nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 verhalen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (124)
adel (13)
afscheid (114)
algemeen (323)
bedankt (24)
biologie (12)
dieren (223)
discriminatie (38)
drank (45)
economie (22)
eenzaamheid (176)
emoties (166)
erotiek (68)
ex-liefde (62)
familie (106)
feest (38)
film (3)
filosofie (133)
fotografie (5)
geboorte (22)
geld (29)
geschiedenis (22)
geweld (43)
haiku (1)
heelal (37)
hobby (27)
humor (372)
huwelijk (41)
idool (41)
individu (59)
internet (27)
jaargetijden (51)
kerstmis (69)
kinderen (162)
koningshuis (21)
kunst (53)
landschap (15)
lichaam (37)
liefde (253)
literatuur (347)
maatschappij (142)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (113)
moederdag (11)
moraal (91)
muziek (38)
natuur (86)
oorlog (105)
ouderen (13)
ouders (33)
overig (128)
overlijden (70)
partner (54)
pesten (29)
planten (11)
politiek (49)
psychologie (102)
rampen (52)
reizen (142)
religie (138)
schilderkunst (20)
school (59)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (25)
sport (79)
sterkte (2)
taal (40)
tijd (51)
toneel (9)
vaderdag (1)
vakantie (81)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (12)
verjaardag (15)
verkeer (36)
voedsel (42)
vriendschap (77)
vrijheid (57)
vrouwen (85)
welzijn (46)
wereld (37)
werk (90)
wetenschap (17)
woede (59)
woonoord (79)
ziekte (144)


gedichten.nl


Garnier Projects





categorie: filosofie

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde verhaal (nr. 133):

Menselijke mensen

Na vrij veel verhuizingen woon ik alweer 18 jaar in Zzzz... Saai als het hier is, verkeer ik in de juiste ambiance om zelfmoord te plegen. Een boeiende nieuwigheid in Zzzz is echter, dat ik langere tijd de mensheid heb kunnen observeren. Ik heb gemerkt, dat sommige gebeurtenissen lijken te zijn vastgelegd. Zo heb ik een stoet van nieuwgepensioneerden zien opkomen, die allemaal dezelfde weg lijken in te slaan. De eerste vrije dagen brengen ze thuis door, de krant lezend. Omdat hun vrouw per se daar wil stofzuigen, dienen ze voortdurend hun voeten op te tillen. Spanningen lopen op…

Na een paar weken heeft de man het wel gezien en gaat dan door de stad zwalken. Vroeg of laat eindigt hij op een plek, waar zich generatiegenoten ophouden. Het stadsbestuur heeft bankjes geplaatst voor hangouderen. Wat eens de trots van de natie was, zit nu, hangt nu, leunt nu gebogen over het fietsstuur op een kluitje en wisselt verhalen uit. De vergelijking met vermoeide trekvogels, die zich verzamelen op een lang bestaande pleisterplaats, dringt zich op.

Naast kantklossen en wat tokkelen op de luit heb ik als hobby het schrijven van verhalen. Als ik rondscharrel op deze schrijverssite bewonder ik anderen, die van ik-weet-niet-waar inspiratie halen. Mijn leven is kennelijk zo saai geworden, dat ik een veel lagere productie heb dan wat ik zo om me heen zie. Laat uitgerekend die pleisterplaats een oplossing bieden voor wat een schrijversblok leek te zijn.

Inmiddels behoorlijk aftakelend slaag ik er in om onopvallend op te lossen binnen zo'n groep hangouderen. De sluimerende aanvechting om mijzelf een kogel door mijn kop te schieten, komt ook hier weer naar boven. Dat voornemen heb ik uitgesteld, toen bleek dat – als je met een open geest en open oren op zo'n bankje plaatsneemt – je wordt getrakteerd op een weelde van verhalen. Een kentering in mijn sombere gedachtegang dus. Ik ben van de fictie, maar op die hangplek voor ouderen ontdekte ik, dat hun realistische verhalen vaak voorbij de absurde grenzen van fictie gaan.

Wie mij de eer heeft aangedaan om op deze site iets te lezen over de figuren Joep (zie "Een verre vriend") en Fokke (zie "De zaadboer"), kent meteen twee van “mijn” vaste hangouderen. In hun waargebeurde verhalen schuilt het bewijs dat de meest bizarre gebeurtenissen niet hoeven te worden bedacht, maar zo kunnen worden opgetekend. Zo is Joep een mooi voorbeeld van een zelfredzame oude baas, die zich niets laat gezeggen. Aardig is wat anders, maar wie doet het hem na om zich in een steeds brutalere wereld in zijn eentje te handhaven? Fokke sjouwt zonder te klagen de tragiek met zich mee zwaar te zijn besodemieterd in zijn leven. Ter herinnering: Fokke en mij hangt beiden een proces boven ons hoofd, omdat Fokke zijn memoires op het internet heeft gepubliceerd. Er zijn kennelijk lezers daarvan, die wat te verbergen hebben. Omdat ik Fokke's verhalen heb opgetekend, kreeg ik eveneens de memoires-politie op mijn dak met de ongrondwettelijke opdracht publicaties te verwijderen (zie “De stenen dochter”). Arme Fokke werd zelfs op een onmogelijk tijdstip uitgenodigd om op een verweg politiebureau te worden verhoord door een rechercheuse, die over de telefoon tegen hem bulderde en loeide als een agressieve pot. Wit-Rusland, Bangladesh en Turkije zijn geen lolletje voor schrijvende vrijdenkers, maar in dit land moeten we oppassen dezelfde kant uit te gaan.

Een contrast met Fokke en Joep is Dragoslav… In de negentiger jaren kwam ik – als vrijwilliger op een opvangcentrum – deze Servische houwdegen al tegen. Het was duidelijk, dat hij op de Balkan niet had stilgezeten. Inmiddels zat hij legaal te integreren op ons bankje. Bij zijn verhalen lopen de rillingen je over je rug en het is moeilijk vast te stellen of hij een goeierd of een slechterik was. Mij staan de tv-journaalbeelden uit ex-Joegoslavië bij waarop Dragoslav in uniform in actie was te zien. Regelmatig in het gezelschap van twijfelachtige coryfeeën als Mladic en Karadzic. Glad als een aal wist hij aanklachten wegens oorlogsmisdaden te pareren. Maar het meest trof mij hoe zijn vrouw en kinderen hem voor de camera steunden als hij zich teweer stelde tegen de vreselijkste aantijgingen.

Hoe mysterieus is het, dat zijn kinderen (en ook die van boef Mladic en boef Karadzic) zoveel liefde naar hun vader uitstraalden. Wij hebben het over vaders, die al jaren uithuizig waren.Veel tijd kunnen ze nooit samen hebben doorgebracht. Voor het slapen gaan iets voorlezen of op hun rug paardje laten rijden, zat er niet in. Boerderijen in de fik steken, dorpelingen bij elkaar drijven en koelbloedig vermoorden zijn tijdrovende bezigheden.

Een contrast dus. Joep en Fokke zijn zachtaardige mannen, die nooit prominent in het nieuws zijn geweest. Hun kinderen staan niet te popelen om trots “kijk, dat is nou mijn vader” te roepen. Op hun oude dag krijgen ze voornamelijk te horen wat er allemaal mis met hen is. Ze hebben niets te makken, laat staan iets na te laten en ze zijn geen bekende Nederlanders. Dus niets om mee te geuren en zeker geen aanleiding voor fletse zonen en mieze dochters om zich met hen bezig te houden.

In deze filosofische bui bedenk ik, dat ik met die beide oude heren nooit zou willen ruilen. Er zijn echter twee interessante aspecten, die gemakkelijk over het hoofd worden gezien. Met alle tegenslag in hun leven hebben zij meer redenen dan ik om zich een kogel door de kop te schieten. Iets blijmoedigs in hen verhindert dat. Zelfs nu hun enige bezit uit niets meer bestaat dan die paar laatste armzalige levensjaren, bruisen ze van levenslust. Dat is iets om te proberen na te volgen. Dan is er als tweede, dat zij weliswaar hun meedogenloze nakomelingen niets stoffelijks nalaten, maar…

Ze hebben wel degelijk een erfenis voor hen: menselijk kapitaal, een pakket bijzondere genen. Hopelijk komen er over enkele generaties erfelijke eigenschappen tot uiting, die van wie dan leeft even menselijke mensen maken als Joep en Fokke.

schrijver

Schrijver: harrem, 14-04-2016



balBiografie van deze schrijver




Deze inzending is 135 keer bekeken

4/5 sterren met 2 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl