s Nachts in mijn droom kwamen de ratten terug. Uiteraard liepen ze nu over mijn lichaam. Niet een voor een, maar met zijn vieren tegelijk. Hun staarten kriebelden over mijn bezwete lijf en raakten mijn neus en wangen. Ik wist ergens wel dat het een droom was, maar de beesten wegdenken wilde niet lukken. Toen ik op maandagochtend naar mijn werk vertrok, zaten ze er in zekere zin nog steeds. Tot het dode vogeltje ze uit mijn gedachten verdrong.

Toen ik aan het eind van de middag thuiskwam, lagen er inmiddels twee vogeltjes, bijna naast elkaar. Weer liep er een rilling over mijn rug. Mijn oudste dochter had ze ook gezien en vond het uiteraard erg zielig. Snel pakte ik een schop en een schoffel. Met de schoffel wipte ik de scharminkeltjes op de schop en daarop vervoerde ik ze naar de groene. Ze verdwenen in een laag gemaaid gras. Ik hoopte maar dat ze er die nacht niet uit zouden komen om weer een droom te verstoren.

schrijver

Schrijver: hans manders, 26-04-2009

hansatzaaiteendracht.nl


Geplaatst in de categorie: dieren

Deze inzending is 281 keer bekeken

3/5 sterren met 1 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl