tabblad: dagcolumn

< vorige | alles | volgende >

dagcolumn (nr. 997):

Bedonderen...

Wat hoor ik toch veel verhalen om mij heen over mensen die elkaar bedonderen terwijl ze in een relatie zitten. Ik vraag mij af waarom dit nodig is. Hoe kun je met je zelf leven als je weet dat je de ander voorliegt en/of bedriegt? En heeft degene die de boel bedonderd heeft in de gaten hoeveel verdriet hij/zij de ander doet?
Enfin… ook ik ben ooit bedonderd. Een erg pijnlijke ervaring, kan ik je vertellen. Aan de andere kant? Het heeft mij nog meer op mijn gevoel doen vertrouwen.

Een vos verliest wel zijn haren, maar niet zijn streken. Een spreuk die van toepassing is op mijn ex-vriend, hoe kaal hij ook is. Ik vertrouwde hem, tot ik een aantal berichten van hem las, in zijn mobiele. Hij was aan het wandelen met de hond en had me net opnieuw zijn liefde verklaard.
Ik zag zijn mobiele liggen, die lag altijd daar waar hij hoorde te liggen. Ik beefde als een rietje want ik stond op het punt iets te doen wat tegen mijn principes is: stiekem kijken in zijn inbox. Van wat ik las, werd ik op slag misselijk… De teksten van zowel zijn inbox als zijn verzonden items logen er niet om en dan weet jij als lezer nu vast wel wat ik bedoel, vermoed ik. Het idiote is, dat degene met wie hij sms’te, op het punt van trouwen stond of misschien nog wel staat. Ook fijn voor de man in kwestie; zal hij het ooit te horen krijgen?

Enfin, de daadwerkelijke daad is nooit doorgegaan, want hij wilde mij niet kwijt, er was nog niks gebeurd, hij wilde al het contact met haar verbreken en bla bla bla meer. Omdat een en ander toch wel emotioneel te noemen was, stoere man met tranen; mijn hart zwol van liefde, wilde ook ik er weer voor gaan. Liefde maakt blind; ik was écht stekeblind.
Want goed een paar weken later ontdekte deze dame, door een ingeving van gevoel en/of zesde zintuig, dat meneer een nogal openhartig gesprek via de chat had gevoerd met zijn MSN-vriendin over zijn gevoelens voor wat betreft onze relatie.

Na een geweldige avond samen kwam ik ’s morgens naar beneden en deed ik zijn laptop aan, ondertussen een kop koffie voor mezelf inschenkend. Eenmaal genesteld op de bank wilde ik als gebruikelijk een spelletje doen en zocht ik daarnaast naar een document van mezelf – zijn laptop was maanden mijn werklaptop geweest – en zag de gespreksgeschiedenis staan tussen hem en haar. Ik wist dat ik het moest lezen. Vraag me niet waarom; het was een handeling op gevoel.
Normaliter kwamen de geile woorden die zij hem regelmatig typte mij tegemoet – hij liet mij altijd vrij in het lezen van deze bestanden - maar dit keer niet. Nee, hetgeen ik nu las had helemaal niks met haar of hun “relatie” te maken. Hetgeen ik las had alles te maken met hem en mij; onze relatie. Ik was ten zeerste verbaasd want hetgeen ik las, stond haaks op alles wat er die avond er voor nog plaats had gevonden. Een pijnlijk gebeuren om de tekst te lezen…

Ik was nog wat slaperig toen ik begon met lezen, dit duurde echter maar even. Alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg; Jess was wakker. Ik had nog ff bedenktijd voor wat betreft hetgeen ik moest doen want hij sliep nog. Ik heb mezelf nog een kop koffie ingeschonken en ben er nog een keer voor gaan zitten. Mezelf rustig makend en mezelf dwingend om de tekst goed in me op te nemen, regel voor regel. Kon ik het misschien ook anders lezen? Maar nee, hetgeen ik las was op geen enkel andere manier uit te leggen… Mijn eerste ingeving was: ik pak mijn spullen bij elkaar en rij simpelweg naar mijn eigen huis. Ik had geen behoefte aan welke vorm van confrontatie dan ook; ik kende hem.
Maar helaas. Mijn auto stond bij mijn vriendin dus daar ging mijn idee; wegrijden en de laptop aan laten staan met een leuk, geel plakkertje er op: SUKKEL…

Er zat niks anders op dan naar boven te lopen en hem wakker te maken. Zo geschiedde; ik ben naar boven gelopen en heb hem wakker gemaakt met de mededeling dat hij me per direct naar huis moest brengen. In eerste instantie begreep hij er – vanzelfsprekend – helemaal niks van. Totdat ik een aantal steekwoorden riep, toen nog in alle rust. Hij was meteen klaarwakker toen hij begreep hoe de vlag er bij hing. De ene uitvlucht na de andere kwam uit zijn mond. De ene nog ongeloofwaardiger dan de andere.

Ik ben hele zinnen gaan voorlezen, nadat hij aangaf dat een en ander in een heel andere context geplaatst moest worden en ik niet zo snel mijn conclusies moest trekken. Maar hoe anders moest ik het lezen? Daar kreeg ik geen antwoord op.
Ik werd met de minuut verdrietiger en bozer omdat hij door bleef gaan met liegen. Het was simpelweg een gevalletje: mes in mijn rug, stomp in mijn maag, klap in mijn gezicht.
Enfin, toen hij in de gaten had dat zijn uitvluchten geen doel troffen, gooide hij het over een andere boeg. Hij klapte de laptop dicht en zette deze demonstratief terug in de kast met de woorden dat hij zich weigerde te verdedigen want klaarblijkelijk had ik hem nooit vertrouwd. O nee? Nee, want dan had ik niet gesnuffeld op zijn laptop. Ook een manier van benaderen. Hoe lachwekkend; het bewijs was toch al geleverd? Aangezien ik vertrouwen als één van de belangrijkste voorwaarden zie van een relatie, was van een relatie dus absoluut geen sprake meer.

Ik ben er inmiddels niet rouwig meer om, al was er wel heel lang de vraag: waarom? Waarom nog zo’n gezellige avond met mij, als je weet wat je drie dagen daarvoor al wist?
Enfin, ik ben blij dat ik gelezen heb wat ik klaarblijkelijk moest lezen, dat ik gekozen heb om op dat moment te luisteren naar mijn gevoel. En hoe pijnlijk een en ander ook was: ook van deze relatie heb ik geleerd en misschien is een dank-je-wel daarvoor wel op zijn plaats.
Of hij ooit spijt en/of verdriet heeft gehad van hetgeen hij mij geflikt heeft? Ik heb geen idee. Ik vermoed dat hij écht gelooft in zijn versie van het verhaal. Het is zijn waarheid en dat is zijn goed recht.
Ik hoop dat hij er op z’n minst iets van geleerd heeft en dat hij gelukkig is met zijn levensstijl.
Toch blijf ik van mening: een vos verliest wel zijn haren…

Schrijver: Jessica Poel, 10-03-2010

poel.jessicahotmail.com


Geplaatst in de categorie: ex-liefde

Deze inzending is 2702 keer bekeken

Beoordeling: 8.92	4 5 6 7 8 9 10	Aantal stemmen: 106
(Klik op een cijfer om je stem uit te brengen)

Print   |   E-kaart   |  

Er zijn 7 reacties op deze inzending:

Naam:	Anna
Datum:	15-06-2010
Bericht:	Kreeg jij wél kans en ruimte afscheid te nemen? Gelukkig was 't niet de laptop van ene Van der Sloot. November jl. heeft mijn verhaal t.a.v. mijn belevenissen met deze kale bullebak (met veel te grote zwarte BMW) die jij beschrijft, op de site gestaan van een hier niet nader te noemen grote krant en binnen 3 dagen meer dan 100 hits en reacties gegeven. Hij gaf zich uit voor politieagent, beloofde mij de wereld en nadat hij zich aan mijn ouders had voorgesteld is er wél degelijk 'geconsumeerd', waarna hij de relatie ijskoud en zonder scrupules via email beeindigde. Toen ik om uitleg vroeg kreeg ik (weer via mail) te horen dat hij mij van stalking had beschuldigd bij de wijkagent. En stond jouw foto als zijn 'nieuwe liefje' op zijn Hyvepagina. De liefde van mijn nieuwe partner maakte me weer sterk. En wij hebben idd na een half jaar samen heel mooie trouwplannen.

Naam:	Thea Kuperus
Datum:	21-03-2010
Emailadres:	droppiebanjerhotmail.com
Bericht:	Wees blij Jess dat je van die ***** verlost bent, geloof me er zijn er meer!!

Naam:	Marianne Hidding
Datum:	11-03-2010
Bericht:	Goed gedaan Jessica! Vossen zijn erg sluw, maar deze was niet sluw genoeg!

Naam:	kitty visscher
Datum:	10-03-2010
Emailadres:	kitty-visscherplanet.nl
Bericht:	Vrouwen en gevoel.... dit zegt eigenlijk alles!!

Naam:	Harrie
Datum:	10-03-2010
Bericht:	Jess, goed van jou! Goed dat je overeind bent gebleven. Wel jammer natuurlijk dat het zo moest eindigen maar misschien is het beter zo.

Alle reacties weergeven

Vorige  1-5  Volgende

Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)