nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 hartenkreten:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (145)
adel (5)
afscheid (124)
algemeen (64)
bedankt (44)
biologie (3)
dieren (89)
discriminatie (46)
drank (13)
economie (17)
eenzaamheid (124)
emoties (197)
erotiek (8)
ex-liefde (31)
familie (60)
feest (22)
film (18)
filosofie (62)
fotografie (5)
geboorte (8)
geld (29)
geschiedenis (6)
geweld (29)
heelal (5)
hobby (15)
humor (256)
huwelijk (10)
idool (33)
individu (104)
internet (27)
jaargetijden (22)
kerstmis (27)
kinderen (69)
koningshuis (24)
kunst (33)
landschap (6)
lichaam (45)
liefde (179)
literatuur (66)
maatschappij (161)
mannen (17)
milieu (7)
misdaad (47)
moederdag (5)
moraal (65)
muziek (129)
natuur (92)
oorlog (43)
ouderen (39)
ouders (18)
overig (32)
overlijden (42)
partner (4)
pesten (9)
planten (11)
poesiealbum (1)
politiek (86)
psychologie (111)
rampen (20)
reizen (24)
religie (87)
schilderkunst (24)
school (15)
sinterklaas (3)
sms (1)
songtekst (1)
spijt (25)
sport (47)
sterkte (6)
taal (33)
tijd (33)
toneel (5)
vakantie (22)
valentijn (1)
verdriet (84)
verhuizen (3)
verjaardag (14)
verkeer (17)
voedsel (19)
vriendschap (64)
vrijheid (45)
vrouwen (34)
welzijn (61)
wereld (41)
werk (50)
wetenschap (12)
woede (70)
woonoord (48)
ziekte (84)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: hartenkreten

< vorige | alles | volgende >

hartenkreet (nr. 532):

Weer alleen

Naast het feit dat mijn relatie vrij plotseling over was en ik hem mis, ben ik er achter gekomen dat het ook heel erg wennen is om weer alleen te zijn. Mijn eerste reactie was dan ook: volplannen die agenda.

Waarom doen mensen dat? Soms is het heerlijk om gewoon lekker in joggingbroek op de bank te hangen met een pot warme thee. Dus waar komt die angst dan vandaan om weer alleen te zijn?

Het is natuurlijk zo dat je aan iemand gaat wennen. Het voelt dus een beetje alsof hij dood is gegaan (hij is nog springlevend). Twee weken terug nog gewoon boodschappen gedaan, de liefde bedreven, een nieuwe LCD TV besteld en dan opeens is het genoeg, pakt hij zijn spullen en is hij weg. Voor hem werkte het niet meer en wilde hij er ook niets aan veranderen.

Helaas kan ik mezelf helemaal niet vergelijken met films als die van Bridget Jones Diary. Heb totaal geen behoefte om me vol te proppen met chocolade en met een doos tissues op de bank een potje te huilen. De tranen zijn inmiddels op, heb ik allemaal opgemaakt. Wel praat ik veel met familie en vriendinnen. Mijn intercedent is bijna mijn maatschappelijk werker geworden. Het is bijzonder om te zien dat vreemden je onbewust kunnen steunen.

Honger heb ik trouwens niet. Ja op een gegeven moment gaat mijn buik rommelen en dan eet ik snel iets, maar koken heb ik al dagen niet meer gedaan. Het duurt heel lang voordat ik in slaap kan vallen, terwijl ik echt kapot ben. In de ochtend ga ik er gewoon vroeg uit om een normaal ritme te houden. Ben jaloers op mensen die naar hun werk gaan. Lekker bezig zijn, onder de mensen, afleiding. Want tsja, niemand wil er aan denken dat ze zijn verlaten dus willen we bezig zijn, even ontsnappen aan de “realiteit”.

De dagen breng je verdoofd door, je kan het niet zomaar loslaten, het is nog zo vers. Wat zou hij doen, denkt hij nog aan mij? Waarom is het zo gelopen, waarom zei hij niets en waarom wilde hij er niet aan werken.

Momenteel breng ik het grootste gedeelte van mijn tijd piekerend door. Dit kun je natuurlijk als bezigheid zien maar piekeren vanaf het moment dat je je ogen open doet totdat je weer gaat slapen en in de tussentijd je afvragen hoe het zo ver heeft kunnen komen en waarom jou dit overkomt is behoorlijk uitputtend.

Geen werk, net een nieuw huis gekocht, huis weer verkopen, restschuld, nieuwe woonruimte zoeken in een onmogelijke stad met mega wachttijden...en twee bejaarde katten waar ik rekening mee moet houden.

Eigenlijk heb ik niets eens tijd om verdrietig te zijn dat mijn relatie over is, de praktische dingen slokken straks al mijn tijd op.

Wou dat we al een half jaar verder waren. Dan boek ik een ticket naar een warm oord. Even wat tijd om mijn wonden te likken en te helen. Want het gapende gat in mijn hart is nog nooit zo groot geweest.

schrijver

Schrijver: Claudia van Eck, 09-08-2008

cvaneckatwanadoo.nl



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: ex-liefde

Deze inzending is 495 keer bekeken

3/5 sterren met 6 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl