nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren

















2017


2016


2015


2014


2013


2012


2011


2010


2009


2008


2007


2006


0



Top-5 dagcolumn:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (473)
adel (4)
afscheid (27)
algemeen (62)
bedankt (21)
biologie (12)
dieren (51)
discriminatie (23)
drank (12)
economie (36)
eenzaamheid (15)
emoties (34)
erotiek (4)
ex-liefde (3)
familie (28)
feest (20)
film (20)
filosofie (47)
fotografie (9)
geboorte (6)
geld (40)
geschiedenis (14)
geweld (20)
haiku (1)
heelal (7)
hobby (6)
humor (38)
huwelijk (9)
idool (10)
individu (25)
internet (18)
jaargetijden (26)
kerstmis (11)
kinderen (29)
koningshuis (31)
kunst (27)
landschap (7)
lichaam (34)
liefde (28)
lightverse (1)
literatuur (44)
maatschappij (300)
mannen (12)
milieu (34)
misdaad (28)
moraal (46)
muziek (60)
natuur (33)
oorlog (48)
ouderen (5)
ouders (15)
overig (31)
overlijden (37)
partner (5)
pesten (10)
planten (6)
poesiealbum (3)
politiek (260)
psychologie (27)
rampen (21)
reizen (55)
religie (31)
schilderkunst (5)
school (29)
sinterklaas (12)
sms (5)
songtekst (2)
spijt (9)
sport (98)
sterkte (12)
taal (49)
tijd (33)
toneel (9)
vaderdag (3)
vakantie (52)
valentijn (3)
verdriet (10)
verhuizen (6)
verjaardag (9)
verkeer (39)
voedsel (24)
vriendschap (12)
vrijheid (26)
vrouwen (34)
welzijn (42)
wereld (32)
werk (44)
wetenschap (26)
woede (22)
woonoord (18)
ziekte (34)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: dagcolumn

< vorige | alles | volgende >

dagcolumn (nr. 726):

Depodog

Achter onze tuin is een groenstrook met een wandelpad. Alle hondenbezitters uit de buurt nemen het dagelijks meermalen op in hun route. Ze houden kennelijk niet van afwisseling en of de honden daar wel prijs op stellen, wordt ze nooit gevraagd. Tot voor kort was het een echt hondendrollenpad en een argeloze wandelaar zonder hond stapte er vrijwel zeker in zo’n bruine bolus. Het is ook mij meermalen overkomen en meestal merkte ik het pas als ik thuisgekomen mijn voeten veegde op de deurmat. Ik heb daar menige verwensing geuit aan het adres van de asociale viervoeterbazen.

Sinds een tijdje is de oplossing van dit probleem binnen handbereik. Precies achter ons huis is op last van een initiatiefrijke ambtenaar een DepoDog geplaatst. De sociale hondenliefhebber kan daaruit een zakje trekken, dat hij kan vullen met Boris’ behoefte. Deze kan hij zo deponeren in de DepoDog. (Het zou dus eigenlijk DepoDrol moeten heten, maar de bedenker besefte dat hij dan minder ambtenaren voor zijn briljante idee zou kunnen interesseren.) Het is een felgroen kastje en er staat een vrolijk hondje op afgebeeld. Kortom, je kunt er niet omheen lopen. Het is volmaakt duidelijk wat de bedoeling ervan is. Desalniettemin was ik van mening dat de gemiddelde hondenbaas zich weinig van deze noviteit zou aantrekken.

Ik moet evenwel bekennen dat ik me in het hondenminnende deel van de wijk vergist heb. Ze zijn socialer dan ik voor mogelijk had gehouden. Althans als ik de woorden mag geloven van een van de vaste jongens op de route.
Onlangs was ik achter in de tuin aan het spitten en werd ik door hem aangesproken. Na wat gratis tuintips vertelde hij me dat het kastje alweer vol was. “Wordt dat dan ooit gebruikt,” vroeg ik. “Het zit iedere week hartstikke vol,” beweerde hij. “Het wordt elke week door de gemeente geleegd.”

Na deze voor mij verrassende mededelingen was het gesprek wat mij betreft ten einde, maar de man bleef staan. Hij had kennelijk behoefte aan nog wat meer social talk. Uit beleefdheid stelde ik wat vragen over de hond. Ik informeerde onder andere naar diens leeftijd. Hij bleek al behoorlijk oud te zijn. De dagelijkse uitjes begonnen steeds zwaarder te worden.
Om dat te onderstrepen ging het beest erbij liggen. De man keek omlaag. De hondenliefde stroomde uit zijn ogen. Althans, dat meende ik te zien. Maar opnieuw bleek dat ik me vergist had. De werkelijkheid is altijd complexer dan je denkt. “Eigenlijk hou ik helemaal niet van honden,” zei de man. Vol ongeloof keek ik hem aan. Hij vertelde dat de hond van zijn zoon was, die evenwel nooit thuis was. Daarom moest hij het beest elke dag een paar keer uitlaten.

“O,” zei ik. De andere vragen die bij me opkwamen, slikte ik in. Ik wilde immers het spitwerk afmaken. De man had evenwel nog een uitsmijter in petto. “Honden en een kwaai wijf, dat zijn twee dingen die er niet moeten zijn.”
Na die woorden sjokte hij verder, de DepoDog voorbij, op weg naar zijn thuis. Tegen beter weten in hoopte ik dat hij er liefdevol ontvangen zou worden.

schrijver

Schrijver: Hans Manders, 14-06-2009

hans.mandersattele2.nl


Geplaatst in de categorie: dieren

Deze inzending is 339 keer bekeken

4/5 sterren met 2 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl