nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 hartenkreten:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (148)
adel (5)
afscheid (126)
algemeen (66)
bedankt (45)
biologie (3)
dieren (90)
discriminatie (47)
drank (13)
economie (17)
eenzaamheid (125)
emoties (197)
erotiek (8)
ex-liefde (31)
familie (60)
feest (24)
film (18)
filosofie (62)
fotografie (5)
geboorte (8)
geld (30)
geschiedenis (6)
geweld (29)
heelal (5)
hobby (15)
humor (260)
huwelijk (10)
idool (33)
individu (106)
internet (28)
jaargetijden (23)
kerstmis (27)
kinderen (69)
koningshuis (24)
kunst (33)
landschap (6)
lichaam (45)
liefde (179)
literatuur (66)
maatschappij (164)
mannen (17)
milieu (7)
misdaad (48)
moederdag (5)
moraal (65)
muziek (131)
natuur (92)
oorlog (43)
ouderen (42)
ouders (18)
overig (32)
overlijden (43)
partner (4)
pesten (9)
planten (11)
poesiealbum (1)
politiek (86)
psychologie (111)
rampen (20)
reizen (24)
religie (87)
schilderkunst (24)
school (15)
sinterklaas (3)
sms (1)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (48)
sterkte (6)
taal (33)
tijd (34)
toneel (5)
vakantie (22)
valentijn (1)
verdriet (85)
verhuizen (3)
verjaardag (14)
verkeer (17)
voedsel (19)
vriendschap (65)
vrijheid (45)
vrouwen (34)
welzijn (61)
wereld (41)
werk (52)
wetenschap (12)
woede (70)
woonoord (49)
ziekte (90)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: hartenkreten

< vorige | alles | volgende >

hartenkreet (nr. 746):

Koninginnedag 2009

Gisteren heeft een 38-jarige man het Koninginnedagfeest en het leven van vele onschuldige mensen voor altijd verpest en/of vernietigd!

Alsof dat nog niet erg genoeg was heeft hij ook nog oude wonden opengereten bij diverse slachtoffers van eerdere geweldsmisdrijven. Ik weet uit eigen ervaring hoe rót Koningin Beatrix en alle overige Oranjes zich nu wellicht voelen. Voor zo'n gevoel bestaat geen beter woord.
Sorry Majesteit, het is goed bedoeld!

Hoe onbegrijpend, bang, gefrustreerd, onzeker, gekwetst, verdrietig, verontwaardigd en noem maar tig andere dingen meer! Hoe verlaten een mens, die door een medemens aangevallen wordt, zich op dat moment voelt. Hoeveel pijn het doet, wanneer men zich realiseert dat iemand jou niet zo gunstig gezind is, maar je zelfs naar het leven staat! Hoe in een fractie van een onheilsseconde heel je verdere leven overhoop gegooid wordt! Hoe kan een mens verwoorden hoe diep je geraakt bent? Geestelijke pijn doet nog zoveel meer pijn dan lichamelijke pijn!

Arme Koningin, arme Oranjes, arme slachtoffers, medeslachtoffers van eerdere geweldsdelicten! Woorden kunnen niet exact weergeven hoe erg ik dit alles vind. Ik kan wel huilen en tegen muren aanschoppen van ellende!
Nu mag iedereen weten, waarom het ook mijzelf persoonlijk zo diep geraakt heeft.
Eerst dacht ik dat het alleen verontwaardiging was, omdat iemand het gewaagd had om het Nederlandse Koningshuis aan te vallen en dan nog wel op de mooiste dag van het jaar: Koninginnedag, 30 april 2009. De honderdste geboortedag van wijlen Koningin Juliana, de moeder van Beatrix. Koninginnedag, een dag om even bij te ontspannen, in een tijd van crisis en alom geweld op Aarde. Een zorgeloze dag, met spontane vriendelijke contacten met (on)bekende mensen. Een dag om met veel genoegen op terug te blikken, even alle eigen zorgen te vergeten op een terrasje tussen blije mensen.
Ja, ik ben Belgische, maar ik ben wel Oranjegezind, vanaf het eerste jaar dat ik in Nederland kwam wonen al! Ik genoot altijd met hart en ziel van Koninginnedag en hielp in het verleden diverse activiteiten er omtrent voorbereiden. Op die dag bezoek ik vrijmarkten en ga ik bij vrienden op bezoek!
Tot gisteren dan, toen het onvoorstelbare tóch gebeurde.
Op video's was diverse keren te zien hoe die kleine zwarte Suzuki inreed op het monument 'De Naald'.
Later hoorde ik, hoe hij eerst dwars door de mensenmassa heengereden was en dat er diverse slachtoffers geschept, gekatapulteerd en (dodelijk)gewond neergestort waren. Alles in mij wist op datzelfde moment dat er opzet in het spel was en dat de dader het op het Koningshuis gemunt had!

Hoe kan dat? Ik weet nu dat het herkenning was van feiten die ik zelf vele jaren geleden meegemaakt heb. Ik herinner mij dat ik destijds door een jaloerse ex-vriend met de dood bedreigd werd. Dat hij mij meermaals dreigde de benen af te zullen rijden, indien ik ooit een nieuwe relatie zou krijgen en dat hij mijn toekomstige nieuwe vriend op dezelfde manier uit zou schakelen! Een keer reed hij inderdaad met zijn (ook kleine!) auto (niet zo hard, maar toch!) naar mijn benen toe, om mij te intimideren. Ik gaf in een reflex echter met mijn volle vuist een harde klap op zijn motorkap en toen reed hij (geschrokken)met hoge snelheid weg! Later borrelde de schrik pas in mij op, toen ik mij realiseerde dat hij werkelijk tot alles in staat was!

Gisteren zag ik live op tv wat er destijds met mij had kunnen gebeuren, indien die ex-vriend zijn plan echt ten uitvoer gebracht zou hebben.

Twaalf jaar geleden werd ik door een andere ex-vriend ook met de dood bedreigd en langdurig mishandeld gedurende de Kerstnacht. Ook toen was de dag eerst feestelijk verlopen en waren er cadeautjes uitgedeeld (zoals op Koninginnedag!) eer de aanval op een medemens plaatsvond! Het heeft me jaren gekost eer ik weer kon genieten van een Kerstavond en/of Kerstdagen. De eerste jaren na die tijd kon ik de aanblik van een mooie versierde kerstboom niet aan. Ik kon zelfs niet meer tegen de aanblik van feestverlichting op straat en in de etalages! Zó erg is het geweest en daarom heb ik het tot op heden nooit in de openbaarheid gebracht.

Nu ben ik echter van mening dat ik ook recht van spreken heb, al was het alleen maar om mensen erop te wijzen hoe diep een trauma kan blijven nasmeulen in je ziel! Om medemensen te laten weten dat ik met hen meeleef en hen oprecht begrijp. Omdat zoiets nooit nóg eens zou gebeuren. Omdat mensen méér van elkaar zouden houden. Omdat zij de andere spontaan zouden troosten en hen een hart onder de riem zouden steken. Omdat zij naar de slachtoffers zouden luisteren en even hun hand zouden vasthouden, of hen stilzwijgend maar liefdevol, een schouderklopje zouden geven. Opdat zij gehoord zouden worden, tot hun verdriet eruit gesleten is en zij weer mensen leren te vertrouwen. Omdat herkeuringsartsen nooit meer (keihard en/of harteloos) zouden vragen: heb je nu nóg niet alles verwerkt? Néé dus! Hoe graag ik het ook zou willen! Helaas!

Ik vertel u dit alles recht uit mijn hart, niet om medelijden op te roepen, alleen om begrip te vragen voor de vele slachtoffers van geweldsdelicten overal op de wereld!
Nu ik dit alles opgeschreven heb ben ik niet boos meer op de dader(s), alleen nog intens verdrietig. Zonder dat hij het wist en/of zo bedoelde heeft hij bijgedragen aan een stukje van mijn verwerking. Daarom zal ik bidden dat God ook hem vergeeft. Misschien wist hij ook niet meer wat hij deed, op het moment dat hij als een razende stier door de mensenmassa heenreed, op weg naar vernietiging en zelfdestructie.

Toch zal het iedereen veel moeite kosten om nog eens spontaan van een Koninginnedag te kunnen genieten. Ik hoop dat wij het vele verdriet van gisteren ooit eens met zijn allen zullen hebben verwerkt.
Heel veel sterkte en liefs, aan al mijn medemensen!

schrijver

Schrijver: Laurine Vandepitte, 01-05-2009


Geplaatst in de categorie: koningshuis

Deze inzending is 519 keer bekeken

4/5 sterren met 4 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl