nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 hartenkreten:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (148)
adel (5)
afscheid (126)
algemeen (66)
bedankt (45)
biologie (3)
dieren (90)
discriminatie (47)
drank (13)
economie (17)
eenzaamheid (125)
emoties (197)
erotiek (8)
ex-liefde (31)
familie (60)
feest (24)
film (18)
filosofie (62)
fotografie (5)
geboorte (8)
geld (30)
geschiedenis (6)
geweld (29)
heelal (5)
hobby (15)
humor (260)
huwelijk (10)
idool (33)
individu (106)
internet (28)
jaargetijden (23)
kerstmis (27)
kinderen (69)
koningshuis (24)
kunst (33)
landschap (6)
lichaam (45)
liefde (179)
literatuur (66)
maatschappij (164)
mannen (17)
milieu (7)
misdaad (48)
moederdag (5)
moraal (65)
muziek (131)
natuur (92)
oorlog (43)
ouderen (42)
ouders (18)
overig (32)
overlijden (43)
partner (4)
pesten (9)
planten (11)
poesiealbum (1)
politiek (86)
psychologie (111)
rampen (20)
reizen (24)
religie (87)
schilderkunst (24)
school (15)
sinterklaas (3)
sms (1)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (48)
sterkte (6)
taal (33)
tijd (34)
toneel (5)
vakantie (22)
valentijn (1)
verdriet (85)
verhuizen (3)
verjaardag (14)
verkeer (17)
voedsel (19)
vriendschap (65)
vrijheid (45)
vrouwen (34)
welzijn (61)
wereld (41)
werk (52)
wetenschap (12)
woede (70)
woonoord (49)
ziekte (90)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: hartenkreten

< vorige | alles | volgende >

hartenkreet (nr. 3145):

Lookalikes

Of ik hem niet meer kende, want we hadden toch samen gedanst ooit, daar en toen in die discotheek. Nee, want ik ben nooit in die discotheek geweest. Waarom ik geen goeiedag had gezegd toen ik op de fiets voorbij reed, daar en toen, en ik deed net of ik haar niet zag. Maar ik was daar en toen nooit geweest, op geen enkele fiets. Hoe het met de baby ging, want ik was toch zwanger geweest en moeder geworden. Nee, had ik wel gewild, maar is niet gebeurd. En nee, die naam ken ik ook niet, want nee, zo heet ik niet. Maar ik werk toch daar in dat kantoor op de markt. Nee, daar werk ik niet, ben nooit in dat kantoor geweest. Maar ik heb toch daar gewoond, in die straat, we zijn toch buren geweest. Nee, ik ken die hele buurt niet, nooit geweest.

Blijkbaar heb ik een dubbelgangster in Nederland rondlopen. En mogelijk meerdere. En soms is dat best wel eng, als mensen bijvoorbeeld echt boos worden omdat ze denken dat ik ze geen goeiedag meer zeggen wil. Maar ik zeg altijd iemand goeiedag terug die me groet, zelfs al ken ik die persoon niet. Als mijn dubbelgangster(s) dat nu ook zouden doen, dan hadden we meteen al één probleem minder. Het meest frappant vond ik nog dat kind die mij vroeg of ik niet de oppas van die en die kinderen was. Nee dus. Ze keek me toen even heel scherp aan en zei: "Oh ja, nu zie ik het, die andere mevrouw heeft blauwe ogen, en jij niet." Dat zijn van die momenten dat ik vurig hoop dat die andere mevrouw zich wel gedraagt, want als de kleur van de ogen het enige verschil is, dan kan dat voor nogal wat misverstanden zorgen.

Ook ben ik in mijn leven wel eens vergeleken met bekende Nederlanders en er soms ook voor aangezien. Het verschil met de onbekende dubbelgangster(s) is, dat je dan in ieder geval weet over wie het gaat. Je gaat dan foto's kijken, of je zelf de gelijkenis ook ziet. Zo zei een vriendin ooit tegen me dat ik op Linda van Dyck zou lijken. Dat vond ik een mooi compliment, want ik vind Linda van Dyck een prachtige vrouw. In mijn jonge jaren is ooit een tekening gemaakt van mij op Montmartre, en op die tekening zie ik zelf de gelijkenis het meest. Alsof ik de dochter van ben.

Een aantal jaren geleden was ik op mijn geliefde eiland, en nam een moedige duik in de zee. Het was september en ik was de enige in het water. Terwijl ik met mijn maatje 'meer' badpak uit het water kwam, stapte een mij onbekende meneer op me af. Of ik Annett Malherbe was. "Nee", zei ik lachend. Hij keek me aan alsof hij me niet geloofde. "Jawel, ben je wel", zei hij. "Nee hoor, echt niet", zei ik nogmaals. Maar ik kon in zijn ogen zien dat hij er niets van geloofde. En hij kon blijkbaar niet in mijn ogen zien dat ik haar niet was. Nu hadden zij en ik in die tijd wel dezelfde omvang. Dus op dat punt kon ik de gelijkenis wel volgen. Vervolgens natuurlijk alle foto's op internet naspeuren. Lijk ik dan echt zoveel op haar? Dan kijk je eens even goed, en de gelijkenis is er inderdaad wel. Zij is nu inmiddels een stuk slanker. En lijkt op wie ik was voordat ik dik werd.

Nu is het helemaal niet erg om vergeleken te worden met vrouwen als Linda van Dyck en Annet Malherbe. Beide prachtige vrouwen en nog topactrices ook. Dat doet mijn ego best goed. Want het kan minder. Mylene de la Haye bijvoorbeeld. Helaas zag iemand mij ooit voor haar aan. En sindsdien heb ik toch zo'n enorme pesthekel aan dat mens. Nou vond ik haar toch al niet sympathiek. Beetje ordinair. Wellicht door de programma's die ze presenteerde en wat aan haar bleef kleven. Helaas komt ze uit dezelfde stad als waar ik geboren en getogen ben. Maar daar houden wat mij betreft de vergelijkingen dan ook op. Wat mij betreft dus. Maar niet wat mijn ex betreft. Die kwam ik drie jaar nadat we onze relatie verbroken hadden tegen in het feestgedruis van het zuidelijke carnaval. We hadden elkaar even niet meer gezien. Maar als je jarenlang hebt samengewoond, lief en leed hebt gedeeld, dan herken je iemand toch wel, zelfs al is die persoon geschminckt. Dan herken je die persoon toch waar je van gehouden hebt als je elkaar recht in de ogen kijkt. Nee dus. "Ha Mylene!" Ze heeft vroeger bij hem op school gezeten en was een soort van jeugdvriendinnetje geweest. En hij dacht dat ik haar was. Met haar heeft hij vroeger nog geknikkerd. Met mij heeft hij heel wat intiemere dingen gedaan.

Ik heb geen woorden om uit te leggen hoe enorm gekwetst ik me op dat moment voelde. Steeds als ik 'dat mens' vanaf dat moment op tv zag, wilde ik haar wel van het scherm af krabben! Terwijl zij er natuurlijk niets aan doen kon. Dat hij mij niet zag. Alle pijn, van het jarenlang niet gezien zijn in de relatie die ik met hem had gehad, kwam in dat moment boven. In haar naam die de mijne niet was. Daarmee bevestigde hij wat ik al wist toen ik bij hem wegging: hij zag mij niet, hij kende mij niet, hij wist niet wie ik was.

Afgelopen vrijdag stond ze in The Voice of Holland. En ging ze af als een gieter. Want Mylene de la Haye denkt dat ze kan zingen, maar het klonk echt nergens naar. Teveel sigaretten en alcohol met een slecht accent Engels. Geen enkele stoel draaide. De goden en godinnen zij dank! Want dit is een van mijn heimelijke favo programma's waar ik op de vrijdagavond lekker voor ga zitten. En dan wil ik NIET Mylene de la Haye op tv zien! Haar afgang was mijn genoegdoening. Met groot leedvermaak - een emotie die ik mezelf uit spirituele overwegingen nauwelijks toesta - las ik hoe ze afgemaakt werd in de berichten op Twitter. Want daar nemen de mensen zoals bekend geen blad voor de mond. Maar als ik in de emotie van het leedvermaak duik, en analyseer waar het vandaan komt, dan weet ik dat niet zij, maar hij mij zeer heeft gedaan. Na alle wonden die er al zaten, wreef hij er op dat moment nog even een flinke kilo zout in. Want er is niets zo pijnlijk dan niet gezien te worden. En als men denkt dat je iemand anders bent, dan ziet men je ook niet.

schrijver

Schrijver: Gabriëla Mommers, 27-09-2015

gabrielamommersatyahoo.com



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: psychologie

Deze inzending is 328 keer bekeken

3/5 sterren met 10 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:An Terlouw
Datum:29-09-2015
Bericht:Gabrielle, schitterend gedaan en weet je: hoeveel mensen ook op je lijken, op hoeveel mensen je denkt te lijken er is echt maar EEN Gabrielle die dit weer geweldig weet neer te zetten. Chapeau.



Naam:Joanan Rutgers
Datum:28-09-2015
Bericht:Linda van Dyck heeft echt een innemend, zoet en integer gezicht, alleen haar zwoele ogen al. Het is nogal stil rondom haar de laatste jaren. Ik gun haar nog veel hoofdrollen. Mylene de la Haye kende ik niet, dus heb ik even geneusd. Ze woont in Halfweg, waar de kunstenaarskolonie Ruigoord is gevestigd. Ik was ooit uitgenodigd, maar ben niet gegaan. Simon Vinkenoog, Hans Plomp en punknepheksje Diane Ozon zijn eraan verbonden. Annet Malherbe kende ik ook niet en die blijkt met de surrealistische regisseur Alex van Warmerdam getrouwd te zijn, met 2 kids. Ze figureerde in veel van zijn films. Maar goed, je bent dus geen van die drie diva's, wat je wel zal verheugen. Maar met Mylene kun je innerlijke vrede sluiten door haar in gedachten een vrachtwagen vol rode rozen te schenken!...




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl