nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren

















2017


2016


2015


2014


2013


2012


2011


2010


2009


2008


2007


2006


0



Top-5 dagcolumn:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (474)
adel (4)
afscheid (27)
algemeen (64)
bedankt (21)
biologie (12)
dieren (51)
discriminatie (23)
drank (12)
economie (37)
eenzaamheid (15)
emoties (34)
erotiek (4)
ex-liefde (3)
familie (28)
feest (20)
film (20)
filosofie (47)
fotografie (9)
geboorte (6)
geld (40)
geschiedenis (14)
geweld (21)
haiku (1)
heelal (7)
hobby (6)
humor (38)
huwelijk (9)
idool (10)
individu (25)
internet (18)
jaargetijden (26)
kerstmis (11)
kinderen (29)
koningshuis (31)
kunst (27)
landschap (7)
lichaam (34)
liefde (28)
lightverse (1)
literatuur (44)
maatschappij (302)
mannen (12)
milieu (34)
misdaad (28)
moraal (46)
muziek (61)
natuur (33)
oorlog (48)
ouderen (5)
ouders (15)
overig (31)
overlijden (37)
partner (5)
pesten (10)
planten (6)
poesiealbum (3)
politiek (260)
psychologie (27)
rampen (21)
reizen (55)
religie (31)
schilderkunst (6)
school (29)
sinterklaas (12)
sms (5)
songtekst (2)
spijt (9)
sport (99)
sterkte (12)
taal (49)
tijd (33)
toneel (9)
vaderdag (3)
vakantie (52)
valentijn (3)
verdriet (10)
verhuizen (6)
verjaardag (9)
verkeer (39)
voedsel (24)
vriendschap (12)
vrijheid (26)
vrouwen (34)
welzijn (42)
wereld (33)
werk (44)
wetenschap (26)
woede (22)
woonoord (19)
ziekte (34)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: dagcolumn

< vorige | alles | volgende >

dagcolumn (nr. 808):

De man met de dubbele ring.

Ik zie hem naderen vanachter een boom. Een opgewonden uitdrukking op zijn tanige gezicht. Hij is niet groot. Een middelmatige man. Op leeftijd. Op een ouderwetse fiets, zo’n degelijke met trommelremmen. Het chroom glimt, een lamp die nog aangedreven wordt door een dynamo steekt groot af onder het breed uitlopende stuur. Er is een regenpak onder de snelbinders gebonden. Hij remt, stapt af en betreedt het pleintje waarop ik op een bankje zit. Ik hoor het grint onder de banden knarsen.
Lommerrijke platanen bepalen de sfeer van dit plein dat in het midden van een woonwijk ligt. Het is een kalmerende plek temidden van het woelige leven.

De man komt dichterbij. Zijn hoofd draait naar links, naar rechts alsof hij iets zoekt. Ik word me bewust dat ik in het midden van het bankje zit en schuif een stukje op. Hij is nu zo dichtbij dat ik de gezwollen aderen over zijn handen zie lopen. De knokkels zijn wit van het knijpen in de handvatten van het stuur. Ik zie de dubbele ring om zijn vinger.

Dit was het uur van de dag dat hij samen met haar naar buiten ging. In het begin maakten ze ritjes in de auto – fietsen achterop – tot aan de bossen in het midden van het land. Daar genoten ze eerst samen een kop koffie en een stuk gebak.
“Dat fietsen we er vandaag wel weer af,” zei zij steevast. Ze grinnikten.
Toen de auto de deur uitging omdat zijn ogen slechter werden, werden het ritjes in de buurt. ’s Middags na het dutje en voor het avondeten maakten ze een fietstochtje in de omgeving. Voor de beweging. Het plein was het centrum van de tocht. Er werd gerust op een bankje onder een boom drie keer ouder dan zijzelf.
“Jammer dat ze hier geen koffie hebben met gebak,” zei zij altijd. Hij kon er op het laatst niet meer om lachen. Dat doet hem nu nog zeer.
Ze werd ziek. In haar hoofd. Ze zei steeds vaker gekke dingen of viel zomaar ergens neer. De dokters hadden nauwelijks uitgesproken dat ze haar op zouden nemen, of ze blies haar laatste adem uit.

Het ritme van de dag zit er nog in. Het middagdutje lukt niet meer. Het fietstochtje vaak wel. Voor de beweging. Het tempo en de gewoonte kloppen in zijn bloed. In gedachten en gevoel zijn ze nog samen.
De man stopt bij de bank naast de mijne. Kijkt in het rond. Dan komt hij mij tegen in zijn blik, verstart even, herstelt zich weer.
Soms vergeet hij haar. Achtergelaten op het bankje op het plein. Dan spoedt hij zich op zijn fiets die hij net in de schuur had gezet. Maar onderweg begrijpt hij het weer. Soms vergeet hij haar – daar schrikt hij van.

Hij zet wat aarzelende stappen, loopt langs de oude platanen waarvan zij de stammen zo indrukwekkend vond. Fiets aan de hand om niet te snel thuis te komen. Tijd voor het avondeten.

schrijver

Schrijver: Pauline van Munster, 08-09-2009

aanatpaulinevanmunster.nl


Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

Deze inzending is 431 keer bekeken

3/5 sterren met 8 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl