nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren

















2017


2016


2015


2014


2013


2012


2011


2010


2009


2008


2007


2006


0



Top-5 dagcolumn:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (474)
adel (4)
afscheid (27)
algemeen (64)
bedankt (21)
biologie (12)
dieren (51)
discriminatie (23)
drank (12)
economie (37)
eenzaamheid (15)
emoties (34)
erotiek (4)
ex-liefde (3)
familie (28)
feest (20)
film (20)
filosofie (47)
fotografie (9)
geboorte (6)
geld (40)
geschiedenis (14)
geweld (21)
haiku (1)
heelal (7)
hobby (6)
humor (38)
huwelijk (9)
idool (10)
individu (25)
internet (18)
jaargetijden (26)
kerstmis (11)
kinderen (29)
koningshuis (31)
kunst (27)
landschap (7)
lichaam (34)
liefde (28)
lightverse (1)
literatuur (44)
maatschappij (302)
mannen (12)
milieu (34)
misdaad (28)
moraal (46)
muziek (61)
natuur (33)
oorlog (48)
ouderen (5)
ouders (15)
overig (31)
overlijden (37)
partner (5)
pesten (10)
planten (6)
poesiealbum (3)
politiek (260)
psychologie (27)
rampen (21)
reizen (55)
religie (31)
schilderkunst (6)
school (29)
sinterklaas (12)
sms (5)
songtekst (2)
spijt (9)
sport (99)
sterkte (12)
taal (49)
tijd (33)
toneel (9)
vaderdag (3)
vakantie (52)
valentijn (3)
verdriet (10)
verhuizen (6)
verjaardag (9)
verkeer (39)
voedsel (24)
vriendschap (12)
vrijheid (26)
vrouwen (34)
welzijn (42)
wereld (33)
werk (44)
wetenschap (26)
woede (22)
woonoord (19)
ziekte (34)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: dagcolumn

< vorige | alles | volgende >

dagcolumn (nr. 1097):

Even Apeldoorn bellen

Je zal maar een dochter hebben die Laura heet, denk ik soms. Dan zit je na een lange werkdag uitgeteld in je zetel, komt die puber af.
‘Papa, ik zou graag een reis rond de wereld maken.’
‘Ja, ik ook, dan ben ik even van het gezaag van je moeder af. Ga nu maar vlug je huiswerk maken.’
‘ Maar, papa, ik meen het. Met een zeilboot.’
‘Ach ja, waarom niet, met een zeilboot. Probeer anders eens bij je moeder, ze kan misschien mee.’

Een kwartier later staat ze terug aan je zetel, dat het voor mama goed is en dat ze binnenkort vertrekt. Alleen.
Alle hens aan dek is het dan. Je hoopt dat ze nog zal bijdraaien, zeker als je rechtstaat uit je zetel - in de veronderstelling dat de 30 centimeter die je boven haar uitsteekt indruk zal maken - waarna je voor de zekerheid toch maar je wijsvinger opsteekt en van wal steekt: ‘Kind, je bent 14, wacht tot je volwassen bent, je overleeft zo’n avontuur niet alleen.’
‘Nee, mijn besluit staat vast, ik ga. Niemand kan me nog tegenhouden.’ Waarop zij háár vinger opsteekt, zij het niet die om te wijzen.
Daar sta je dan, op je strepen.
Zal ik haar ooit nog terugzien, denk je dan, als ze twee jaar alleen op de wereldzeeën ronddobbert. Denken is al wat je vanaf dan nog kan. Je kan zelfs geen oogje in het zeil houden, als je dat zou willen. Piekeren, ongerust zijn, je van alles afvragen en geen antwoord krijgen. Even Apeldoorn bellen. Zelfs daar antwoorden ze niet. De schooldirecteur wel. ‘Natuurlijk moet ze naar school komen. Wat voor een voorbeeld is dat eigenlijk voor de andere kinderen?’ Ja, kom jij maar naast mij staan, meneer de schooldirecteur, dan staan we samen op onze strepen.

Wat zeg je dan tegen je kind, als je het ziet wegdrijven, haar kinderhand in de lucht, haar dromen tegemoet? Vaar wel, misschien.

schrijver

Schrijver: Johan De Smet, 08-08-2010


Geplaatst in de categorie: actualiteit

Deze inzending is 641 keer bekeken

5/5 sterren met 57 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl