nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren

















2017


2016


2015


2014


2013


2012


2011


2010


2009


2008


2007


2006


0



Top-5 dagcolumn:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (474)
adel (4)
afscheid (27)
algemeen (64)
bedankt (21)
biologie (12)
dieren (51)
discriminatie (23)
drank (12)
economie (37)
eenzaamheid (15)
emoties (34)
erotiek (4)
ex-liefde (3)
familie (28)
feest (20)
film (20)
filosofie (47)
fotografie (9)
geboorte (6)
geld (40)
geschiedenis (14)
geweld (21)
haiku (1)
heelal (7)
hobby (6)
humor (38)
huwelijk (9)
idool (10)
individu (25)
internet (18)
jaargetijden (26)
kerstmis (11)
kinderen (29)
koningshuis (31)
kunst (27)
landschap (7)
lichaam (34)
liefde (28)
lightverse (1)
literatuur (44)
maatschappij (302)
mannen (12)
milieu (34)
misdaad (28)
moraal (46)
muziek (61)
natuur (33)
oorlog (48)
ouderen (5)
ouders (15)
overig (31)
overlijden (37)
partner (5)
pesten (10)
planten (6)
poesiealbum (3)
politiek (260)
psychologie (27)
rampen (21)
reizen (55)
religie (31)
schilderkunst (6)
school (29)
sinterklaas (12)
sms (5)
songtekst (2)
spijt (9)
sport (99)
sterkte (12)
taal (49)
tijd (33)
toneel (9)
vaderdag (3)
vakantie (52)
valentijn (3)
verdriet (10)
verhuizen (6)
verjaardag (9)
verkeer (39)
voedsel (24)
vriendschap (12)
vrijheid (26)
vrouwen (34)
welzijn (42)
wereld (33)
werk (44)
wetenschap (26)
woede (22)
woonoord (19)
ziekte (34)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: dagcolumn

< vorige | alles | volgende >

dagcolumn (nr. 2483):

De barboze brief

Het posten van commentaren op het internet behoort tot de meest vruchtbare activiteiten. Op de zogeheten schrijverssites worden commentaren op andermans tekst zelf ook literatuur. Ikzelf lever heel weinig commentaar. Mijn standpunt is: ik lees een stuk met plezier of niet. In het eerste geval wordt zo'n auteur van mijn mening niet beter, tenzij ik een praktische tip heb. En als ik mij voeg bij de wat vage commentaren als "graag gelezen", dan heeft dat iets plichtmatigs zonder boodschap. In het tweede geval (dat van bagger) onthoud ik mij zeker van commentaar, want waarom zou je die schrijver kwetsen.

Hoe ging het eraan toe in het pre-internet tijdperk? Je zou het bijna vergeten, maar toen was de ingezonden brief een onmisbaar onderdeel voor een blad. Het tempo van insturen, bestuderen en erop reageren lag laag. Misschien de reden, dat oververhitte discussies zoals die op het internet, nauwelijks voorkwamen. Als groentje was ik aan een magazine verbonden. Vrij onooglijk, maar het werd wel serieus genomen. De hoofdredacteur was - als er knorrige commentaren en boze brieven op de redactie binnenkwamen - juist in zijn nopjes. Dat schudde de boel op en hield de soms ingedutte lezer wakker. Een klaagschrijven werd door een redacteur beantwoord, die door het lot werd aangewezen. Dat gebeurde door strootje trekken. Wie het (traditionele) kortste strootje trok, moest creatief door het stof kruipen met het doel de bozebrievenschrijver tevreden te stellen. De rest van de redactie rolde ondertussen lachend van leedvermaak over de grond.

Een prachtvoorbeeld van knotsgek commentaar kwam ik tegen toen ik de eer had een klaagbrief te beantwoorden. Een zich gekwetst tonende meneer had duidelijk moeite met begrijpend lezen. Zijn boosheid richtte zich op ons blad en nog meer op de schrijver van een bepaald artikel. Die auteur was vertrokken, de publicatie behoorlijk oud (en vóór mijn tijd), maar blijkbaar kon die boze lezer zijn opwinding jaren voor zich uit schuiven. De betreffende auteur ondertekende - wat niet ongebruikelijk was - zijn columns alleen met zijn initialen: S.G. Dat deed hij bij het landelijke blad waar hij inmiddels werkte ook nog. De uitgestelde verontwaardiging van de briefschrijver werd aangewakkerd door een nieuwsflits over de aangekondigde benoeming van S.G. tot persvoorlichter van een belangrijke organisatie. De bozebrievenschrijver noemde ons blad en desbetreffende auteur met terugwerkende kracht antisemitisch. Dat was voor de beoogde functie geen aanbeveling.

Ondanks zijn negatieve gevoelens had de klager trouw vele jaargangen van onze magazines bewaard en gekoesterd. Hij viste moeiteloos dat ene exemplaar op met het gewraakte artikel, dat ging over "de biochemie van de gekkekoeienziekte". Het antisemitische gedeelte hebben we niet terug kunnen vinden… Ik, die het kortste strootje had getrokken, benaderde dit probleem behoedzaam, maar werd al snel geconfronteerd met het hoge raarheidsgehalte van de brief. Nadat ik mij serieus had ingelezen, antwoordde ik de bozebrievenschrijver dat S.G. niet meer voor ons blad werkte en dat ik niets antisemitisch in die populair-wetenschappelijke verhandeling kon terugvinden. Gezien zijn afkomst (laten we hem voluit maar Sol Goldstein noemen) leek de schrijver mij trouwens boven iedere verdenking verheven. Toen ontstond er iets, dat onze hoofdredacteur treffend "zichzelfgenererende kopij" noemde. Er komt een moment, dat je de elkaar opvolgende gebeurtenissen niet meer in de hand hebt: dat levert naast ergernis gelukkig ook jarenlang kopij op voor rare verhalen. Deze bladzijde bijvoorbeeld.

De bozebrievenschrijver was door mijn antwoord niet gerustgesteld. Na lezen van mijn brief stond het hem duidelijk voor ogen: ik was het antisemitische lid van de redactie. Niet alleen dat… hij wees mijn baas er op, dat ik een notoire homohater was. Hij en zijn vriend (dat was voor ons echt een nieuwtje) hadden om het laatste te onderstrepen een lijstje opgesteld van door mij geschreven artikelen. Deze moesten van mijn homofobe instelling getuigen. Nogal verrassend om de volgende reden:

Als juniorverslaggever bestonden mijn grootste expedities uit een bezoek aan een knaagdierententoonstelling of (als hoogtepunt) idem aan een brei- en haakbeurs. Een verslag daarvan rekte je met kunst- en vliegwerk op tot anderhalve kolom tekst. Je kunt je zoiets kneuterigs nu niet voorstellen, maar dat werd vroeger gespeld en gelezen. Het alternatief voor lezen was namelijk niet veel meer dan twee televisiekanalen. Hoe je zulke knusse en gemoedelijke onderwerpen in een homofoob jasje kunt gieten, stond mij niet goed voor ogen. Wel werd duidelijk, dat een bevredigende reactie op bizarre beschuldigingen niet was te geven. Iedere volgende reactie van mij zou weer meer agressie uitlokken. Van antisemitisch was ik inmiddels in no time opgeschoven naar homofoob. In zo'n situatie is het alsof je op je tenen in een mijnenveld loopt. Iedere stap die je nog zet, loopt verkeerd af. Dus: pas op de plaats.

De uiteindelijke beantwoording werd door de hoofdredacteur diplomatiek afgehandeld. Hoe... weet ik niet meer. Ik heb mij sedertdien vaak afgevraagd hoe mensen in godsnaam lezen. Je kunt goed lezen en je kunt slecht lezen. Maar iets lezen dat er niet staat… dat heeft naast iets ziekelijks ook iets koddigs. Is daar een speciale argwanende bril voor nodig? Zijn zulke personen nu moedwillig boosaardig of ruziezoekerige typen? Wat dan ook de verklaring is, ze realiseren zich gelukkig niet dat ze onbedoeld bijdragen aan “zichzelfgenererende kopij”, waarvan ik u binnenkort wat staaltjes hoop te tonen.

Bovenstaande voorbeeld is een oubollig verhaal uit het verleden. Maar uit dit internettijdperk heb ik even vermakelijke tekstuele uitwassen bij elkaar gesprokkeld. Ik ken mensen, die psychogelarisch onderlegd zijn (denken ze) en voor alles een leuke quasi-wetenschappelijke verklaring hebben. Maar mijn boerenverstand houdt het erop, dat bij sommige reageerders gewoon een steekje los zit. Ik heb polemieken verzameld, die de indruk geven dat reageerders met het spreekwoordelijke lantaarntje koortsachtig hebben gezocht. Bijna gretig om iets beledigends te vinden in mijn tekst. Ik heb zelfs een aanklacht aan mijn broek hangen...

Volgens de deskundologen moet een verteerbare column onder de 1000 woorden blijven. Ter wille van uw onbekommerde digestie stop ik daarom even…

schrijver

Schrijver: harrem, 12-08-2015



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: discriminatie


Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 174 keer bekeken

4/5 sterren met 7 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn 3 reacties op deze inzending:

Naam:Ton Hettema
Datum:12-08-2015
Bericht:Een aansprekend artikel, beste Harrem. Het dringt maar moeilijk en traag en soms absoluut niet tot sommige mensen door dat de balk in hun eigen oog zit. En (dit zal wel weer jaren reacties opleveren) torn niet aan de onverdraagzaamheid van degenen die je betichten van discriminatie.



Naam:harrem
Datum:12-08-2015
Bericht:J.R.: In aansluiting op mijn opmerking over "een steekje los". Ik lees jouw vele teksten geamuseerd en ik heb je nog niet kunnen betrappen op loszittend naaiwerk. Maar je voelde je vast toch al niet aangesproken...



Naam:Joanan Rutgers
Datum:12-08-2015
Bericht:Hoogst vermakelijk en intelligent opgepend en heerlijk hoe je die zotte criticaster te kijk zet.




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl