nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren

















2017


2016


2015


2014


2013


2012


2011


2010


2009


2008


2007


2006


0



Top-5 dagcolumn:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (474)
adel (4)
afscheid (27)
algemeen (64)
bedankt (21)
biologie (12)
dieren (51)
discriminatie (23)
drank (12)
economie (37)
eenzaamheid (15)
emoties (34)
erotiek (4)
ex-liefde (3)
familie (28)
feest (20)
film (20)
filosofie (47)
fotografie (9)
geboorte (6)
geld (40)
geschiedenis (14)
geweld (21)
haiku (1)
heelal (7)
hobby (6)
humor (38)
huwelijk (9)
idool (10)
individu (25)
internet (18)
jaargetijden (26)
kerstmis (11)
kinderen (29)
koningshuis (31)
kunst (27)
landschap (7)
lichaam (34)
liefde (28)
lightverse (1)
literatuur (44)
maatschappij (302)
mannen (12)
milieu (34)
misdaad (28)
moraal (46)
muziek (61)
natuur (33)
oorlog (48)
ouderen (5)
ouders (15)
overig (31)
overlijden (37)
partner (5)
pesten (10)
planten (6)
poesiealbum (3)
politiek (260)
psychologie (27)
rampen (21)
reizen (55)
religie (31)
schilderkunst (6)
school (29)
sinterklaas (12)
sms (5)
songtekst (2)
spijt (9)
sport (99)
sterkte (12)
taal (49)
tijd (33)
toneel (9)
vaderdag (3)
vakantie (52)
valentijn (3)
verdriet (10)
verhuizen (6)
verjaardag (9)
verkeer (39)
voedsel (24)
vriendschap (12)
vrijheid (26)
vrouwen (34)
welzijn (42)
wereld (33)
werk (44)
wetenschap (26)
woede (22)
woonoord (19)
ziekte (34)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: dagcolumn

< vorige | alles | volgende >

dagcolumn (nr. 1373):

De enige echt bezopen figuur

op deze site ben ik. Uiteraard niets ten kwade van de anderen. In tegendeel, ik imiteer naar vermogen hun toonzetting. Om niet te worden afgedreven. Maar het blijft onwaarachtig behelpen.
Ooit begonnen uit contactarmoede. Ja alle openingen op slot, ik herinner me niet anders. Ben ik daarom verlegen en gesloten? Zoals hele gemeentes me brandmerkten?

Effen dimmen ja. Allemaal blokkades in mij geslopen tegen wrede werelden gebolsterd vol onbegrip. Mijn contrapunt zwijgend tegen de platwalsende gemene delers. Karaktertrek? Aan m’n hola. Wie dat zegt zweert samen. Om me onschadelijk te maken.
Soms deed ik om niet compleet te worden weggevaagd mee. Aan prietpraat en kromspraak. Waarvan ons wijs wordt gemaakt dat 't moet om vrienden te maken en op ladders maatschappelijk te bewegen.

Het angstbeeld dat wie niet meedoet alleen staat. Zeker - zolang iedereen daarnaar handelt. De eenling harnast zich uiteraard tegen afknottende afwijzing. Gevoelig in de pose monddood. Vrienden maakte ik zelden tot nooit, en ladders beklom ik met onweerlegbare prestaties. Om er vanaf te lazeren. Zakelijke objectiviteit? Niet voor onafhankelijke denkers! Toegegeven voor de liefde deed ik concessies. Nooit op termijn lonend terwijl ze het uiterste vragen en tot het diepste vernederen.

De laatste jaren hou ik het redelijk droog. De dronken stemverheffing is matig geïnstalleerd. Voor het besef achteraf: ‘ik heb gezegd.’ Het hoogst haalbare.
Eergisteren nog aan de toog met Paultje van Vliet, niet de cabaretier maar rooms econoom met een dominante Haagse dwarsbabbel. Staatsrentenier in Amsterdam. Een riskant sujet door zijn twee kanten. Hij kan invoelend redelijk openstaan. Op terras en dan blijft het bij koffie. Maar als zijn succesego bovendrijft niet. Met running gags verstiert-ie dan mijn redenaties. Altijd prudent en sophisticated weerslag van fijn vertakte en lucide breinweefsels.
Zijn running gag eergisteren: ‘Wij wonen in een mooi sterk land. Maar wij zijn ook onzeker geworden….’ En dan gierend van de lach: ‘Ja dat zei Job toch in DWDD? En Jos linkse rakker jij blijft ook lachen toch?’

Terwijl ik Job Cohen probeerde overeind te houden na de onmenselijk wrede plakactie van LuckyTv.nl. Waarbij Mireille Mirjam of toch Madeleine van de advocatuur hem bleef pardonneren. De dame leek veelbelovend maar bleek door vriendschap fundamenteel aangetast. Ze beaamde steeds mijn redelijkheid tot het crapuul weer begon. ‘Jos zeg zelf. Wij wonen…’
Er zijn eenzaamheden die nooit wennen. Dit is er één.

Logisch bij die hersenterreur om mijn stem alcoholisch te verluiden. Helemaal toen Paultjes ex-baas Michael van de Vlis aanzat. Ze gingen anekdotes ophalen over boompjes die ze illegaal lieten bulldozeren en paaltjes waar Michael 's avonds laat tegenaan reed. Paul ging echt te ver toen hij zijn obervrienden zover kreeg me de zaak uit te zetten. Wij geboren Westlanders zouden al eeuwen schreeuwen bij overtuigende Hagenaars. Ik mocht alleen gedempt blijven.

Toevallig wist ik van Stan Huygens zelf dat Vlis vóór hij zijn brommer zadelde eerst De Telegraaf belde. Vanuit Café De Zwart. Die krant voerde al maanden hetzes tegen tegen zijn inhoud. Van der Vlis’ autohaat goed voor beleidsfiles éénrichtingsdwang en versmallende fietspaden.

Hoogtijd die verzwegen public relation te problematiseren. Beredeneerd met bronvermelding. Politiek invoelend ook – de hele PvdA opende elke dag met De Telegraaf. Wie daar afgebrand werd was zeker van herverkiezing.
Tevens wilde ik weten of zijn grote vriend Wethouder Financiën Walter Etty daarin meecomplotteerde. En of zus Elsbeth echt ooit haar moeder vroeg of Arthur Lehning Walters vader was.
Want Michael was destijds supér ingevoerd.

Maar verneukeratieve Paultje wist van geen ophouden. Of ik, geboren voorzitter toch, mijn paneel gelijk Gerdi Verbeet zou toonzetten? Daar kwam die lachorkaan weer.
Haagse slijmzuigert!


Zie ook: http://www.luckymedia.nl/luckytv/2011/09/job/

Illustratie: Michael van der Vlis - nu op electrische fiets over begaanbaar pad

schrijver

Schrijver: Jos Zuijderwijk, 01-10-2011

zuyde038atplanet.nl


Geplaatst in de categorie: pesten

Deze inzending is 248 keer bekeken

4/5 sterren met 10 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl